Πραγματικός πατριώτης αντιπαρατίθεται σώμα με σώμα με τον "κομμουνστικό κίνδυνο".
Το περιστατικό με την επίθεση του Κασιδιάρη στην κ. Δούρου και στην κ. Κανέλλη είναι πλέον ίσως το πιο γνωστό "πολιτικό" γεγονός της τελευταίας περιόδου. Σε λίγες μόνο ώρες, έχει κάνει το γύρο του κόσμου και του internet και σελίδες επί σελίδων έχουν γραφτεί. Σε αυτό το πανηγύρι σχολιασμού και ξεκατινιάσματος προφανώς και δεν μπορούσε να λείπει και ο μαλάκας (σ.σ.: εδώ εννοείται ο υποφαινόμενος).
Για να θέτουμε τα πράγματα στη σωστή τους βάση, ας παραδεχτούμε αρχικά ότι η Χρυσή Αυγή μετεκλογικά επιχείρησε κάτι πολύ δύσκολο: επιχείρησε να ισορροπήσει απόλυτα ανάμεσα σε δύο ταμπλώ. Αφενός στο ταμπλώ της νεοναζιστικής, εγκληματικής, παρακρατικής οργάνωσης, και αφετέρου στο ταμπλώ του νόμιμου κόμματους του 7%.
Είναι προφανές και αρκετά διαδεδομένο πια ότι ο πυρήνας της Χρυσής Αυγής αποτελείται από φασίστες, νοσταλγούς του Χίτλερ και της χούντας. Άτομα τα οποία σε καμία περίπτωση δε θα διστάσουν να χτυπήσουν και να σκοτώσουν μετανάστες , εργαζόμενους, ή όπως είδαμε και πάλι σήμερα, αριστερούς. Άτομα τα οποία είχαν "αναστείλλει" την λειτουργία τους για πολύ καιρό προεκλογικά.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Χρυσή Αυγή\ στις εκλογές προσπάθησε κάτι σχεδόν ακατόρθωτο: προσπάθησε, σε μια χώρα η οποία έχει βιώσει τις επιπτώσεις του ναζισμού, σε μια χώρα η οποία ένιωσε στο πετσί της τι θα πει χούντα, να μπει στη Βουλή. Και για να το επιτύχει αυτό, προεκλογικά "έκρυψε" πολύ καλά την εγκληματική της φύση, και διέτεινε στον κόσμο ότι "θα καταργήσει τα μνημόνια", ότι θα "τιμωρήσει τους προδότες πολιτικούς", ότι "θα διώξει τους μετανάστες οι οποίοι ευθύνονται για την ανεργία" και άλλα τέτοια ωραία. "Ξέχασε" βέβαια να πει ότι θα μαχαιρώνει Πακιστανούς και ότι θα κάνει τουμπεκί μπροστά σε εργοδότες (βλ. Μάνεσης) ταυτόχρονα.
Έτσι λοιπόν η Χρυσή Αυγή, πέτυχε για μεγάλο διάστημα, να "χτίσει" ένα πιο "δημοκρατικό", πιο "κοινοβουλευτικό" και πιο "φιλειρηνικό" προφίλ, ένα εγχείρημα τρομερά δύσκολο (να μην τα ξαναλέμε). Γιατί είναι δύσκολο για τον Μιχαλολιάκο να αρνείται τα άρθρα - ύμνους στον Χίτλερ που έχει γράψει ο ίδιος, είναι δύσκολο να κάνει ότι "ξέχασε" τον Περίανδρο και να αφορίζει πάνω από τις μισές ενέργειες τις οποίες έχει ο ίδιος "καθοδηγήσει".
Και επειδή ακριβώς ο χαρακτήρας και ο ρόλος της Χρυσής Αυγής είναι συγκεκριμένος (σ.σ: το "μακρύ χέρι" του συστήματος), μετά τις εκλογές, τα μέλη της ξαναενεργοποιήθηκαν. Και είχαμε περιστατικά σαν την επίθεση στην Πειραϊκή - Πατραϊκή, περιστατικά σαν το μαχαίρωμα του μετανάστη, περιστατικά σαν την "περικύκλωση των γραφείων του Σ.Ε.Κ", σαν τα κωλοδάχτυλα στους απεργούς δημοσιογράφους και σαν το σημερινό (ή καλύτερα, χθεσινό).
Και έγινε ακόμη πιο δύσκολο για τον Ηλία Κασιδιάρη, να βγαίνει στον αέρα και να δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα: να προσπαθεί να αποδείξει ότι η Χρυσή Αυγή δεν είναι νεοναζιστικό κόμμα, και να προσπαθεί να δηλώσει ότι είναι με την ελευθερία του λόγου αλλά όχι και με την υπερβολική ελευθερία του λόγου, βρε αδερφέ. Να προσπαθεί να πείσει ότι το κόμμα του είναι "δημοκρατικό" αλλά ότι παρόλα αυτά μπορεί και να λέει επιτακτικά "εγέρθουτο" άμα γουστάρει. Να προσπαθεί δηλαδή να ικανοποιεί και τους σκληροπηρυνικούς οργανωμένους νεοναζί της Χρυσής Αυγής αλλά και όλους τους ψηφοφόρους οι οποίοι τους ψήφισαν απλώς επειδή περίμεναν ότι θα άλλαζαν κάτι. Tόσο καιρό ήταν απορίας άξιο, για κάποιον που έβλεπε συνεντεύξεις της Χρυσής Αυγής στον αέρα, μέχρι πότε η Χρυσή Αυγή θα κατάφερνε να μπαλαντζάρει με επιτυχία ανάμεσα στα άγρια "επαναστατικά" ένστικτα των πιο πεισμένων μελών της (οι οποίοι μάλλον θα επιθυμούσαν από τον Κασιδιάρη να σαπίζει οποιονδήποτε δημοσιογράφο και πολιτικό αντίκρυζε στα κανάλια, ενώ είχε σφάξει οποιονδήποτε μετανάστη είχε συναντήσει στο δρόμο του προς τα 'κει) και στους ψηφοφόρους της ή στους εν δυνάμει ψηφοφόρους της (οι οποίοι προφανώς και δεν είναι πεισμένοι φασίστες).
Η απορία αυτή μάλλον λύθηκε σήμερα (ή καλύτερα χθες) με το "ξέσπασμα" του Ηλία Κασιδιάρη. Ένα "ξέσπαμα", για το οποίο γράφτηκαν πολλά. Άλλος υποστήριξε ότι ήταν προμελετημένο, άλλος ότι δεν ήταν, άλλος ότι ήταν τυχαίο περιστατικό, άλλος ότι "βγήκε εκτός εαυτού", άλλος εξοργίστηκε "γιατί είναι άνανδρο να χτυπάς γυναίκες" ενώ ο Γκλέτσος έδωσε άλλη διάσταση στο γεγονός δηλώνοντας ότι αν ήταν αυτός παρών θα είχε γίνει της πουτάνας, και κάνοντας το φηλεθεάμον κοινό να στενοχωριέται που δεν ήταν. Λίγο πολύ όλα τα ενδεχόμενα και όλες οι αναλύσεις έχουν καλυφθεί.
Προσωπικά, για να πω και την μαλακία μου (μιας και γι' αυτό έχουν γραφτεί τόσες σειρές ανούσιου κειμένου) -πέραν των αυτονόητων για το ανεπίτρεπτο της επίθεσης κ.λ.π- δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο Κασιδιάρης "σήμερα βγήκε εκτός εαυτού". Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ένας άνθρωπος, ο οποίος έχει μιλήσει τόσες φορές στον αέρα, και έχει ακούσει κατηγορίες τόσες και τόσες για την επικείμενη δίκη του, πειράχτηκε τόσο από μία απλή αναφορά σε αυτή. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ένας άνθρωπος προκαλεί, ύστερα σπάει μια πόρτα, απειλεί και γρονθοκοπεί τόσο κόσμο, διαφεύγοντας από μπάτσους "επειδή είναι εκτός εαυτού. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ένας άνθρωπος ο οποίος είναι στέλεχος της Χρυσής Αυγής, τα μέλη της οποίας έχουν σιδερένια πειθαρχία, ήταν τόσο αφελής ώστε να "εκθέσει" το κόμμα του μπροστά σε τόσο κόσμο. ". Δεν μπορώ εν ολίγοις να πιστέψω ότι ο Κασιδιάρης είναι τόσο ηλίθιος και τόσο "ευέξαπτος", που μπορεί να κάνει του κεφαλιού του χωρίς να το νοιάζουν οι επιπτώσεις για το κόμμα του.
Αντίθετα, πιστεύω ότι ο Κασιδιάρης γνώριζε πολύ καλά τί έκανε. Πιστεύω ότι αυτό που έγινε σήμερα ήταν ότι το προαναφερθέν "μπαλαντζάρισμα" ανάμεσα σε αγανακτισμένους ψηφοφόρους και σκληρό πυρήνα τελείωσε, και η πλάστιγγα έγειρε προς το σκληρό πυρήνα.
Πιστεύω ότι η Χρυσή Αυγή, είτε προμελετημένα είτε όχι, σήμερα, όπως και τόσες άλλες μέρες έδωσε ένα ηχηρό μήνυμα. Στοχοποίησε ανοιχτά τον εχθρό της, σε μια παράλληλη προσπάθεια "τρομοκρατίας" του. Γιατί το να χτυπάς ένα "παλιοκομμούνι" στον αέρα δηλώνει ξεκάθαρα , αν μη τί άλλο, τί περιμένει και τα υπόλοιπα "παλιοκομμούνια".
Η επίσημη ανακοίνωση της Χρυσής Αυγής για το περιστατικό αναφέρει ότι "από εδώ και πέρα θα κάνει εμπάργκο στα ΜΜΕ".
Η Χρυσή Αυγή και ο Κασιδιάρης "είδαν" λοιπόν ότι αυτή η ισορροπία ανάμεσα σε φασιστική οργάνωση και σε κόμμα στο οποίο έχει μαζική αποδοχή, είναι αδύνατο να συνεχιστεί άλλο και έτσι με μια κίνηση ματ έκαναν μια εντυπωσιακότητα έξοδο, αφήνοντας παράλληλα ένα ηχηρό μήνυμα το οποίο θα συσπείρωνε και θα ενθουσίαζε τον πιο πεισμένο κόσμο της Χ.Α.
Και ποιός ξέρει, η μιντιακή σιωπή τους μπορεί να ξανακερδίσει κόσμο, όπως ακριβώς το είχε καταφέρει και προεκλογικά...
Πολυχρωμία, πολυφωνία. Δεν ξασπρίζει, δε λερώνει. Ανατρέπει στην Ελλάδα, στέλνει μήνυμα στην Ευρώπη.
Σε όσους ασχολούνται με τις εκλογές και με τα αποτελέσματα αυτών (το πλήθος των οποίων έχει αυξηθεί τον τελευταίο καιρό απ' ότι φαίνεται) δεν μπορεί παρά να έκαναν εντύπωση δύο πράγματα, το βράδυ της 6ης Μαΐου : το ποσοστό της Χρυσής Αυγής και το ποσοστό του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.
Το τελευταίο μάλιστα, είναι ένα γεγονός όντως εντυπωσιακό, όπως αποκαλύπτουν οι συζητήσεις των δύο τελευταίων εβδομάδων τόσο σε τηλεοπτικά πάνελ όσο και έξω από αυτά.
Η οποιαδήποτε "πολιτική" συζήτηση πλέον περιστρέφεται γύρω από το ΣΥ.ΡΙΖ.Α, το αυξημένο του ποσοστό, πώς το διαχειρίζεται, πώς θα το διαχειριστεί και τί θα κάνει σε περίπτωση που βγει κυβέρνηση. Έχουμε αφήσει κατά μέρος λοιπόν το μνημόνιο, το Πα.Σο.Κ, τη Ν.Δ, τη φτώχεια μας, και το κακό μας το ριζικό, και ασχολούμαστε με το τί είπε χθες το βράδυ ο Αλέξης και πώς το σχολίασαν κάθε ράτσας και φυλής παπαγαλάκια (pun intended).
Με το ΣΥ.ΡΙΖ.Α ασχολούνται όλοι λοιπόν, από την μία άκρη στα αριστερά έως την άλλη άκρη στα δεξιά και λένε διάφορα. Τις τελευταίες μέρες, ακούς τα πάντα: καλοπροαίρετη κριτική, κακοπροαίρετη κριτική, κριτική στην κριτική, κριτική στην κριτική της κριτικής και η ιστορία δεν έχει τέλος. Έχουμε πέσει όλοι σε έναν κυκεώνα κριτικών ο οποίος καταλήγει να έχει ως αποτέλεσμα εξαιρετικά δημιουργικά παιχνίδια όπως "βρες τη διαφορά στα λόγια του στελεχών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α" και "βρες έναν τρόπο την πεις σε έναν ΣΥ.ΡΙΖ.αίο".
Έτσι τον τελευταίο καιρό ακούς από ανάδειξη ουσιαστικών αδυναμιών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α, μέχρι αναμάσημα αποσπασμάτων τσιτάτων του Λένιν (όποια βολεύουν την εκάστοτε κριτική δηλαδή), και φθηνή, εμετική, αηδιαστική σε βαθμό αυτοκτονίας, προβοκάτσια (βλ. Μπακογιάννηδες ή Μανδραβέληδες). Που και που γίνεται και κανά διάλειμμα για να αναφερθούν οι δολοφονικές ενέργειες των τραμπούκων της Χρυσής Αυγής ή να βγει ο Σαμαράς στην ΤV και να καλέσει το λαό να ψηφίσει Νέα Δημοκρατία για μια "ισχυρή κυβέρνηση".
Ακούγονται πάρα πολλά για το ΣΥ.ΡΙΖ.Α λοιπόν. Άλλα είναι ψέμματα, άλλα αλήθεια, αλλά δυστυχώς, (για να κάνουμε και ένα προσωπικό σχόλιο, βρε αδερφέ) η πλειοψηφία τους δεν έχει τη διάθεση δημιουργικού διαλόγου και ζύμωσης, μα περισσότερο διακρίνεται από διάθεση επίθεσης και την επιθυμία που έχουν τα 6χρονα να βγουν και να βροντοφωνάξουν "Χα, χα, στην είπα!".
Σε αυτό το κείμενο, θα προσπαθήσω να αναφέρω μερικά γεγονότα και αλήθειες για το ΣΥ.ΡΙΖ.Α, χωρίς βέβαια να έχω αυτοανακηρυχθεί ο απόλυτος αντικειμενικός θεματοφύλακας της Αλήθειας (όπως κάνουν όλο και περισσότεροι τώρα τελευταία). Και η αναφορά γεγονότων και αληθειών θα είναι πιο εύκολη τώρα που έχει ήδη μεσολαβήσει μία εκλογική αναμέτρηση, μιας και πριν θα είχαμε μόνο υποθέσεις. Η απουσία δεύτερης εκλογικής αναμέτρησης δε, θα ενσωματώσει στα γεγονότα και στις αλήθειες και το υποθετικό στοιχείο, με αποτέλεσμα να έχουμε και λίγη ίντριγκα που λατρεύεται από τους τηλεθεατές και αυξάνει την ακροαματικότητα.
Ένα γεγονός σχετικά με το ΣΥ.ΡΙΖ.Α είναι (για να αρχίσω και ΄γω με κάτι κλισέ) ότι στις 6 Μάη, για πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση, κατέρρευσε ο δικομματισμός. Ο λαός έδωσε και εκλογικά το μήνυμα ότι δεν γουστάρει, δε θέλει Πα.Σο.Κ και Ν.Δ. Δεν πάει άλλο ντε, πως το λένε. Και πριν βγει κανείς και πει κουνώντας το δάχτυλο ότι η Ν.Δ είναι ακόμη το πρώτο κόμμα, θα πω ότι το να πέφτει το ποσοστό σου κατά 20 ποσοστιαίες μονάδες, και να πέφτεις πιο κάτω από το ιστορικά χαμηλότερό σου ποσοστό, πάει να πει πως ο λαός μάλλον πλέον δε σε γουστάρει και τόσο.
Απλά ξεκάθαρα και όμορφα, στις 6 Μάη έγινε κάτι που αφαίρεσε και το τυπικό δικαίωμα από τους Σαμαρά - Βενιζέλο, να λένε και να ξαναλένε ότι έχουν πάρει εντολή από το λαό, ότι ο λαός θέλει μνημόνιο κ.λ.π, κ.λ.π. Η ανατροπή του πολιτικού σκηνικού στην Ελλάδα είναι ένα ισχυρό μήνυμα στις μέρες μας, και για μας, αλλά και για την Ευρώπη (λαούς και ηγεσίες, Ισπανίες ,Πορτογαλίες, Ε.Κ.Τ και Δ.Ν.Τ) η οποία είδε ότι ο λαός δεν επικρότησε την πολιτική της Ελλάδας (και της Ευρώπης αναφορικά με την Ελλάδα) και συνειδητοποίησε ότι τα πράγματα τελικά είναι ρευστά. Είδε ότι η εφαρμογή της οποιασδήποτε αντιλαϊκής πολιτικής έχει και τα αντίστοιχα αποτελέσματα και ότι παρά την τρομοκρατία, ο λαός αντιδρά. Η αλλαγή του πολιτικού σκηνικού στην Ελλάδα έδωσε ένα στίγμα δυναμικής αλλαγής, σε συνολικότερο επίπεδο, ένα φωτεινό ψήγμα ελπίδας στην αρκετά σκοτεινή πραγματικότητα.
Στην παραπάνω διαπίστωση βέβαια συμφωνούν όλοι. Η πικρή αλήθεια που κρύβεται πίσω από αυτή, και που σχεδόν κανείς δεν παραδέχεται, είναι ότι στην πραγματικόητα ο δικομματισμός δεν κατεύρρευσε. Όπως ξέρουμε όλοι, σε αυτή την πουτάνα τη ζωή τίποτα δεν καταρρέει από μόνο του, αλλά τα πάντα ανατρέπονται (βλ. καπιταλισμός, υπαρκτός σοσιαλισμός κ.α.). Η πραγματικότητα λοιπόν είναι ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α ανέτρεψε τον δικομματισμό.
Αν ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α δεν ήταν έτσι όπως ήταν (με τα καλά του και τα κακά του) , θα υπήρχε μεγάλη πιθανότητα το Πα.Σο.Κ να έβγαινε και πάλι δεύτερο κόμμα. Η τεράστια διαφορά ποσοστού του από τα κόμματα που το ακολουθούσαν έδειξε, ότι η ψήφος στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α δεν ήταν αποκλειστική ψήφος αντίδρασης. Γιατί μια ψήφος αντίδρασης θα σήμαινε ότι τα ποσοστά των κομμάτων εκτός Πα.Σο.Κ και Ν.Δ., θα γνώριζαν μια πιο ομοιόμορφη κατανομή. Το ποσοστό του ΣΥ.ΡΙΖ.Α, θα ήταν παρεμφερές με αυτό των Ανεξάρτητων Ελλήνων, με αυτό του ΚΚΕ, ή με εκείνο της ΔΗΜ.ΑΡ. Ή και με όλα μαζί.
Κάποιος μπορεί εύκολα να βγει και θα πει ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α συγκέντρωσε τις ψήφους όλων των απογοητευμένων Πασόκων, ή ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α συγκέντρωσε τόσο υψηλό ποσοστό λόγω των "φιλοευρωπαϊκών αυταπατών" που καλλιεργεί. Όμως τα πράγματα διαφέρουν και από αυτούς τους ισχυρισμούς. Γιατί μια εκτίναξη ποσοστού από το 4% στο 16% δεν επιτυγχάνεται μόνο με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο. Επιτυγχάνεται με το συνδυασμό όλων των τρόπων.
Αυτό που έκανε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α στην πραγματικότητα ήταν να συμπεριφερθεί όσο καλύτερα μπορούσε, δεδομένης της συγκυρίας. Και ευτυχώς η συμπεριφορά του αυτή δεν είχε ψηφοθηρικό στόχο.
Από τον Μάη του 2010, έχει ξεσπάσει στην Ελλάδα ένα τεράστιο κίνημα απεργιών, κινητοποιήσεων και γενικευμένης ανυπακοής και αντίδρασης (48ωρες γενικές απεργίες, πλατείες, διαδηλώσεις έξω από τη Βουλή, κινήματα "Δεν Πληρώνω", κινήματα ενάντια στα χαράτσια, λαϊκές συνελεύσεις γειτονιών, καταλήψεις, κλαδικές απεργίες διαρκείας). Είναι διακριτό ρέυμα ριζοσπαστικοποίησης σε μεγάλες μάζες, οι οποίες πλέον βγαίνουν στους δρόμους. Πυρήνας όλων αυτών των γεγονότων ήταν η είσοδος της Ελλάδας στο Δ.Ν.Τ και η εφαρμογή των μνημονίων.
Οι συνιστώσες του ΣΥ.ΡΙΖ.Α όλα αυτά τα χρόνια στήριζαν έμπρακτα όλες τις παραπάνω κινητοποιήσεις. Ήταν και στις απεργίες, και στις γειτονιές, και στις πλατείες, και έξω από το Σύνταγμα. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α ήταν μέρος, δηλαδή, του ρεύματος των κινημάτων και τις ριζοσπαστικοποίησης. Είχε ουσιαστικά διαλέξει μια ξεκάθαρη στάση μαζί με το λαό και ενάντια στο μνημόνιο.
Στις εκλογές ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α σε πρώτη φάση καρπώθηκε το ρεύμα ριζοσπαστικοποίησης που υπήρχε. Πήρε στάση ξεκάθαρα ενάντια στο μνημόνιο και στη δανειακή σύμβαση, υποσχόμενος ακύρωση όλων των αντιλαϊκών μέτρων που έχουν επέλθει τα τελευταία χρόνια. Εξέφρασε και απάντησε στα ερωτήματα και στις ανησυχίες της πλειοψηφίας του κόσμου, δίνοντας άμεσες, κυβερνητικές απαντήσεις, ενώ δεν πήρε ξεκάθαρη θέση κατά του Ευρώ (που είναι ένα θέμα που φοβίζει ακόμη πολύ κόσμο).
Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α (και όχι το ΚΚΕ ή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ π.χ.) ήταν αυτός που καρπώθηκε κατά συντριπτική πλειοψηφία το ρεύμα ριζοσπαστικοποίησης γιατί πολύ απλά μίλησε για κυβέρνηση. Μίλησε για ενδοκοινοβουλευτικές λύσεις και άμεσες φιλολαϊκές απαντήσεις σε φλέγοντα ζητήματα, τη στιγμή που οι υπόλοιποι επαναλάμβαναν εμμονικά ότι "τα πράγματα δεν αλλάζουν στις εκλογές, αλλά στο δρόμο".
Ναι, αυτό που έκανε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α ήταν να βασιστεί στην ανυπομονησία του κόσμου. Να πατήσει στην επιθυμία του για γρήγορη βελτίωση της κατάστασης. Το έκανε αυτό, δίνοντας όμως παράλληλα απαντήσεις και το πιο σημαντικό: ελπίδα. Ελπίδα ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν και εκλογικά. Σε αντόθεση με τις υπόλοιπες ριζοσπαστικές δυνάμεις,οι οποίες εξέφραζαν μία σχετική αδιαφορία ως προς τις εκλογές, αυτό που ισχυρίστηκε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α ήταν ότι οι εκλογές είναι ευκαιρία. Και αυτό ακριβώς ήταν που ήθελε να ακούσει ο κόσμος.
Από 'κει και πέρα, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α έκανε και άλλα (γιατί το παραπάνω από μόνο του δεν δικαιολογεί τέτοια αύξηση ποσοστού). Ένα από αυτά ήταν ότι προσέγγισε απογοητευμένους ψηφοφόρους του Πα.Σο.Κ.
Προβλέποντας ότι μεγάλο κομμάτι ψηφοφόρων θα αποσπαστεί από το Πα.Σο.Κ και στα πλαίσια της γενικότερης (και θολής) "φιλολαϊκής αντιμνημονιακής δημοκρατικής (και τί στο διάολο άλλο)" συμμαχίας που ήθελε να φτιάξει, ενσωμάτωσε στο ψηφοδέλτιο του πρώην, αντιμνημονιακούς, βουλευτές του Πα.Σο.Κ. Έτσι, σε συνδυασμό με κινήσεις όπως την συμμετοχή του Τσίπρα στο ψηφοδέλτιο της Αχαΐας (που ήταν παραδοσιακά "πράσινη περιοχή") ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α κατάφερε να καρπωθεί το μεγαλύτερο ποσοστό των απογοητευμένων ψηφοφόρων του Πα.Σο.Κ. Λόγω της πιο ξεκάθαρης και πιο ριζοσπαστικής στάση του δε, ακολουθώντας το προαναφερθέν γενικότερο ρεύμα ριζοσπαστικοποίησης που υπάρχει στην κοινωνία, κατάφερε να ξεπεράσει και τη ΔΗΜ.ΑΡ. σε αυτό τον τομέα (παρά τις πιο "φιλοπασοκικές" της θέσεις και παρά τις πολλές συμμετοχές από το Πα.Σο.Κ που είχε και η τελευταία).
Το τελευταίο δυνατό χαρτί του ΣΥ.ΡΙΖ.Α προεκλογικά ήταν η επικοινωνιακή πολιτική του. Από τον Γλέζο στο ψηφοδέλτιο επικρατείας, από το σύνθημα "Ανατροπή στην Ελλάδα - Μήνυμα στην Ευρώπη", μέχρι την ελπίδα που έδινε και τα τριαντάφυλλα που κρατούσε κατά τη διάρκεια των ομιλιών του ο Τσίπρας, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α επικοινωνιακά ήταν σχεδόν αψεγάδιαστος.
Αν και ξεφύγαμε λίγο από το κυρίως ζήτημα, η απάντηση είναι ότι η ψήφος στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α δεν ήταν απλώς μια ψήφος διαμαρτυρίας. Αν ήταν έτσι, η ψήφος αυτή θα μπορούσε κάλιστα να είχε πάει στους Ανεξάρτητους Έλληνες, στη ΔΗΜ.Α.Ρ, στο ΚΚΕ, ή σε οποιοδήποτε άλλο κόμμα εκτός Πα.Σο.Κ και Ν.Δ.
Όχι. η ψήφος στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α, ήταν μια ψήφος ξεκάθαρα αντιμνημονιακή και ριζοσπαστική. Μια ψήφος η οποία δηλώνει ότι ο κόσμος θέλει πλήρη αλλαγή του πολιτικού σκηνικού και ανατροπή όλων των αντιλαϊκών μέτρων. Μια ψήφος η οποία είναι ξεκάθαρο μήνυμα κατεύθυνσης προς τα "αριστερά" (όπως και να το αντιλαμβάνεται ο καθένας το "αριστερά").
Με τούτα και με 'κείνα λοιπόν ξημέρωσε και η 7η Μαΐου, η μέρα που όλοι παράτησαν τα πάντα και άρχισαν να ασχολούνται με το ΣΥ.ΡΙΖ.Α και το Τσίπρα. Και άλλοι είπαν τον Τσίπρα κομμουνιστή, άλλοι αντικομμουνιστή, άλλοι τον κατηγόρησαν ότι θέλει να μας πάει στη δραχμή, άλλοι ότι θέλει να μας αφήσει στο ευρώ κ.ο.κ.
(Παρεπιμπτόντως ένα ενδιαφέρον στοιχείο -το οποίο θα αφήσω ασχολίαστο αλλά προφανώς είναι σαφής νύξη για τις τρομερές πιέσεις τις οποίες μπορεί να ασκήσει έστω και ένα εκλογικό αποτέλεσμα- είναι ότι από το πρωί της 7ης Μαΐου Ε.Κ.Τ και Δ.Ν.Τ βγαίνουν και λένε ότι "ο Τσίπρας είναι άμυαλος", ότι "περαιτέρω διαπραγματεύσεις είναι δύσκολες" κ.λ.π.)
Ακόμη ένα γεγονός σχετικά με το ΣΥ.ΡΙΖ.Α είναι ο ρεαλισμός των προτάσεών του. Και όταν λέω "ρεαλισμός προτάσεων", εννοώ την άμεση υλοποιησιμότητά τους. Η πρακτική ακύρωση του μνημονίου, για παράδειγμα είναι μία απλή πολιτική απόφαση η οποία μπορεί να ψηφιστεί μέσα στο κοινοβούλιο. Είναι μια πράξη και ενδοκοινοβουλευτικά εφικτή η οποία θα δώσει ανάσα και θα ανακουφίσει τον κόσμο. Μια πράξη η οποία και μπορεί αλλά και είναι αναγκαίο να γίνει, όσο πιο γρήγορα γίνεται, ακόμη και να μην έχει γίνει επανάσταση.
Τέλος πάντων. Για να μην πούμε ακόμη περισσότερα και κουράσουμε πιο πολύ, όλη η αλήθεια και τα γεγονότα για το ΣΥ.ΡΙΖ.Α εν τέλει, συνοψίζονται στο εξής:
Ζούμε σε μια πολύ δύσκολη συγκυρία. Σε μια κατάσταση φτώχειας και εξαθλίωσης. Ο λαός βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, και η κατάσταση πάει από το κακό στο χειρότερο. Ν.Δ. και Πα.Σο.Κ είχαν αποφασίσει νέα μνημόνια και νέα μέτρα τον Ιούνη ανανεώνοντας μια αδιέξοδη σύμβαση η οποία το μόνο πρακτικό αποτέλεσμα που θα είχε θα ήταν συνεχή κάθοδο των κατώτατων ορίων μισθών και συντάξεων, την ολοσχερή διάλυση των συντριμιών του ελληνικού κράτους πρόνοιας και του δημοσίου τομέα, την ιδιωτικοποίηση των πάντων και την αύξηση του ποσοστού των ανέργων, των φτωχών και των άστεγων. Η κατάσταση είναι αρκετά σκατά και γίνεται χειρότερη μέρα με την μέρα.
Σε αυτή τη συγκυρία, ο αναγκαίος (και ιστορικός) ρόλος της αριστεράς είναι να προσπαθήσει με κάθε τρόπο, να ανακόψει αυτή την καταστροφή. Σε αυτή τη συγκυρία, δυστυχώς ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α ήταν ο μόνος που αντί να αποτελέσει ακόμη μια αριστερή δύναμη που θα διαχειριζόταν την εκλογική ήττα της επιρρίπτοντας ευθύνες σε ΜΜΕ, στην αστική εξουσία, και σε οποιονδήποτε άλλο πραγματικό ή φανταστικό εχθρό (όπως έχει κάνει η αριστερά τόσα χρόνια πετυχημένα), επέλεξε να χρησιμοποιήσει τις εκλογές ως όπλο.
Ναι, σίγουρα ο κόσμος δεν αλλάζει με τις εκλογές. Όλοι καταλαβαίνουμε ότι όσο η οικονομική εξουσία βρίσκεται στα χέρια ολίγων, τόσο ο λαός θα συνεχίσει να υποφέρει. Όλοι καταλαβαίνουμε ότι οι επιχειρηματίες έχουν την πραγματική εξουσία στα χέρια τους, και ότι αν με κάποιο τρόπο αυτό δεν αλλάξει, τότε δεν μπορούμε να ελπίζουμε και πολλά.
Αυτό όμως δε σημαίνει ότι τίποτα δεν αλλάζει με τις εκλογές. Η ακύρωση του μνημονίου, η διαγραφή του χρέους ή έστω η επαναδιαπραγμάτευσή του (ή ό,τι άλλο διάολο θέλετε και σχετίζεται με το μνημόνιο), είναι πολιτικές αποφάσεις οι οποίες μπορούν να παρθούν στο παρόν σύστημα, με μια φιλολαϊκή κυβέρνηση. Είναι αποφάσεις που εν μέρει, και άλλες χώρες έχουν πάρει. Είναι αποφάσεις που μπορούν να ανακουφίσουν το λαό και τους εργαζομένους, και στην ευκαιρία της επίτευξης των όποιων, όποιος θέλει να λέγεται και να θεωρείται αριστερός (ή "κομμουνιστής" σκέτο) δεν μπορεί και δεν πρέπει να γυρίζει την πλάτη.
Σίγουρα η κυβέρνηση της αριστεράς δεν πρόκειται να αλλάξει τον κόσμο. Όμως μπορεί να καταφέρει άμεσα δυο - τρία πραγματάκια, αν όχι θετικά, το λιγότερο αναγκαία προκειμένου, οι εργαζόμενοι που τόσο θέλουμε να επαναστατήσουν, να μην "εξαθλιωθούν" τελείως, χάσουν κάθε ελπίδα, και γυρίσουν στα σπίτια τους αποκαμωμένοι.
Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α σε αυτή την ιστορική συγκυρία, για να συνεχίσουμε με την αναφορά γεγονότων και αληθείων, αναδιαμόρφωσε το ρόλο της αριστεράς τελείως. Μετέτρεψε την αριστερά, από την αριστερά της διαχείρισης της ήττας, από την αριστερά της αντίδρασης, στην αριστερά της ελπίδας, στην αριστερά της νίκης. Από τώρα και μέχρι τις 17 Ιούνη, όλη η κοινωνία έχει ανοίξει προσεκτικά τα αυτιά της προς την αριστερά. Ο οποιοσδήποτε θα κάτσει να σε ακούσει με προσοχή αν τους πεις ότι είσαι "αριστερός", σε αντίθεση με παλιότερα που θα σε αντιμετώπιζαν τουλάχιστον ως γραφικό και γκρινιάρη.
Βέβαια, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α δεν είναι και το καλύτερο δυνατό πολιτικό μόρφωμα. Ίσως, εδώ που τα λέμε, δηλαδή, να είναι και το χειρότερο.
Πολλοί βρίσκουν πάτημα στην πολυφωνία και στις διαφορετικές απόψεις που υπάρχουν στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α (που ως αποτέλεσμα έχουν διαφορετικές θέσεις που βγαίνουν και στη δημοσιότητα), για να τον κατηγορήσουν, να τον λοιδωρήσουν, και να τον απορρίψουν ως αναξιόπιστο (είτε καλοπροαίρετα, είται κακοποροαίρετα).
Η αλήθεια είναι ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α είναι μια μάχη που δίνεται καθημερινά. Και δυστυχώς σε αυτή την μάχη, και παρά τις τόσο σοβαρές συνθήκες, σχεδόν σύσσωμη η υπόλοιπη αριστερά επέλεξε να είναι απούσα.
Εγώ είμαι ο πρώτος που για παράδειγμα, μπορεί να μην εμπιστεύεται καθόλου το Συνασπισμό, που είναι και η μεγαλύτερη συνιστώσα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Δεν τον εμπιστεύομαι όχι γιατί έχω κάποιο κόμπλεξ, μα γιατί δεν επικρατώ πολλές από τις πολιτικές του θεωρήσεις. Δεν τον εμπιστεύομαι λόγω της φύση του, στην οποία κυριαρχει υπερβολική πολυφωνία για τα γούστα μου, λόγω της "μαύρης" ιστορίας του και λόγω ορισμένων στελεχών του. Ξέρω ότι ανά πάσα στιγμή, μπορεί να διολισθήσει ( και ίσως και τώρα δικαιολογημένα, μιας και οι πιέσεις που ασκούνται στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α τώρα, είναι τεράστιες).
Για παράδειγμα, εκνευρίστηκα πάρα πολύ με την πρόταση του Αρσένη ως υπηρεσιακό πρωθυπουργό. Εκνευρίστηκα ακόμη περισσότερο με τη συνάντηση του Τσίπρα με τη Λούκα Κατσέλη.
Εκνευρίστηκα, αλλά μετά ηρέμησα και σκέφτηκα ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α έχει επιλέξει το εξής: έχει επιλέξει να κάνει πολιτική μέσα στο αστικό σύστημα. Έχει επιλέξει να προσπαθήσει να κάνει φιλολαϊκή πολιτική με συγκεκριμένα δεδομένα (τα οποία και είναι εμφανώς εναντίον του).
Για να θέσω και ένα σχεδόν ρητορικό ερώτημα, ποιός, για παράδειγμα, θα μπορούσε να είναι μια ενδεχόμενη καλύτερη και υλοποιήσιμη (δηλ. δεκτή από τα υπόλοιπα κόμματα) πρόταση για υπηρεσιακός πρωθυπουργός στο παρόν σύστημα, με τα τωρινά δεδομένα; Η Παπαρήγα;
Το να ασκείς πολιτική στο αστικό σύστημα, πολιτική όχι απλής αντίδρασης και αντιπολίτευσης, αλλά πολτική η οποία έχει ως προοπτική τη νίκη, σημαίνει να "παίζεις βρώμικα".
Εύλογα θα μου πει κάποιος: "είναι αυτό σοβαρή απάντηση;". Και θα του απαντήσω: "όχι", αφήνοντας τον μαλάκα.
Προφανώς το "βρώμικο παιχνίδι" δεν είναι μονόδρομος. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α θα μπορούσε να είναι πιο "ριζοσπαστικός", και να έχει και προοπτικές νίκης παράλληλα. Θα μπορούσε, αν είχε διαφορετική δυναμική. Και θα είχε διαφορετική δυναμική αν είχε επιτευχθεί αυτή η πολυπόθητη ενότητα της αριστεράς. Αν οι μικρές δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ή (και) οι τεράστιες του ΚΚΕ έκαναν σύμπραξη με το ΣΥ.ΡΙΖ.Α τότε όχι μόνο θα μιλούσαμε για ένα πιο ριζοσπαστικό μέτωπο, (μιας και η "αριστερή αντιπολίτευση" στα πιο "δεξιά" κομμάτια του ΣΥ.ΡΙΖ.Α θα ήταν πιο ουσιαστική και πιο δυναμική), αλλά θα είχαμε και μια τέτοια δυναμική που "γλοιώδεις" συμβιβασμοί και συναινέσεις θα ήταν περιττές και συμβιβαστικές θέσεις τύπου Δραγασάκη δεν θα είχαν καμία θέση. Μέχρι και "σοβιέτ" θα μπορούσε να είχε στο προεκλογικό του πρόγραμμα ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α (ή τέλος πάντων αυτό το καινούριο αριστερό μέτωπο, όπως και αν λεγόταν), όπως κοροϊδευτικά είπε σήμερα η κ. Παπαρήγα.
Αντ' αυτού βέβαια, η συντριπτική πλειοψηφία της υπόλοιπης αριστεράς επέλεξε να αποστασιοποιηθεί, να τοποθετηθεί απέναντι, και να κατηγορεί το ΣΥ.ΡΙΖ.Α (συνήθως με εμπάθεια, δυστυχώς) για οποιοδήποτε διολίσθημα και για οποιαδήποτε από τις εξωφρενικά πολλές αδυναμίες του, βάζοντας ανούσιες "κόκκινες γραμμές" (δεδομένων των τωρινών συνθηκών) του τύπου "θέση για το Ευρώ" και πιπιλίζοντας σαν καραμέλα ξερά τσιτάτα του Λένιν και φράσεις που στερούνται νοήματος, του τύπου "η ανατροπή γίνεται στους δρόμους". Και όλα αυτά χωρίς να έχει συγκεκριμένο και πρακτικό πρόγραμμα ως αντιπρόταση.
Για να κλείνουμε, παρά τις δήθεν "αλήθειες" και "γεγονότα" που ακούστηκαν και γράφτηκαν για το ΣΥ.ΡΙΖ.Α (ακόμη και εδώ), μόνο μία είναι η αλήθεια: ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α τώρα έχει σηκώσει το βάρος όλης της Αριστεράς στις πλάτες του. Και οποιαδήποτε και να είναι η εξέλιξη, είτε "ενσωματωθεί" (όπως διατείνεται το ΚΚΕ) , είτε όχι, είτε ο λαός γεμίσει ελπίδα, είτε γεμίσει απογοήτευση, η στάση του θα στιγματίσει ολόκληρη την αριστερά. Οποιαδήποτε και να είναι εξέλιξη, ολόκληρη η αριστερά θα φέρει ευθύνες.
Οποιαδήποτε και να είναι η εξέλιξη, εγώ μπορώ να επικροτήσω το ΣΥ.ΡΙΖ.Α για ένα και μόνο πράγμα: γιατί θέλησε τόσο πολύ να κυβερνήσει.
Οι φασιστικές οργανώσεις, όπως έχει δείξει η ιστορία και επιβεβαιώνει και η πραγματικότητα έχουν δύο, πλήρως αλληλένδετους μεταξύ τους, ρόλους. Για χάρη της κουβέντας (ή καλύτερα, του γραπτού λόγου) θα ονομάσουμε τον έναν "πολιτικό" και τον άλλο "μιλιταριστικό".
Ο πρώτος, ο πολιτικός είναι και ο πιο ύπουλος. Είναι η προπαγάνδιση των φασιστικών ιδεών και η διάδοση της ιδεολογίας μιας φασιστικής οργάνωσης. Αυτό συνήθως συμβαίνει με οποιαδήποτε αφορμή και δημιουργεί ρίζες μιας οργάνωσης στην κοινωνία. Στην Ελλάδα, η Χρυσή Αυγή τον πέτυχε χρησιμοποιώντας υπαρκτά προβλήματα όπως το μεταναστευτικό και την εγκληματικότητα, το σάπιο πολιτικό κατεστημένο ώστε να δώσει την διάσταση που θέλει στα πράγματα, να δώσει στον κόσμο τις δικές της, στρεβλές απαντήσεις, και να γίνει αποδεκτή. Λέγοντας ότι για την ανεργία ευθύνονται οι μετανάστες, υποσχόμενη ότι οι προδότες πολιτικοί θα τιμωρηθούν και άλλα τέτοια ωραία, πηγαίνοντας κατάφερε και "έπεισε" κόσμο. Κατάφερε να κάνει τον Άγιο Παντελεήμονα "κάστρο" της και κατάφερε ακόμη και να μπει και στη Βουλή.
Ο πολιτικός ρόλος μιας φασιστικής οργάνωσης έχει πολλά χαρακτηριστικά, τα οποία δεν θα αναλυθούν εδώ. Ένα από τα χαρακτηριστικά του αυτά είναι ότι μέσω αυτού ενισχύεται ο "μιλιταριστικός" ρόλο μιας οργάνωσης.
Ο ρόλος αυτός σχετίζεται με κράνη, παλούκια, πέτρες, καταστολή και τρομοκρατία.
Ο ρόλος αυτός είναι ο ρόλος που εκτέλεσε πολλάκις η Χρυσή Αυγή την τελευταία βδομάδα.
Όπως έχουμε πει, σε καιρούς κρίσης το σύστημα χρειάζεται τις φασιστικές οργανώσεις. Πιο συγκεκριμένα έχει ανάγκη την ακραία δράση τους, προκειμένου να μπορέσει να αντιμετωπίσει επιτυχώς την οργισμένη αντίδραση του λαού διατηρώντας παράλληλα τον ψευδή χαρακτηρισμό "δημοκρατία".
Στην Γερμανία, υπήρχαν πολιτοφυλακές του ναζιστικού κόμματος οι οποίες κατέστειλαν απεργίες, στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της χούντας φασιστικές ομάδες επιτελούσαν τον άχαρο ρόλο του άγριου κυνηγητού αντιφρονούντων. Αργότερα, φασίστες σκότωσαν τον Λαμπράκη και πιο μετά τον Τεμπονέρα.
Στην Ελλάδα του 2012, και πιο συγκεκριμένα την τελευταία βδομάδα, η Χρυσή Αυγή, συνεργαζόμενη διακριτικά ή μη με το κράτος, έχει επιτεθεί σε καταυλισμό μεταναστών σε εγκαταλειμμένο εργοστάσιο στην Πάτρα, έχει "πολιορκήσει" τα γραφεία του Σ.Ε.Κ στην Αθήνα, έχει επιτεθεί σε μετανάστες στο κέντρο της Αθήνας και έχει παρουσιαστεί απειλητικά και προβοκατόρικα σε απεργία δημοσιογράφων (από όπου και η φωτογραφία στην αρχή του κειμένου).
Διαψεύδοντας οποιονδήποτε ισχυριζόταν ότι η "αν η Χρυσή Αυγή μπει στη Βουλή θα εκφυλιστεί και θα καταντήσει Λ.Α.Ο.Σ", η Χρυσή Αυγή σε κοινές επεμβάσεις με το κράτος (είτε με πρότερη συνεννόηση, είτε απλώς λόγω κοινής στόχευσης) έχει δείξει πλέον ανοιχτά το πραγματικό της ρόλο, ο οποίος είχε αποκρυφθεί τον τελευταίο καιρό για ψηφοθηρικούς λόγους και δεν είναι άλλος παρά ενάντια σε μετανάστες, αγωνιστές και εργαζόμενους. Ένας ρόλος ο οποίος δεν είναι άλλος παρά τρομοκρατικός και κατασταλτικός.
Η είσοδος της Χρυσής Αυγής στη Βουλή όχι μόνο δεν "εξομάλυνε" τη δράση της και τη φύση της ως οργάνωση, αλλά αντίθετα της επέτρεψε να έχει το έρεισμα που χρειάζεται ώστε να μπορέσει πλέον να προβαίνει στις συνήθεις τις ενέργειες, όχι ύπουλα και ανώνυμα (όπως μας είχε συνηθίσει στα παλαιότερα "προγκρόμ" και μαχαιρώματα, τα οποία αποδιδόντουσαν σε "αγανακτισμένους Έλληνες"), αλλά επώνυμα και ανοιχτά, με μαύρα φλάμπουρα και σημαίες.
Ούτως ή άλλως, το σύστημα χρειάζεται τη Χρυσή Αυγή, ακριβώς έτσι όπως είναι.
Για να μην κοροϊδευόμαστε βέβαια τα οργανωμένα μέλη της Χρυσής Αυγής, τα οποία είναι αυτά οποία προβαίνουν σε "μιλιταριστικές ενέργειες" είναι ακόμη λίγα.
Όμως οι τελευταίες ενέργειες της Χρυσής Αυγής αποκαλύπτουν ξεκάθαρα προς ποιά κατεύθυνση θα κατευθυνθεί (ανεξάρτητα του τί θα κάνει στις επόμενες εκλογές), πλέον και ανοιχτά και πιο ενταντικά, η οργάνωση. Κατεύθυνση η οποία δεν είναι άλλη από προγκρόμ μεταναστών, επιθέσεις σε αγωνιστές, και καταστολή απεργιών.
Και για μένα, επειδή η Χρυσή Αυγή και οι ενέργειές της είναι ένα υπαρκτό πρόβλημα το οποίο θα γιγαντωθεί στο μέλλον η λύση δεν είναι να κρύβουμε το πρόβλημα από το χαλί, να μην της δίνουμε δημοσιότητα και να επιμένουμε εμμονικά σε φράσεις όπως "η πάλη πρέπει να είναι ταξική" και ότι "το ζήτημα είναι η κοινωνία να απομονώσει τους φασίστες".
Γιατί καλά είναι όλα αυτά, αλλά είτε η κοινωνία τους δεχθεί είτε όχι, οι πεισμένοι και οργανωμένοι φασίστες υπάρχουν και ο ρόλος τους από δω και πέρα θα είναι άκρως συγκεκριμένος και άκρως εχθρικός προς τον λαό. Ο ενδεχόμενος ρόλος τους σε μια απεργία θα είναι ένα πρόβλημα που θα κληθούμε όλοι να αντιμετωπίσουμε.
Και εν'όψει αυτού του ρόλου, εν' όψει αυτού του κινδύνου, η Αριστερά, ο αναρχικός χώρος, και κάθε προοδευτική δύναμη θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της και να σκεφτεί πώς θα τον αντιμετωπίσει.
Και όπως όλοι ξέρουμε, τα κράνη και τα ρόπαλα αντιμετωπίζονται με άλλα κράνη και ρόπαλα.
δεν σε γνωρίζω και ίσως να μη σε γνωρίσω και ποτέ. Δεν μένω στις Ιτιές και ούτε θέλω να ισχυριστώ ότι ξέρω πως είναι να μένεις εκεί. Επίσης δεν έχω χάσει ποτέ μου έτσι φίλο, αδερφό ή γείτονα και θέλω να ελπίζω πως αυτό δε θα συμβεί ποτέ.
Φίλε κάτοικε των Ιτεών,
γνωρίζω ότι προχθές τρεις μετανάστες σκότωσαν έναν φίλο, αδερφό, έναν γείτονά σου. Θέλω να σου πω ότι κατανοώ ο πένθος σου και προσπαθώ να συμπονέσω την οργή σου, όσο άδειο και ανούσιο και αν ακούγεται αυτό από έναν ξένο. Θέλω να σου πω ότι κατανοώ ότι ένας άδικος χαμός γνωστού μπορεί να σε οδηγήσει σε ακραία συναισθήματα, σε απόγνωση και στις ακραίες κινήσεις που μπορεί να σε φέρουν αυτά.
Φίλε κάτοικε των Ιτεών,
σε είδα χθες να στρέφεσαι με μίσος ενάντια σε ένα εγκαταλλειμένο εργοστάσιο οποίο ζούνε μετανάστες. Σε είδα να πετάς πέτρες. Σε είδα να προσπαθείς με μανία να μπεις μέσα. Σε είδα πλάι - πλάι με Χρυσαυγίτες να φωνάζεις "έξω οι ξένοι από την Ελλάδα". Σε είδα οργισμένο, χαμένο, να ψάχνεις με αγωνία να βρεις μια απάντηση, να προσπαθείς να λυτρωθείς.
Κάπου εδώ, φίλε κάτοικε των Ιτεών, θέλω αυτή τη δύσκολη ώρα να συγκρατήσεις την οργή σου και να προσπαθήσεις να σκεφτείς. Να προσπαθήσεις να σκεφτείς αν η οργή για τον άδικο χαμό του Θανάση Λαζανά δικαιολογεί τις ενέργειές σου. Να σκεφτείς αν η κατάλληλη απάντηση στα ερωτήματά σου, αν η λύτρωση που ψάχνεις είναι το ανελέητο κυνηγητό μεταναστών. Να σκεφτείς αν το γεγονός ότι τρεις εξ'αυτών σκότωσαν, ενοχοποιεί και αυτομάτως δεκάδες άλλους.
Φίλε κάτοικε των Ιτεών,
δεν πιστεύω ότι είσαι φασίστας. Και πιστεύω ότι μπορείς να καταλάβεις ότι το μόνο κοινό στοιχείο των μεταναστών είναι ότι προέρχονται από μια άλλη χώρα. Μπορείς να καταλάβεις ότι όλοι μεταξύ τους είναι άνθρωποι διαφορετικοί. Δεν συμπεριφέρονται το ίδιο, ούτε σκέφτονται το ίδιο. Δε νιώθουν το ίδιο και δεν πράττουν το ίδιο. Μπορείς να καταλάβεις ότι το γεγονός ότι κάποιοι από αυτούς σκότωσαν δεν σημαίνει ότι και οποιοσδήποτε άλλος χάρηκε με αυτό τον φόνο ή ότι οποιοσδήποτε άλλος είναι ικανός να σκοτώσει, όπως ακριβώς και ότι αν ένας Έλληνας σκότωνε κάποιον αυτό δεν θα σήμαινε ότι όλοι οι Έλληνες είναι δολοφόνοι.
Φίλε κάτοικε των Ιτεών,
ίσως μου πεις ότι ο φόνος του Θανάση Λαζανά δεν ήταν ο λόγος, αλλά η αφορμή. Ίσως μου πεις ότι τόσο καιρό ζείς κοντά σε έναν κίνδυνο, ζεις κοντά σε δεκάδες εγκληματίες. Ίσως μου πεις ότι η παρουσία των μεταναστών κοντά σου σε έχει κάνει να φοβάσαι να βγεις από το σπίτι σου. Και ότι η κινητοποίησή σου έξω από το εργοστάσιο της Πειραϊκής - Πατραϊκής δεν γίνεται από οργή, ή από δίψα για εκδίκηση, αλλά από φόβο για τη δική σου ζωή.
Φίλε κάτοικε των Ιτεών,
θα σου απαντήσω ότι δεν έχεις δίκιο. Και θα σου ζητήσω και πάλι να σκεφτείς. Να σκεφτείς σε ποιούς έστρεψες το μένος σου. Να σκεφτείς ποιούς κατηγορείς για εγκλήματα, να σκεφτείς ποιοί ζουν στο συγκεκριμένο εργοστάσιο. Να σκεφτείς ότι στο συγκεκριμένο εργοστάσιο ζούν νέοι άνθρωποι οι οποίοι αναγκάστηκαν να φύγουν από τις χώρες τους προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Άνθρωποι οι οποίοι είχαν δουλειές, σπίτια, οικογένεια και αναγκάστηκαν να φύγουν όταν είδαν την οικογένειά τους να πεθαίνει, όταν είδαν το σπίτι τους να καταστρέφεται από τον πόλεμο.
Άνθρωποι οι οποίοι ήθελαν να ζήσουν μια καλύτερη ζωή, μακριά από τον πόλεμο, μακριά από τις κακουχίες, άνθρωποι οι οποίοι αναζήτησαν το "μεγάλο ευρωπαϊκό όνειρο". Άνθρωποι οι οποίοι απλώς θέλησαν να χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα ως πέρασμα για να βρεθούν σε μια χώρα στην οποία θα είχαν καλύτερη μοίρα, αλλά μόλις έφτασαν εδώ είδαν τα όνειρά τους να γκρεμίζονται. Είδαν το ελληνικό κράτος να τους εγκλωβίζει στην Ελλάδα. Ένα κράτος που ενώ δεν τους επιτρέπει να φύγει, τους κυνηγούσαν, δεν τους έδιναν ούτε στέγη, ούτε τροφή ούτε νερό.
Φίλε κάτοικε των Ιτεών,
οι μετανάστες της Πειραϊκής - Πατραϊκής δεν επέλεξαν να ζουν εκεί. Δεν επέλεξαν να ψάχνουν στα σκουπίδια για φαί, δεν επέλεξαν να κοιμούνται στα συντρίμια, δεν επέλεξαν να έχουν φτάσει πλέον στο σημείο ώστε να αντιμετωπίζουν με απάθεια το γεγονός ότι "προχθές τους έπιασαν και τους έδειραν οι μπάτσοι". Δεν επέλεξαν να χάσουν κάθε όνειρο, κάθε ελπίδα, και να προσπαθούν να επιβιώσουν. Απλώς κατήντησαν έτσι.
Φίλε κάτοικε των Ιτεών,
πριν στρέψεις πάλι την οργή σου σε αυτούς τους ανθρώπους, πριν κυνηγήσεις να σκοτώσεις ανθρώπους που δεν έχουν να φάνε, θέλω να σκεφτείς καλά ποιοί τους κατήντησαν έτσι. Και πριν μου απαντήσεις ότι " αυτό που με νοιάζει είναι να φύγουν" θα σου πω ότι αυτοί που θέλουν περισσότερο να φύγουν από 'κει μέσα είναι οι ίδιοι.
Φίλε κάτοικε των Ιτεών,
θέλω, εν τέλει, να σκεφτείς, αν το πρόβλημά σου είναι όντως οι μετανάστες. Αν οι όποιοι μετανάστες κλέψουν ή σκοτώσουν, το κάνουν από συνειδητή επιλογή και όχι επειδή οι συνθήκες τους αποκτηνώνουν. Αν ένα έγκλημα μεταναστών είναι χειρότερο από ένα έγκλημα Ελλήνων. Θέλω να σκεφτείς αν η ανελέητη επίθεση σε ένα πλήθος μεταναστών σταματήσει την μετανάστευση στην Ελλάδα. Φίλε κάτοικε των Ιτεών,
επ'ουδενί δεν δικαιολογώ τον φόνο ή την κλοπή. Η προσωπική μου άποψη όμως, είναι πως οι μετανάστες δεν επιλέγουν να κλέψουν. Οι συνθήκες μερικές φορές τους αναγκάζουν, όπως ακριβώς αναγκάζουν και τους Έλληνες. Και η φυγή όλων των μεταναστών από την Ελλάδα δε θα σταματήσει τα εγκλήματα των Ελλήνων. Η επίθεση στους μετανάστες, πέραν του ότι είναι ανατία και άδικη, δεν θα τους τρέψει σε φυγή, ούτε θα σταματήσει τον ερχομό και άλλων στην Ελλάδα, γιατί ο λόγος της μετανάστευσης είναι οι συνθήκες οι οποίες επικρατούν στη χώρα του κάθε μετανάστη.
Φίλε κάτοικε των Ιτεών,
εν τέλει αυτό που φταίει είναι οι συνθήκες ζωής και εκείνοι που τις δημιουργούν. Γιατί ακόμη και να έφευγαν με έναν μαγικό τρόπο οι μετανάστες από την Ελλάδα, οι συνθήκες ζωής εδώ δεν θα άλλαζαν. Και αν τώρα οι μετανάστες αναγκάζονται να μένουν σε εργοστάσια και να τρώνε από τα σκουπίδια, δεν αποκλείεται στο μέλλον αυτός που θα το κάνει αυτό να είσαι εσύ. Και αν τώρα οι μετανάστες κλέβουν, στο μέλλον αυτός που θα το κάνει θα είσαι και εσύ.
Φίλε κάτοικε των Ιτεών,
την επόμενη φορά που θα στρέψεις τα πυρά σου θα ήθελα να είναι προς το σωστό στόχο. Πριν την επόμενη φορά που θα συμμαχήσεις με έναν Χρυσαυγίτη που προσπαθεί να καπηλευτεί καταστάσεις θα ήθελα να κάτσεις και να σκεφτείς καλά ποιοί σου φταίνε.. Πριν την επόμενη φορά που θα προσπαθήσεις να αφανίσεις κάποιον, θα ήθελα αντί να είναι ένας μετανάστης που νομίζεις ότι κλέβει, να είναι κάποιος που καταντάει τον μετανάστη (και τον Έλληνα) να κλέβει. Την επόμενη φορά θα ήθελα στόχος σου να είναι η κυβέρνηση. Στόχος σου να είναι το κράτος.
Γιατί, φίλε κάτοικε των Ιτεών, τώρα που γνωριστήκαμε λίγο καλύτερα, θέλω να σου εξομολογηθώ ότι αν ο χαμός ενός αθώου είναι λυπηρός, ο χαμός δεκάδων αθώων θα είναι και δεκάδες φορές πιο λυπηρός.
Φιλικά, για την επίθεση στην Πειραϊκή - Πατραϊκή στις 22/5, Εγώ.
Λίγες ώρες πριν την σημαντικότερη εκλογική αναμέτρηση μετά την μεταπολίτευση (κατά πώς λένε) και δεν υπάρχει νόημα και χρόνος για μακροσκελείς αναλύσεις και λεπτομερέστατες επιχειρηματολογίες περί της βέλτιστης ψήφου.
Αξίζει όμως, νομίζω, πριν κλείσουν οι κάλπες, να κοντοσταθούμε λίγο και σκεφτούμε όλοι σοβαρά:
Αν η συμμετοχή στις εκλογές όντως δεν έχει νόημα τη στιγμή που όλα τα αντιλαϊκά μέτρα απαιτούν υπερψήφιση στη Βουλή για να θεσπιστούν (και μάλιστα πολλά από αυτά υπερψηφίζονται με οριακή πλειοψηφία). Τη στιγμή που φιλολαϊκά μέτρα όπως η διαγραφή του χρέους ή η ισχυρή φορολόγηση των πλουσίων είναι απλές πολιτικές αποφάσεις που δύνανται να ψηφιστούν μέσα στη Βουλή.
Αν όντως οι Έλληνες είμαστε τεμπέληδες (τη στιγμή που σαν λαός δουλεύουμε περισσότερο από όλους στην Ευρωπαϊκή Ένωση) και αν όντως το πρόβλημα στην οικονομία οφείλεται σε ζητήματα όπως ο υπερόγκος δημόσιος τομέας (τη στιγμή που αποδεδειγμένα είναι από τους μικρότερους στην Ευρώπη).
Αν τα "φάγαμε όλοι μαζί" και αν τα χίλια ευρώ παραπάνω που έπαιρναν μερικοί δημόσιοι υπάλληλοι (και που όλοι μας λένε ότι ευθύνονται για το έλλειμα) μπορούν να συγκριθούν έστω και για αστείο με σκάνδαλα τύπου Siemens ή περίπτωση Τσοχατζόπουλου, ή ακόμη ακόμη με τις ευτελιστικές τιμές πώλησης των δημοσίων επιχειρήσεων σε ιδιωτικές επιχειρήσεις.
Αν όντως "δεν υπάρχουν λεφτά" την ίδια στιγμή που το κράτος χτίζει πανάκριβα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών ενώ μέχρι και πριν λίγους μήνες είχε "χαρίσει" τόσα δισεκατομμύρια σε ιδιωτικές τράπεζες δίχως το παραμικρό αντάλλαγμα.
Αν το μνημόνιο είναι όντως μονόδρομος. Αν το χρέος όντως πρέπει να πληρωθεί και μάλιστα με αιματηρές θυσίες των εργαζομένων. Αλήθεια ρωτήθηκε ποτέ κανείς από σας προκειμένου η Ελλάδα να δανειστεί χρήματα; Πήρε ποτέ κανείς από μας χρήματα που η Ελλάδα δανείστηκε από την Ε.Ε.;
Αν η κρίση είναι "ηθική" και "κοινωνική", και όχι οικονομική. Αν το πρόβλημα είναι στην "ψυχή μας" και όχι στο ότι όλοι οι Έλληνες γίνονται φτωχότεροι τη στιγμή που μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις πλουτίζουν (βλέπε Χαλουβουργική, ναυτιλιακές εταιρίες).
Αν το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι όντως πρόβλημα "λανθασμένης διαχείρησης" και "διεφθαρμένων πολιτικών. Και αν είναι έτσι γιατί σε πολλές χώρες τις Ευρώπης αντιμετωπίζουν το ίδιο οικονομικό πρόβλημα; Και γιατί ακόμη και σε "πλούσιες" χώρες της Ευρώπης έχουν επιβληθεί αυστηρά μέτρα λιτότητας εδώ και τόσα χρόνια;
Αν όντως είναι όλοι οι ίδιοι, όπως μας λένε και ξαναλένε τόσα χρόνια τώρα, στη στιγμή που κυβερνητικά δείγματα γραφής έχουν δώσει αποκλειστικά Ν.Δ, Πα.Σο.Κ.
Αν η ψήφος σε "μικρά αντιμνημονιακά κόμματα" είναι η λύση. Και τί στ'αλήθεια σημαίνει "αντιμνημονιακό" κόμμα, μιας και το μνημόνιο επιβάλλεται στα πλαίσια της νεοφιλευθέρης πολιτικής των ιδιωτικοποίησεων και τη προσπάθεια της μετακύλησης της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης από τις επιχειρήσεις στις πλάτες των εργαζομένων; Είναι όντως άνθρωποι σαν τον Καμμένο (υφυπουργός Ναυτιλίας επί κυβερνήσεως Νέας Δημοκρατίας την περίοδο του ξεπουλήματος του λιμανιού του Πειραιά στην Cosco) ενάντια στο μνημόνιο, παρότι δηλώνουν οπαδοί της όλης πολιτικής στα πλαίσια της οποίας κινείται (ιδιωτικοποιήσεις, μειώσεις μισθών και συντάξεων, "ελαστικοποίηση" συνθηκών εργασίας);
Αν υπήρξε κανένα κόμμα (ή οργάνωση) το οποίο αντιστάθηκε εμπράκτως με αγώνες (και όχι μεγαλόστομες υποσχέσεις και βαρύγδουμες δηλώσεις) στην επιβολή των αυστηρών μέτρων λιτότητας, αντέδρασε στην τα τελευταία (ή και τα προηγούμενα) χρόνια και μήπως τέτοια κόμματα (και οργανώσεις) είναι καλό να στηρίξουμε.
Για μένα το "όχι" σε Πα.Σο.Κ και Νέα Δημοκρατία είναι δεδομένο. Από 'κει και πέρα το ζήτημα είναι πώς η ψήφος μας θα έχει την μεγαλύτερη δυνατή ισχύ. Πώς θα αποτελέσει ένα "ηχηρό μήνυμα" και πως θα "συμβάλλει" στην αρχή μιας ανατροπής.
Αυτό που όλοι πρέπει να σκεφτούμε αύριο είναι πώς ακριβώς βρεθήκαμε εδώ. Και η απάντηση είναι ότι για την κατάσταση της Ελλάδας, για τα μνημόνια και τα μέτρα λιτότητας ευθύνεται η παγκόσμια οικονομική κρίση του καπιταλισμού. Ευθύνεται η απληστία των απανταχού επιχειρηματιών που τώρα τους οδήγησε σε αδιέξοδο και προσπαθούν με κάθε δυνατό τέχνασμα να κάνουν εμάς να πληρώσουμε την "αποτυχία" τους.
Για να "βγει" η Ελλάδα από την κρίση, για να μην πληρώσουμε εμείς, πρέπει η κατάσταση, το οικονομικό σύστημα ολόκληρο να αλλάξει. Η αλλαγή αυτή μπορεί να ακούγεται δύσκολη και χρονοβόρα μα είναι εφικτή. Μία καλή κατεύθυνση προς αυτή, μάλιστα, ήταν το "κίνημα των πλατειών" και οι μαζικές απεργίες (διαρκείας και μη) των δύο τελευταίων χρόνων.
Για να δούμε λοιπόν, πώς η ψήφος μας μπορεί να είναι ακόμη πιο ισχυρή πρέπει οπωσδήποτε να στηρίξουμε τις δυνάμεις που στήριξαν τους προαναφεθρέντες αγώνες. Να στηρίξουμε τις δυνάμεις που κινούνται στην κατεύθυνση της ριζικής αλλαγής. Δυνάμεις που δεν είναι άλλες από τις δυνάμεις της Αριστεράς.
Γιατί οι εκλογές μπορεί να μην αλλάζουν τα πράγματα όμως είναι μια σημαντική μάχη, όπως κάθε άλλη. Σίγουρα όχι η μητέρα των μαχών, όπως πολλοί διατείνονται, όμως αρκετά σημαντική.
Γιατί το αδιαμφισβήτο γεγονός βλέπουμε όλοι είναι ότι όλη η κοινωνία δέχεται μια σφοδρότατη επίθεση.
Και απ' ότι φαίνεται οι "από πάνω" είναι αρκετά συσπειρωμένοι και αποφασισμένοι. Και το ζητούμενο είναι να συσπειρωθούμε και εμείς (με κάθε δυνατό τρόπο) προκειμένου να αντιμετωπίσουμε την επίθεσή τους.
Γιατί μπορεί αύριο να μην αλλάζει ο κόσμος, όμως είναι ένας μεγάλος σταθμός.
Ένας σταθμός που μπορεί να έχει ένα πολύ καλό αποτέλεσμα: μία ανακοπή της βάρβαρης επίθεσής τους, μία προσωρινή ανακούφιση για το λαό.
Αυτό βέβαια, αν το μεγάλο στοίχημα κερδηθεί και έχουμε, από ισχυροποίηση της Αριστεράς, και γιατί όχι, μέχρι και μια φιλολαϊκή κυβέρνηση που θα αποτελείται από δυνάμεις της.
Αύριο λοιπόν ψηφίζουμε όλοι Αριστερά. Και από Δευτέρα, ό,τι και αν γίνει, όλοι στους δρόμους.
