Ανοικτή επιστολή προς έναν κάτοικο των Ιτεών

                                                                                   Πάτρα, 23/5/2012


Φίλε κάτοικε των Ιτεών,

δεν σε γνωρίζω και ίσως να μη σε γνωρίσω και ποτέ. Δεν μένω στις Ιτιές και ούτε θέλω να ισχυριστώ ότι ξέρω πως είναι να μένεις εκεί. Επίσης δεν έχω χάσει ποτέ μου έτσι φίλο, αδερφό ή γείτονα και θέλω να ελπίζω πως αυτό δε θα συμβεί ποτέ.

Φίλε κάτοικε των Ιτεών, 

γνωρίζω ότι προχθές τρεις μετανάστες σκότωσαν έναν φίλο, αδερφό, έναν γείτονά σου. Θέλω να σου πω ότι κατανοώ ο πένθος σου και προσπαθώ να συμπονέσω την οργή σου, όσο άδειο και ανούσιο και αν ακούγεται αυτό από έναν ξένο. Θέλω να σου πω ότι κατανοώ ότι ένας άδικος χαμός γνωστού μπορεί να σε οδηγήσει σε ακραία συναισθήματα, σε απόγνωση και στις ακραίες κινήσεις που μπορεί να σε φέρουν αυτά.

Φίλε κάτοικε των Ιτεών,

σε είδα χθες να στρέφεσαι με μίσος ενάντια σε ένα εγκαταλλειμένο εργοστάσιο οποίο ζούνε μετανάστες. Σε είδα να πετάς πέτρες. Σε είδα να προσπαθείς με μανία να μπεις μέσα. Σε είδα πλάι - πλάι με Χρυσαυγίτες να φωνάζεις "έξω οι ξένοι από την Ελλάδα". Σε είδα οργισμένο, χαμένο, να ψάχνεις με αγωνία να βρεις μια απάντηση, να προσπαθείς να λυτρωθείς.

Κάπου εδώ, φίλε κάτοικε των Ιτεών, θέλω αυτή τη δύσκολη ώρα να συγκρατήσεις την οργή σου και να προσπαθήσεις να σκεφτείς. Να προσπαθήσεις να σκεφτείς αν η οργή για τον άδικο χαμό του Θανάση Λαζανά δικαιολογεί τις ενέργειές σου. Να σκεφτείς αν η κατάλληλη απάντηση στα ερωτήματά σου, αν η λύτρωση που ψάχνεις είναι το ανελέητο κυνηγητό μεταναστών. Να σκεφτείς αν το γεγονός ότι τρεις εξ'αυτών σκότωσαν, ενοχοποιεί και αυτομάτως δεκάδες άλλους.

Φίλε κάτοικε των Ιτεών, 

δεν πιστεύω ότι είσαι φασίστας. Και πιστεύω ότι μπορείς να καταλάβεις ότι το μόνο κοινό στοιχείο των μεταναστών είναι ότι προέρχονται από μια άλλη χώρα. Μπορείς να καταλάβεις ότι όλοι μεταξύ τους είναι άνθρωποι διαφορετικοί. Δεν συμπεριφέρονται το ίδιο, ούτε σκέφτονται το ίδιο. Δε νιώθουν το ίδιο και δεν πράττουν το ίδιο. Μπορείς  να καταλάβεις ότι το γεγονός ότι κάποιοι από αυτούς σκότωσαν δεν σημαίνει ότι και οποιοσδήποτε άλλος χάρηκε με αυτό τον φόνο ή ότι οποιοσδήποτε άλλος είναι ικανός να σκοτώσει, όπως ακριβώς και ότι αν ένας Έλληνας σκότωνε κάποιον αυτό δεν θα σήμαινε ότι όλοι οι Έλληνες είναι δολοφόνοι.

Φίλε κάτοικε των Ιτεών,

 ίσως μου πεις ότι ο φόνος του Θανάση Λαζανά δεν ήταν ο λόγος, αλλά η αφορμή. Ίσως μου πεις ότι τόσο καιρό ζείς κοντά σε έναν κίνδυνο, ζεις κοντά σε δεκάδες εγκληματίες. Ίσως μου πεις ότι η παρουσία των μεταναστών κοντά σου σε έχει κάνει να φοβάσαι να βγεις από το σπίτι σου. Και ότι η κινητοποίησή σου έξω από το εργοστάσιο της Πειραϊκής -  Πατραϊκής δεν γίνεται από οργή, ή από δίψα για εκδίκηση, αλλά από φόβο για τη δική σου ζωή.

Φίλε κάτοικε των Ιτεών, 

θα σου απαντήσω ότι δεν έχεις δίκιο. Και θα σου ζητήσω και πάλι να σκεφτείς. Να σκεφτείς σε ποιούς έστρεψες το μένος σου. Να σκεφτείς ποιούς κατηγορείς για εγκλήματα, να σκεφτείς ποιοί ζουν στο συγκεκριμένο εργοστάσιο. Να σκεφτείς ότι στο συγκεκριμένο εργοστάσιο ζούν νέοι άνθρωποι οι οποίοι αναγκάστηκαν να φύγουν από τις χώρες τους προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Άνθρωποι οι οποίοι είχαν δουλειές, σπίτια, οικογένεια και αναγκάστηκαν να φύγουν όταν είδαν την οικογένειά τους να πεθαίνει, όταν είδαν το σπίτι τους να καταστρέφεται από τον πόλεμο.

Άνθρωποι οι οποίοι ήθελαν να ζήσουν μια καλύτερη ζωή, μακριά από τον πόλεμο, μακριά από τις κακουχίες, άνθρωποι οι οποίοι αναζήτησαν το "μεγάλο ευρωπαϊκό όνειρο". Άνθρωποι οι οποίοι απλώς θέλησαν να χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα ως πέρασμα για να βρεθούν σε μια χώρα στην οποία θα είχαν καλύτερη μοίρα, αλλά μόλις έφτασαν εδώ είδαν τα όνειρά τους να γκρεμίζονται. Είδαν το ελληνικό κράτος να τους εγκλωβίζει στην Ελλάδα. Ένα κράτος που ενώ δεν τους επιτρέπει να φύγει, τους κυνηγούσαν, δεν τους έδιναν ούτε στέγη, ούτε τροφή ούτε νερό.

Φίλε κάτοικε των Ιτεών,

οι μετανάστες της Πειραϊκής - Πατραϊκής δεν επέλεξαν να ζουν εκεί. Δεν επέλεξαν να ψάχνουν στα σκουπίδια για φαί, δεν επέλεξαν να κοιμούνται στα συντρίμια, δεν επέλεξαν να έχουν φτάσει πλέον στο σημείο ώστε να αντιμετωπίζουν με απάθεια το γεγονός ότι "προχθές τους έπιασαν και τους έδειραν οι μπάτσοι". Δεν επέλεξαν να χάσουν κάθε όνειρο, κάθε ελπίδα, και να προσπαθούν να επιβιώσουν. Απλώς κατήντησαν έτσι.

Φίλε κάτοικε των Ιτεών,


 πριν στρέψεις πάλι την οργή σου σε αυτούς τους ανθρώπους, πριν κυνηγήσεις να σκοτώσεις ανθρώπους που δεν έχουν να φάνε, θέλω να σκεφτείς καλά ποιοί τους κατήντησαν έτσι.  Και πριν μου απαντήσεις ότι " αυτό που με νοιάζει είναι να φύγουν" θα σου πω ότι αυτοί που θέλουν περισσότερο να φύγουν από 'κει μέσα είναι οι ίδιοι.

Φίλε  κάτοικε των Ιτεών, 

θέλω, εν τέλει, να σκεφτείς, αν το πρόβλημά σου είναι όντως οι μετανάστες. Αν οι όποιοι μετανάστες κλέψουν ή σκοτώσουν, το κάνουν από συνειδητή επιλογή και όχι επειδή οι συνθήκες τους αποκτηνώνουν. Αν ένα έγκλημα μεταναστών είναι χειρότερο από ένα έγκλημα Ελλήνων. Θέλω να σκεφτείς αν η ανελέητη επίθεση σε ένα πλήθος μεταναστών σταματήσει την μετανάστευση στην Ελλάδα.

Φίλε κάτοικε των Ιτεών, 

επ'ουδενί δεν δικαιολογώ τον φόνο ή την κλοπή. Η προσωπική μου άποψη όμως, είναι πως οι μετανάστες δεν επιλέγουν να κλέψουν. Οι συνθήκες μερικές φορές τους αναγκάζουν, όπως ακριβώς αναγκάζουν και τους Έλληνες. Και η φυγή όλων των μεταναστών από την Ελλάδα δε θα σταματήσει τα εγκλήματα των Ελλήνων. Η επίθεση στους μετανάστες, πέραν του ότι είναι ανατία και άδικη, δεν θα τους τρέψει σε φυγή, ούτε θα σταματήσει τον ερχομό και άλλων στην Ελλάδα, γιατί ο λόγος της μετανάστευσης είναι οι συνθήκες οι οποίες επικρατούν στη χώρα του κάθε μετανάστη.

Φίλε κάτοικε των Ιτεών,

εν τέλει αυτό που φταίει είναι οι συνθήκες ζωής και εκείνοι που τις δημιουργούν. Γιατί ακόμη και να έφευγαν με έναν μαγικό τρόπο οι μετανάστες από την Ελλάδα, οι συνθήκες ζωής εδώ δεν θα άλλαζαν. Και αν τώρα οι μετανάστες αναγκάζονται να μένουν σε εργοστάσια και να τρώνε από τα σκουπίδια, δεν αποκλείεται στο μέλλον αυτός που θα το κάνει αυτό να είσαι εσύ. Και αν τώρα οι μετανάστες κλέβουν, στο μέλλον αυτός που θα το κάνει θα είσαι και εσύ.

Φίλε κάτοικε των Ιτεών,

την επόμενη φορά που θα στρέψεις τα πυρά σου θα ήθελα να είναι προς το σωστό στόχο. Πριν την επόμενη φορά που θα συμμαχήσεις με έναν Χρυσαυγίτη που προσπαθεί να καπηλευτεί καταστάσεις θα ήθελα να κάτσεις και να σκεφτείς καλά ποιοί σου φταίνε.. Πριν την επόμενη φορά που θα προσπαθήσεις να αφανίσεις κάποιον, θα ήθελα αντί να είναι ένας μετανάστης που νομίζεις ότι κλέβει, να είναι κάποιος που καταντάει τον μετανάστη (και τον Έλληνα) να κλέβει. Την επόμενη φορά θα ήθελα στόχος σου να είναι η κυβέρνηση. Στόχος σου να είναι το κράτος.

Γιατί, φίλε κάτοικε των Ιτεών, τώρα που γνωριστήκαμε λίγο καλύτερα, θέλω να σου εξομολογηθώ ότι αν ο χαμός ενός αθώου είναι λυπηρός, ο χαμός δεκάδων αθώων θα είναι και δεκάδες φορές πιο λυπηρός.



Φιλικά, για την επίθεση στην Πειραϊκή - Πατραϊκή στις 22/5, 
Εγώ.

I am a revolutionary

Γεια.
Δεν είμαι προβοκάτορας, ούτε πιόνι του συστήματος.

Δεν είμαι τεμπέλης, δεν καταστρέφω μαγαζιά μικροϊδιοκτητών, και κίνητρό μου δεν είναι να κάνω όσο πιο δύσκολη γίνεται τη ζωή των συμπολιτών μου.

Δεν έχω γνωρίσει προσωπικά τον Βελουχιώτη, τον Μπελογιάννη ή τον Τεμπονέρα από την Ελλάδα, όμως είμαι σίγουρος ότι ήταν ήρωες.

Η ιδεολογία μου βασίζεται στη δικαιοσύνη και στην ελευθερία, εξ'άλλου αυτή τα εμπνεύστηκε.

Μιλάω συνεχώς για "ισότητα", για "ανατροπή", για "επανάσταση" και πολλά άλλα. Εξ'άλλου οι περισσότεροι ομοϊδεάτες μου μιλάνε για πολλά ωραία πράγματα.

Θα μπορούσα να ράψω ένα σφυροδρέπανο στην τσάντα μου αλλά η κληρονομιά της ιδεολογίας μου δε γνωρίζει γεωγραφικά όρια.

Έφερε την ελπίδα στη Γαλλία, την Ισπανία, τη Ρωσία και σε πολλές άλλες χώρες.

Πιστεύω στον κομμουνισμό.

Όλος ο κόσμος εμπνεύστηκε από τα ιδανικά του.

 Και αν οφείλω σε κάποιον κάτι -και παρεπιμπτόντως, δεν είμαι ο μόνος- αυτό είναι στον Μαρξ, στον Ένγκελς, στον Λένιν.

 Και αν εσείς μπορείτε και λέτε σήμερα ότι είμαι "αντιδημοκρατικός" είναι  επειδή οι πνευματικοί μου πρόγονοι δημιούργησαν την έννοια της δημοκρατίας.

Και αν μπορείς και είσαι ελεύθερος σήμερα, είναι επειδή οι πνευματικοί μου πρόγονοι εμπνεύστηκαν την ιδέα της ελευθερίας.

Πιστεύω στην ελευθερία και όταν χρειάζεται, διαδηλώνω.

Πιστεύω στην επανάσταση. Έχω το δικαίωμα να το κάνω.

Μπορώ να είμαι αλληλέγγυος με τους κατοίκους πάνω από 200 χωρών, γιατί πατρίδα μου ήταν, και είναι όλη η γη.

Η ιδεολογία μου έχει εξαιρετική ομορφιά και παράδοση, και η διάδοσή της είναι ένα ιερό καθήκον.

Με λέτε ουτοπιστή, αλλά είναι επαναστάτης. 

Όχι ουτοπιστής, ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ.

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ Ε-ΠΑ-ΝΑ-ΣΤΑ-ΤΗΣ. 

Σας ευχαριστώ. 

Τα ψέμματα τελείωσαν (περί εκλογών)

Αύριο μπορεί να γίνει και διαφορετικά.

Λίγες ώρες πριν την σημαντικότερη εκλογική αναμέτρηση μετά την μεταπολίτευση (κατά πώς λένε) και δεν υπάρχει νόημα και χρόνος για μακροσκελείς αναλύσεις και λεπτομερέστατες επιχειρηματολογίες  περί της βέλτιστης ψήφου.

Αξίζει όμως, νομίζω, πριν κλείσουν οι κάλπες, να κοντοσταθούμε λίγο και σκεφτούμε όλοι σοβαρά:

Αν η συμμετοχή στις εκλογές όντως δεν έχει νόημα τη στιγμή που όλα τα αντιλαϊκά μέτρα απαιτούν υπερψήφιση στη Βουλή για να θεσπιστούν (και μάλιστα πολλά από αυτά υπερψηφίζονται με οριακή πλειοψηφία). Τη στιγμή που φιλολαϊκά μέτρα όπως η διαγραφή του χρέους ή η ισχυρή φορολόγηση των πλουσίων  είναι απλές πολιτικές αποφάσεις που δύνανται να ψηφιστούν μέσα στη Βουλή.

Αν όντως οι Έλληνες είμαστε τεμπέληδες (τη στιγμή που σαν λαός δουλεύουμε περισσότερο από όλους στην Ευρωπαϊκή Ένωση) και αν όντως το πρόβλημα στην οικονομία οφείλεται σε ζητήματα όπως ο υπερόγκος δημόσιος τομέας (τη στιγμή που αποδεδειγμένα είναι από τους μικρότερους  στην Ευρώπη).

Αν τα "φάγαμε όλοι μαζί" και αν τα χίλια ευρώ παραπάνω που έπαιρναν μερικοί δημόσιοι υπάλληλοι (και που όλοι μας λένε ότι  ευθύνονται για το έλλειμα) μπορούν να συγκριθούν έστω και για αστείο με σκάνδαλα τύπου Siemens ή περίπτωση Τσοχατζόπουλου, ή ακόμη ακόμη με τις ευτελιστικές τιμές πώλησης των δημοσίων επιχειρήσεων σε ιδιωτικές επιχειρήσεις.

Αν όντως "δεν υπάρχουν λεφτά" την ίδια στιγμή που το κράτος χτίζει πανάκριβα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών ενώ μέχρι και πριν λίγους μήνες είχε "χαρίσει" τόσα δισεκατομμύρια σε ιδιωτικές τράπεζες δίχως το παραμικρό αντάλλαγμα.

Αν το  μνημόνιο είναι όντως μονόδρομος. Αν το χρέος όντως πρέπει να πληρωθεί και μάλιστα με αιματηρές θυσίες των εργαζομένων. Αλήθεια ρωτήθηκε ποτέ κανείς από σας προκειμένου η Ελλάδα να δανειστεί χρήματα; Πήρε ποτέ κανείς από μας χρήματα που η Ελλάδα δανείστηκε από την Ε.Ε.;

Αν η κρίση είναι "ηθική" και "κοινωνική", και όχι οικονομική. Αν το πρόβλημα είναι στην "ψυχή μας" και όχι στο ότι όλοι οι Έλληνες γίνονται φτωχότεροι τη στιγμή που μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις πλουτίζουν (βλέπε Χαλουβουργική, ναυτιλιακές εταιρίες).

Αν το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι όντως πρόβλημα "λανθασμένης διαχείρησης" και "διεφθαρμένων πολιτικών. Και αν είναι έτσι γιατί σε πολλές χώρες τις Ευρώπης αντιμετωπίζουν το ίδιο οικονομικό πρόβλημα; Και γιατί ακόμη και σε "πλούσιες" χώρες της Ευρώπης έχουν επιβληθεί αυστηρά μέτρα λιτότητας εδώ και τόσα χρόνια;

Αν όντως είναι όλοι οι ίδιοι, όπως μας λένε και ξαναλένε τόσα χρόνια τώρα, στη στιγμή που κυβερνητικά δείγματα γραφής έχουν δώσει αποκλειστικά Ν.Δ, Πα.Σο.Κ.

Αν η ψήφος σε "μικρά αντιμνημονιακά κόμματα" είναι η λύση. Και τί στ'αλήθεια σημαίνει "αντιμνημονιακό" κόμμα, μιας και το μνημόνιο επιβάλλεται στα πλαίσια της νεοφιλευθέρης πολιτικής των ιδιωτικοποίησεων και τη προσπάθεια της μετακύλησης της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης από τις επιχειρήσεις στις πλάτες των εργαζομένων; Είναι όντως άνθρωποι σαν τον Καμμένο (υφυπουργός Ναυτιλίας επί κυβερνήσεως Νέας Δημοκρατίας την περίοδο του ξεπουλήματος του λιμανιού του Πειραιά στην Cosco) ενάντια στο μνημόνιο, παρότι δηλώνουν οπαδοί της όλης πολιτικής στα πλαίσια της οποίας κινείται (ιδιωτικοποιήσεις, μειώσεις μισθών και συντάξεων, "ελαστικοποίηση" συνθηκών εργασίας);

Αν υπήρξε κανένα κόμμα (ή οργάνωση) το οποίο αντιστάθηκε εμπράκτως με αγώνες (και όχι μεγαλόστομες υποσχέσεις και βαρύγδουμες δηλώσεις) στην επιβολή των αυστηρών μέτρων λιτότητας, αντέδρασε στην  τα τελευταία (ή και τα προηγούμενα) χρόνια και μήπως τέτοια κόμματα (και οργανώσεις) είναι καλό να στηρίξουμε.




Για μένα το "όχι" σε Πα.Σο.Κ και Νέα Δημοκρατία είναι δεδομένο. Από 'κει και πέρα το ζήτημα είναι πώς η ψήφος μας θα έχει την μεγαλύτερη δυνατή ισχύ. Πώς θα αποτελέσει ένα "ηχηρό μήνυμα" και πως θα "συμβάλλει" στην αρχή μιας ανατροπής.

Αυτό που όλοι πρέπει να σκεφτούμε αύριο είναι πώς ακριβώς βρεθήκαμε εδώ. Και η απάντηση είναι ότι για την κατάσταση της Ελλάδας,  για τα μνημόνια και τα μέτρα λιτότητας ευθύνεται η παγκόσμια οικονομική κρίση του καπιταλισμού. Ευθύνεται η απληστία των απανταχού επιχειρηματιών που τώρα τους οδήγησε σε αδιέξοδο και προσπαθούν με κάθε δυνατό τέχνασμα να κάνουν εμάς να πληρώσουμε την "αποτυχία" τους.

Για να "βγει" η Ελλάδα από την κρίση, για να μην πληρώσουμε εμείς, πρέπει η κατάσταση, το οικονομικό σύστημα ολόκληρο  να αλλάξει. Η αλλαγή αυτή μπορεί να ακούγεται δύσκολη και χρονοβόρα μα είναι εφικτή. Μία καλή κατεύθυνση προς αυτή, μάλιστα, ήταν το "κίνημα των πλατειών" και οι μαζικές απεργίες (διαρκείας και μη) των δύο τελευταίων χρόνων.

Για να δούμε λοιπόν, πώς η ψήφος μας μπορεί να είναι ακόμη πιο ισχυρή πρέπει οπωσδήποτε να στηρίξουμε τις δυνάμεις που στήριξαν τους προαναφεθρέντες αγώνες. Να στηρίξουμε τις δυνάμεις που κινούνται στην κατεύθυνση της ριζικής αλλαγής. Δυνάμεις που δεν είναι άλλες από τις δυνάμεις της Αριστεράς.

Γιατί οι εκλογές μπορεί να μην αλλάζουν τα πράγματα όμως είναι μια σημαντική μάχη, όπως κάθε άλλη. Σίγουρα όχι η μητέρα των μαχών, όπως πολλοί διατείνονται, όμως αρκετά σημαντική.

Γιατί το  αδιαμφισβήτο γεγονός βλέπουμε όλοι είναι ότι όλη η κοινωνία δέχεται μια σφοδρότατη επίθεση.

Και απ' ότι φαίνεται οι "από πάνω" είναι αρκετά συσπειρωμένοι και αποφασισμένοι. Και το ζητούμενο είναι  να συσπειρωθούμε και εμείς (με κάθε δυνατό τρόπο) προκειμένου να αντιμετωπίσουμε την επίθεσή τους.

 Γιατί μπορεί αύριο να μην αλλάζει ο κόσμος, όμως είναι ένας μεγάλος σταθμός.

Ένας σταθμός που μπορεί να έχει ένα πολύ καλό αποτέλεσμα: μία ανακοπή της βάρβαρης επίθεσής τους, μία προσωρινή ανακούφιση για το λαό.

Αυτό βέβαια, αν το μεγάλο στοίχημα κερδηθεί και έχουμε, από ισχυροποίηση της Αριστεράς, και γιατί όχι, μέχρι και μια φιλολαϊκή κυβέρνηση που θα αποτελείται από δυνάμεις της.


Αύριο λοιπόν ψηφίζουμε όλοι Αριστερά. Και από Δευτέρα, ό,τι και αν γίνει, όλοι στους δρόμους.

Γιατί μόνο έτσι αλλάζουν τα πράγματα.

Τσιτάτο

Η επανάσταση θα γίνει όταν οι προλετάριοι απωλέσουν τις αλυσίδες του και η αριστερά την επαναστατική της φιλολογία.

H 21η Απριλίου και ο Πέτρος Ευθυμίου

1967 - ???

"Μην ξεχνάτε όμως κύριοι, ότι βρισκόμαστε προ ενός ασθενούς",

είπε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου 1967, οπότε και αυτοπροσδιοριζόμενος ως "γιατρός της Ελλάδος" έσπευσε να "εξυγιάνει" την Ελλάδα, μαζί με άλλους συνταγματάρχες και 100 τανκς, στα πλαίσια του νατοϊκού σχεδίου "Προμηθεύς" διά "την "πάταξη του κομμουνιστικού κινδύνου" σε όλο τον κόσμο.

Η χούντα ήρθε ξαφνικά για πολλούς, ως φυσικό επόμενο για άλλους.

Ήρθε τότε που υπήρχαν δύο ισχυρότατες αντιπαραθετικές δυνάμεις στον κόσμο, οι Η.Π.Α και η Ε.Σ.Σ.Δ, και ο "κομμουνιστικός κίνδυνος" δηλαδή η επικράτηση της Σοβιετικής Ένωσης σε εδαφικό, οικονομικό και ιδεολογικό επίπεδο έναντι των Η.Π.Α ήταν υπαρκτός.

Ήρθε τότε, που η πολιτική αστάθεια και η έκρυθμη κατάσταση της Ελλάδας (κυβερνήσεις σχηματιζόντουσαν και διαλυόντουσαν συνέχεια) επέτρεψε σε μια χούφτα συνταγματαρχών μέσα από μια παράνομη στρατιωτική οργάνωση να συσπειρωθούν και να οργανώσουν ένα πραξικόπημα, με έναν από τους κυριότερους στόχους τους να είναι η εφαρμογή του σχεδίου "Προμηθεύς" για την πάταξη του "κομμουνιστικού κινδύνου εντός Ελλάδας".

Η χώρα βρισκόταν σε κρίση, ο κόσμος αντιδρούσε έντονα, και έτσι η στρατιωτική κυβέρνηση επέβαλλε αυστηρότατα μέτρα, τα οποία καταπατούσαν βασικές ανθρώπινες ελευθερίες, κυνηγόντας βάναυσα παράλληλα τους "αριστερούς" και τους "αντιφρονούντες".

Τα βασανιστήρια, οι εξορίες, οι φυλακίσεις, η βιαιότατη καταστολή οιασδήποτε κίνησης που έφερε έστω και την υποψία "αντίδρασης του καθεστώτος" ήταν στην καθημερινή διάταξη.

Άλλωστε, όποιος κυκλοφορούσε μετά την δύση του ηλίου "θα πυροβολείτο χωρίς προειδοποίηση".

Τα πάντα στο όνομα της "σωτηρίας της Ελλάδας". Τα πάντα για την επιβολή ενός σχεδίου, καθοδηγούμενου από τις Η.Π.Α.

Και ερχόμαστε 45 χρόνια μετά, στην Ελλάδα του 2012.

Στην Ελλάδα του 2012 που ο Γιώργος Καρατζαφέρης λέει:

"Πρέπει να καταλάβουμε ότι υπάρχουν δύο στρατόπεδα: Οι ευρωπαϊστές και οι άλλοι" τόνιζε ο και ο Γεώργιος Καρατζαφέρης, καθώς χαρακτηρίζει την Ελλάδα "ασθενή".

Στην Ελλάδα του 2012, η οποία τελεί υπό μια "διορισμένη κυβέρνηση", σε συννενόηση της Ελληνικής κυβέρνησης με την Ε.Ε. προκειμένου να εφαρμοστεί ένα "σχέδιο της διεξόδου της χώρας από την κρίση", μιας και η προγούμενη κυβέρνηση του Παπανδρέου "συνάντησε εμπόδια στην εφαρμογή του" λόγω του έντονου λαϊκού ξεσηκωμού που δημιούργησε πολιτική αστάθεια.

Στην Ελλάδα του 2012, στην οποία οι μπάτσοι πλέον κάνουν περιπολίες παντού, διαλύουν πορείες με χημικά και άγριο ξύλο χωρίς την παραμικρή αφορμή, ενώ οι φονικοί ξυλοδαρμοί και οι βασανισμοί αθώων είναι πλέον καθημερινότητα  (παραδείγματα 1, 2, 3, 4, 5, 6 κ.α.) .

Στην σύγχρονη Ελλάδα, όπου για μια περίοδο η "συνεύρεση 2 και πάνω ατόμων" μπροστά από τη Βουλή είχε απαγορευτεί, στη σύγχρονη Ελλάδα όπου η "πολιτική συζήτηση" στα σχολεία έχει απαγορευτεί διά νόμου.

Στη σύγχρονη Ελλάδα όπου για να συλληφθείς δεν χρειάζεται πλέον, ούτε η τυπική δικαιολογία.

Σε μια Ελλάδα όπου κατασκευάζονται σιγά, σιγά, στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών.

Σε μια Ελλάδα που ήδη αριθμεί πολλούς "εξόριστους":  χιλιάδες αυτόχειρες λόγω πολιτικοικονομικών αιτιών  εκ των οποίων μόνο λίγοι γίνονται γνωστοί (παραδείγματα 1, 2, 3, 4  κ.α.) 3 δολοφονημένους από το ίδιο το (παρα)κράτος (νεκροί της Marfin, 55χρονος οικοδόμος του ΠΑ.Μ.Ε).


Σε μια Ελλάδα που προχθές, θέλοντας να γιορτάσει την "μαύρη επέτειο", η Χρυσή Αυγή προπηλάκισε με καδρόνια τον βουλευτή του Πα.Σο.Κ Πέτρο Ευθυμίου, τις ίδιες μέρες που οι  δυνάμεις των Μ.Α.Τ είχαν γιορτάσει με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο, αποκλείοντας ολόκληρη την περιοχή των Εξαρχείων (μην επιτρέποντας, δηλαδή, την είσοδο ή την έξοδο από αυτά σε κανέναν). Η αφορμή ήταν η κατάληψη δύο δημοσίων κτιρίων (ΒΟΞ και Ι.Κ.Α) και απ' ότι φαίνεται η επικινδυνότητα της κατάληψης  ήταν τόση που ο αποκλεισμός ολόκληρης περιοχής ήταν απαραίτητος. Δεν γνωρίζω τί ακριβώς έγινε στην περιοχή τις ώρες που ήταν αποκλεισμένη, όμως μπορώ να φανταστώ τα χειρότερα.

Ας επιστρέψουμε όμως στην επίθεση στον Πέτρο Ευθυμίου από μέλη της Χρυσής Αυγής. Μια επίθεση η οποία προβλήθηκε αρκετά και προκάλεσε αρκετές αντιδράσεις.

Αρχικά σχεδόν σύσσωμη η κοινοβουλευτική αριστερά έσπευσε να κατηγορήσει τη συγκεκριμένη πράξη, χαρακτηρίζοντας την Χρυσή Αυγή "φασίστες" και την πράξη απαράδεκτη.

Η κίνηση αυτή της αριστεράς είχε ως συνέπεια μέρος των αντιδράσεων που προαναφέρθηκαν, αντιδράσεις κυρίως προερχόμενες από "σκεπτόμενα άτομα"  ( ο ειρωνικός τόνος είναι εμφανής θέλω να πιστεύω ) τα οποία έσπευσαν να χαρακτηρίσουν στην ουσία την αριστερά "διπρόσωπη" και να απορήσουν με το γεγονός που όταν οι προπηλακισμοί βουλευτικών προέρχονται από τον "απλό κόσμο" αντιμετωπίζονται με συμπάθεια (βλ. Παρελάσεις 28ης Οκτωβρίου) ενώ όταν προέρχονται από την Χρυσή Αυγή είναι "φασιστικές επιθέσεις" (Σε αυτό το σημείο να διαχωρίσουμε τη στάση του ΚΚΕ το οποίο κατηγορεί προπηλακισμούς παντός είδους και καιρού).

Στην αντίπερα όχθη, θα υπήρξαν άνθρωποι οι οποίοι λογικά θα επικρότησαν αυτή την επίθεση όπως και κάθε άλλο προπηλακισμό (με την έκφραση "μπράβο στα παιδιά"), μιας και "οι πολιτικοί τελευταία μας έχουν γαμήσει".

Το ίδιο το Πα.Σο.Κ τόνισε τον φασιστικό χαρακτήρα της επίθεσης και της Χρυσής Αυγής, και σε μια προσπάθεια να δώσει και εκλογικό στίγμα στο όλο συμβάν είπε "δε θέλουμε ναζιστικούς χαιρετισμούς στη Βουλή", διαφοροποιώντας έτσι δημόσια την πολιτική του θέση και άποψη από αυτή της Χρυσής Αυγής, των "απεχθών νεοναζί" (μάλλον κάπως έτσι το έχει στο μυαλό του).

Χωρίς να γνωρίζω ποιά ήταν η στάση κάθε αριστερής και μη οργάνωσης στο ζήτημα, η πραγματικότητα είναι ότι  αν θέλουμε δούμε τον ουσιαστικό χαρακτήρα της επίθεσης πρέπει να ξεφύγουμε από το γεγονός αυτό καθαυτό, και μην πέφτοντας σε εσφαλμένες ταυτίσεις, να αναζήσουμε πιο βαθιά τα αίτια τις επίθεσεις, το ποιός την έκανε, ακόμη ακόμη και την απάντηση του ίδιου του Πα.Σο.Κ.

Υπάρχει μια λαθεμένη άποψη στην κοινωνία η οποία λέει ότι η "βία είναι καταδικαστέα από όπου και αν προέρχεται".

Η άποψη αυτή έχει ως φυσικό και πρακτικό αποτέλεσμα την ελεύθερη άσκηση βίας από θεσμοθετημένα όργανα του κράτους (βλ. μπάτσους) ή μη - θεσμοθετημένα όργανα του κράτους (βλ. φασίστες) με μόνη αντίδραση την λεκτική διαμαρτυρία, ή το πολύ πολύ κάποια μήνυση.

Δηλαδή, μια τέτοια θεώρηση επιτρέπει στους μπάτσους να ασκούν βία έχοντας παραπάνω εξουσία (και την νομική "νομιμοποίηση"), πολλές φορές παρά το νόμο, και επειδή γενικότερα η βία είναι ανεπίτρεπτη η μόνη φυσική αντίδραση κάποιου είναι να διαμαρτυρηθεί για την "παραπανίσια βία" που ίσως ασκήσει κάποιος μπάτσος, ίσως και να κινηθεί δικαστικά.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι ακριβώς επειδή ο μπάτσος είναι θεσμικό όργανο του κράτους (και το κράτο ς προστατεύει τα όργανά του) , το πολύ - πολύ να λάβει κάποια ελαφριά ποινή.

Αντίστοιχα, η βία η οποία ίσως ασκηθεί από μη - θεσμικά όργανα του κράτους (π.χ. ξυλοδαρμός "μεταναστών από φασίστες") μπορεί να αντιμετωπιστεί και πάλι μόνο νομικά, ή με λεκτικές διαμαρτυρίες.

Το ίδιο ισχύει και για άλλου είδους "βία": τη "βία" που προκαλείται από την ελαστικοποίηση των όρων εργασίας, τη "βία" που προκαλείται από την μείωση μισθών και συντάξεων, τη "βία" που προκαλείται από τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, την "βία" που προκαλείται από την αβεβαιότητα για το άμεσο μέλλον. Και ενάντια στη "βία" αυτή,  δεν μπορείς να κινηθείς ούτε νομικά μιας και έχει την πλήρη νομιμοποίηση.

Όχι λοιπόν. Οι "βίαιες πράξεις" δεν πρέπει να μπαίνουν όλες στο ίδιο τσουβάλι, ειδικά τώρα, ειδικά υπό αυτές τις συνθήκες. Δεν μπορούμε να κατακρίνουμε κάθε "βίαιη" πράξη με τα ίδια μέτρα και τα ίδια σταθμά. Γιατί αυτό ουσιαστικά οδηγεί στην πρακτική μας απραξία, και στην ανοχή οποιασδήποτε πράξης εναντίον μας (από ξυλοδαρμό από μπάτσους μέχρι και αναίτια απόλυση)  με μόνη διαμαρτυρία την λεκτική.

Μια πράξη "βίας" είναι πλήρως συνδεδεμένη με τις προθέσεις αυτών που την ασκούν.

Οι αυθόρμητοι προπηλακισμοί βουλευτών από μάζες κόσμου είναι μια πρακτική η οποία ουσιαστικά αποτελεί την πραγμάτωση της αγανάκτισης, μια πρακτική έκφραση της οργισμένης αντίδρασης του κόσμου στις ενέργειες των βουλευτών, καθώς οι πολίτες φτάνουν στο χείλος του γκρεμού και βλέπουν ότι οι ειρηνικές διαμαρτυρίες δεν φέρουν κανένα άμεσο αποτέλεσμα (για το οποίο οι ίδιοι ανυπομονούν). Είναι μια πρακτική η οποία εντάθηκε από το κίνημα πλατειών και έπειτα, με ομάδες πολιτών, ανοργάνωτων και μη - καθοδηγούμενων από οργανώσεις να "επιτίθενται" λεκτικά, με γιαούρτια ή και με βιαιότερες προθέσεις σε βουλευτές επί παντός επιστητού (σε εστιατόρια, ξενοδοχεία, δημόσιους χώρους κ.λ.π).

Είναι μία πρακτική η οποία αντιμετωπίζεται θετικά από την πλειοψηφία του κόσμου κυρίως γιατί εκείνος έχει αγανακτήσει και νιώθει αδύναμος να αντιδράσει, αδύναμος να αλλάξει τα πράγματα.

Και εκεί ακριβώς βασίστηκε η Χρυσή Αυγή  και προχώρησε στον προπηλακισμό του Πέτρου Ευθυμίου (μια κίνηση τόσο διαφορετική από τα μαχαιρώματα αγωνιστών και μεταναστών στα οποία μας έχει συνηθίσει). Στη θετική εντύπωση που προκαλούσε αυτή η κίνηση στον κόσμο. Στο "καλά του κάνανε" που θα αναφωνούσε κάθε Έλληνας πολίτης στο άκουσμα της είδησης.

Γιατί, βάζοντας κάθε πράξη βίας στο ίδιο τσουβάλι από όποιον και αν προέρχεται, διαχωρίζοντας πλήρως την πράξη από τα αίτια, είναι φυσικό επόμενο να καταλήξουμε είτε να επικροτούμε φασίστες, είτε να κατηγορούμε οργισμένους πολίτες (μιας και κάθε πράξη πρέπει να λαμβάνει ίδιας αντιμετώπισης είτε προέρχεται από φασίστες είτε από οποιονδήποτε άλλον).

Όπως είπαμε όμως, είναι πολύ σημαντικό να αναζητήσουμε τα αίτια πίσω από τον προπηλακισμό του    Πέτρου Ευθυμίου. Γιατί, στην πραγματικότητα οι αυθόρμητες και μαζικές δράσεις πολιτών (π.χ. 28η Οκτωβρίου) διαφέρουν κατά πολύ από αυτές μιας πλήρως οργανωμένης φασιστικής ομάδας.

Διανύουμε μια προεκλογική περίοδο. Μια προεκλογική περίοδο εν μέσω κρίσης, όπου ο κόσμος οργισμένος από την κατάσταση της χώρας απογοητευμένος από τα καθεστωτικά κόμματα Πα.Σο.Κ - Ν.Δ ψάχνει πως να εκφράσει εκλογικά την αγανάκτησή του, αναζητώντας παράλληλα μια λύση για τη χώρα.

Σε αυτά τα πλαίσια λοιπόν, η Χρυσή Αυγή προβαίνει σε μια κίνηση (στην οποία, σημειωτέον δεν έχει ξαναπροβεί) η οποία έχει ήδη κερδίσει την θετική αντιμετώπιση του κόσμου, σε μια προσπάθεια να τονίσει τη διαφοροποίησή της από το τωρινό καθεστώς. Προσπαθεί εν μέσω εκλογικής περιόδου να δείξει στον κόσμο ότι είναι "αντισυστημική", "αντιμνημονιακή" και άλλα τέτοια ωραία (που δεν ισχύουν όπως έχει αναλυθεί εδώ ) κάνοντας τον κόσμο να αποστρέψει προς στιγμήν το βλέμμα του από την πραγματική δολοφονική φύση της (και εκεί είναι και η ουσία της κριτικής που γίνεται από μέρος της αριστεράς). Προσπαθεί να φανεί "ελκυστική" ως λύση στα μάτια του κόσμου μέσω πρακτικών ("επίθεση σε βουλευτή") οι οποίες έχουν αποκτήσει λαϊκή νομιμοποίηση  μα  ουδέποτε  εφάρμοζε μέχρι τώρα.

Από την άλλη το Πα.Σο.Κ κατηγόρησε τη Χρυσή Αυγή για την "φασιστική επίθεσή της" αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι "δεν θέλουμε ναζιστικούς χαιρετισμούς" μέσα στη Βουλή. Ήταν μια κίνηση η οποία είχε διττή αιτία:

1)ήταν μια προσπάθεια καθαρά προεκλογικής προσπάθειας για αύξηση των ποσοστών του (καθώς ουδέποτε είχε πρόβλημα να "συνεργαστεί" μαζί της ως κυβέρνηση μέσω της αστυνομίας).

 Μια προσπάθεια η οποία αν εξεταστεί βαθύτερα ήταν ακόμη πιο επικίνδυνη καθώς και αυτή με τη σειρά της, προέβαινε σε διαχωρισμό Πα.Σο.Κ από Χρυσή Αυγή, καθιερώνοντας ουσιαστικά τη Χρυσή Αυγή στα μάτια του κόσμου ως μία εναλλακτική, τελείως διαφορετική από τα καθεστωτικά κυβερνητικά κόμματα, λύση.

2) το Πα.Σο.Κ με χαρακτηρίζοντας την επίθεση "φασιστική"  ουσιαστικά αναφερόταν σε κάθε τέτοια επίθεση (από όποιον και αν προέρχεται) και ουσιαστικά ταύτιζε πλήρως την ιδεολογία της Χρυσής Αυγής με την ιδεολογία οποιουδήποτε έχει προβεί ή σκέπτεται να προβεί σε παρόμοιες κινήσεις.

Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν να μην μένουμε στις πράξεις και να τις κρίνουμε βάση των σκοπιμοτήτων που κρύβονται πίσω από αυτές.

Γιατί, όπως είδαμε η πολιτική κατάσταση είναι έκρυθμη και οι ομοιότητες με τη χούντα ουκ ολίγες.

Και δεν είναι διόλου απίθανο, αν μείνουμε άπραγοι, και αν κατακεραυνώνουμε ή αποδεχόμαστε άκριτα οποιαδήποτε πράξη, να βρεθούμε απότομα από την διορισμένη  κυβέρνηση των υποτακτικών του σύγχρονου βασιλέα Κωνσταντίνου (λέγε με ξένοι και Έλληνες επιχειρηματίες) σε μία ακόμη πιο ξεκάθαρη φασιστοδικτατορική κυβέρνηση.

Περί Φασισμού (και κρίσης)

Όχι, δεν είναι αρχαιελληνικό σύμβολο.
 Είναι ναζιστικό,  και είναι βαθιά ποτισμένο με αίμα.

Σε καιρούς κρίσης, το κυρίαρχο καθεστώς πάντοτε στρέφεται προς το φασισμό. Και όταν λέμε "στρέφεται προς το φασισμό" εννοούμε ότι εμπλουτίζεται με χαρακτηριστικά φασιστικών καθεστώτων, είτε αυτά σχετίζονται  με δομικά στοιχεία της κοινωνίας αυτά καθ' αυτά σε κάθε επίπεδο (π.χ. άγρια καταστολή, βασανισμοί, απαγορεύσεις βασικών ελευθεριών, καταπάτηση του Συντάγματος στην πράξη), είτε αυτά σχετίζονται απλώς με την άνοδο φασιστικών οργανώσεων οι οποίες εν τέλει, εξυπηρετούν ακριβώς αυτό (δηλ. την άγρια καταστολή, τους βασανισμούς, τις απαγορεύσεις βασικών ελευθεριών και την καταπάτηση του Συντάγματος στην πράξη).

Είναι σημαντικό βεβαίως, πριν προχωρήσουμε, να δούμε τί ακριβώς σημαίνει φασισμός, γιατί στις μέρες μας πολλά ακούγονται. Και όπως λέει και η παροιμία "όπου ακούς πολλά, κράτα μικρό καλάθι". Ή κάπως έτσι.

Όπως φαίνεται και στο αμέσως προηγούμενο post λοιπόν:

"Ο φασισμός είναι ριζοσπαστικἠ και αυταρχική πολιτική ιδεολογία και μαζικό κίνημα που έχει ως στόχο να θέσει το έθνος, το οποίο ορίζει βάσει αποκλειστικών βιολογικών, πολιτισμικών ή/και ιστορικών συνθηκών, υπεράνω κάθε άλλης αξίας και να δημιουργήσει μια κινητοποιημένη εθνική κοινότητα.Ο όρος φασισμός προέρχεται από την ιταλική λέξη Fascismo που ετυμολογείται από την λατινική «fasces» (φάσκες, ενικός: fascis, ιταλικά fascio :φάσιο)"

Σε αυτό το σημείο πρέπει να γίνει διακριτή η διαφορά του φασιστικού συστήματος, των φασιστών και των φασιστικών οργανώσεων από ευφυολογήματα του τύπου "κοκκινοφασίστες", και να γίνει κατανοητό "ο κομμουνισμός και ο φασισμός είναι το ίδιο πράγμα" είναι εκτός τόπου χρόνου, λογικής, διάστασης και σύμπαντος γενικότερα.

Ο κομμουνισμός λοιπόν, δηλαδή η αταξική κοινωνία (ή αναρχία), είναι μια ιδανική κοινωνία στην οποία δεν υπάρχουν χρήματα, όλοι απολαμβάνουν ίσων δικαιωμάτων και ελευθερίας. Ο καθένας έχει ό,τι χρειάζεται και ό,τι θελήσει, όλοι είμαστε αγαπημένοι, υπάρχει παγκόσμια ειρήνη, οι πεταλούδες είναι ροζ, το γρασίδι παχύ, η τηλεόραση δεν παίζει ποτέ επαναλήψεις του "Εμείς & Εμείς", και άλλα τέτοια ωραία.

Το ενδιάμεσο στάδιο για να επιτευχθεί σύμφωνα με κάποιους κλασσικούς (βλ. Μαρξ, Λένιν) είναι η "δικτατορία του προλεταριάτου" (και μάλλον λόγω της λέξης "δικτατορία" υπάρχει η σύγχυση).

Η δικτατορία του προλεταριάτου λοιπόν είναι μια κατάσταση στους οποίους υπάρχουν κανόνες και κρατικός έλεγχος. Όμως τους κανόνες αυτούς τους θεσπίζουν οι εργάτες, το κράτος το ίδιο είναι οι εργάτες (δηλ. αυτό που σήμερα λέμε "λαός"), και προφανώς, λειτουργεί προς όφελός του.

Όπως λέει και η φίλη μας η  Βικιπαίδεια:

"Ο πολιτικός όρος δικτατορία του προλεταριάτου στη μαρξιστική θεωρία αφορά τη μετεπαναστατική κατάληψη της κρατικής ισχύος από την εργατική τάξη προς όφελος όλη της κοινωνίας. Ως σύστημα διακρίνεται για την απόλυτη επικράτηση των εργατών επί της αστικής τάξης σε όλους τους τομείς του βίου. Η δικτατορία του προλεταριάτου έχει επίσης ονομαστεί σοσιαλιστική δημοκρατία και εργατική εξουσία."

Με λίγα λόγια η "δικτατορία του προλεταριάτου" (γνωστή και ως "διχτατορία" του προλεταριάτου)  είναι ένα κράτος το οποίο λειτουργεί βάση των συμφέροντων των εργατών (δηλ. την συντριπτικής πλειοψηφίας των κατοίκων μιας χώρας). Η ύπαρξη αυτού του σταδίου θεωρείται απαραίτητη, διότι για να φτάσουμε σε ένα στάδιο όπου θα είμαστε όλοι χαρούμενοι πρέπει να σταματήσει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και για να συμβεί αυτό πρέπει να διαμορφωθούν κατάλληλα οι συνειδήσεις όλων (να υπάρξει δηλαδή πιο ανθρωπιστική "παιδεία", τέχνες, να αλλάξει η φύση της εργασίας) και να εξουδετερωθεί πλήρως η ισχύ των εκμεταλλευτών (δηλ. αυτών που σήμερα λέμε "επιχειρηματίες και τραπεζίτες").

Είναι λοιπόν, εμφανής η διαφορά της "δικτατορίας του προλεταριάτου" από μια "στρατιωτική δικτατορία" ή ένα φασιστικό καθεστώς όπου η εξουσία ασκείται από μια χούφτα αξιωματικούς, από ένα κόμμα, οι δημοκρατικές διαδικασίες παύουν και καταργούνται βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες.

Για να επιστρέψουμε στο θέμα μας, σε καιρούς κρίσεις το καθεστώς εκφασίζεται αλλά το κυρίως πρόβλημα είναι ότι αυτό συμβαίνει στην κοινωνία την ίδια: οι φασιστικές οργανώσεις γνωρίζουν όλο και μεγαλύτερη άνοδο, οι θέσεις τους γίνονται αποδεκτές από όλο και μεγαλύτερη μερίδα του κόσμου.

Το πρώτο (ο εκφασισμός του κράτους) δεν πρέπει προκαλεί εντύπωση: ένα καθεστώς, ένα κατεστημένο θα κάνει τα πάντα για να επιβιώσει, για να διατηρηθεί. Όταν λοιπόν, για να συνεχίσει να επιβιώνει, πρέπει να εφαρμόσει τέτοιας βαναυσότητας οικονομικά μέτρα (βλ. Μνημόνιο 1, 2 με τις μειώσεις και την ακρίβεια που αυτά συνεπάγονται), είναι φυσικό να υπάρξουν έντονες αντιδράσεις από το λαό (βλ. Μάιο 2010, Μάιο - Ιούνιο 2011, Οκτώβρη 2011 Φλεβάρη 2012 κ.λ.π). Το σύστημα προκειμένου να επιβιώσει πρέπει να αδρανοποιήσει το λαό, να εξουδετερώσει τέτοιες κινητοποιήσεις ή οιασδήποτε μορφής αντίδρασης. Και επειδή ο λαός είναι αποφασισμένος, τα παραδοσιακά μέσα (Μ.Μ.Ε, ρουσφέτια κ.λ.π) δεν αρκούν και το σύστημα χρησιμοποιεί πλέον μεγαλύτερης βιαιότητας μέσα (άγρια καταστολή, καταπάτηση του Συντάγματος κ.α.)

Το δεύτερο σκέλος (η άνοδος των φασιστικών οργανώσεων στα μάτια του κόσμου) είναι ακριβώς επειδή σε καιρούς κρίσεις ο λαός φτάνει σε τέτοια απόγνωση που αρχίζει να αμφισβητεί τα πάντα: από το πολιτικό σύστημα μέχρι ό,τι έχει γνωρίσει μέχρι σήμερα. Σε αυτά τα πλαίσια, ψάχνει απεγνωσμένα για μια λύση, κάτι που θα τον βγάλει από την κατάσταση εξαθλίωσης στην οποία βρίσκεται, κάτι που θα του βελτιώσει το βιωτικό του επίπεδο. Είναι απελπισμένος, και προσπαθεί να γραπωθεί από κάτι το οποίο υπόσχεται άμεσα και απλά μία φωτεινή διέξοδο από την κρίση.

Σε εκείνο το σημείο έρχεται, καλύπτοντας το κενό της αριστεράς (που ένα σημαντικό μέρος του κόσμου δεν την εμπιστεύεται για διάφορους λόγους που έχουν αναλυθεί εδώ ), η ρητορική των φασιστικών οργανώσεων.

Μια ρητορική που κάνει λόγο για "διεφθαρμένους και ξεπουλημένους πολιτικούς", για "εθνοπροδότες", για "δυνατή πατρίδα". Μια ρητορική που υπόσχεται "καλύτερο μέλλον για τους Έλληνες" και αποδίδει απλόχερα ευθύνες για την κατάστασή τους σε πολιτικές επιλογές, σε άλλες χώρες και στους μετανάστες.

Και έτσι οι φασιστικές οργανώσεις βρίσκουν πάτημα στον κόσμο, σ' έναν κόσμο που θέλει να βρει μια λύση για αυτόν, σ' έναν κόσμο που έχει μεγαλώσει με την ιδέα του "έθνους" και της "πατρίδας", σ' έναν κόσμο που θέλει επιτέλους να αποδώσει ευθύνες. Το απλό, άμεσο και λαϊκίστικο λεξιλόγιο των φασιστικών οργανώσεων είναι αρκετό για να κάνουν τον κόσμο να τις θεωρήσουν ως τη σανίδα σωτηρίας τους από την τρικυμία της κρίσης.

Το πρόβλημα και το επικίνδυνο της κατάστασης, είναι ο άρρηκτος δεσμός μεταξύ εκφασισμού των χαρακτηριστικών του κράτους και εκφασισμού της κοινωνίας. Ένας δεσμός ο οποίος αποκαλύπτει πολλά πράγματα.

Κατ' αρχάς, είναι σημαντικό να δούμε ποιά είναι ακριβώς η φύση των φασιστικών οργανώσεων. Μια φασιστική οργάνωση λοιπόν, πέραν της επίσημης ρητορικής της, έχει και άλλες θέσεις. Για την ακρίβεια, "η δυνατή πατρίδα" είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Οι φασιστικές οργανώσεις κάνουν λόγο, λοιπόν για μια "δυνατή φυλή", για τον "ανώτερο άνθρωπο" (εγκεφαλικά και σωματικά). Είναι εμποτισμένες με μισαλλοδοξία, μια μισαλλοδοξία η οποία υποτίθεται ότι οδηγεί στην επικράτηση και άρα ευημερία της "φυλής", που όμως στην πραγματικότητα οδηγεί σε ένα πλήρως ολοκληρωτικό καθεστώς. Σε ένα καθεστώς (και για την "φυλή" την ίδια) ανελεύθερο, με απαγορεύσεις κυκλοφορίας, προπαγάνδα, εκτελέσεις χωρίς δικαιολογία, κάψιμο βιβλίων, στρατόπεδα συγκέντρωσης, βασανισμούς κ.α.

Για να επικρατήσει ή να "εξυγιανθεί" η "φυλή", πρέπει πολλά άτομα της φυλής να πεθάνουν. Και προφανώς τις αποφάσεις σ' ενός τέτοιου καθεστώτος κράτος τις παίρνει η ολιγαρχία, οι πεφωτισμένοι της φυλής, γιατί εκείνοι ξέρουν καλύτερα, γιατί η φυλή δεν γίνεται "άρεια" από την μια μέρα στην άλλη. 

Πολλοί πιστεύουν ότι το μίσος των φασιστών στρέφεται ενάντια στους ξένους, ενάντια στους "παράταιρους", και ότι αφήνει ανεπηρρέαστους τους ίδιους. Αλλά είναι τόσοι πολλοί οι ξένοι, τόσο πολλοί οι παράταιροι σε μια φασιστική ιδεολογία, που στην πραγματικότητα "παράταιρη" είναι η πλειοψηφία του λαού. Η ιστορία η ίδια δείχνει, ότι ο Χίτλερ προς το τέλος της ζωής του μόνο, σκότωσε πάνω από 12.000.000 Γερμανούς.

Ο φασισμός είναι ολοκληρωτισμός λοιπόν. Ολοκληρωτισμός ο οποίος αγνοεί πλήρως τις λαϊκές απαιτήσεις και επ' ουδενί δεν οδηγεί στην ευημερία κανενός λαού.

Δεν θα σταθώ στο ότι κάθε λαός έχει το ίδιο δικαίωμα στη ζωή, ότι κανείς κάτοικος καμιάς χώρας δεν είναι κακόβουλος ή δεν μου κάνει  τη ζωή χειρότερη λόγω DNA. Αυτά τα θεωρώ αυτονόητα, τα έχουν ήδη αποδείξει οι απανταχού βιολόγοι και ούτως ή άλλως μια φασιστική οργάνωση ποτέ δεν στέκεται σε τέτοια σημεία.

Θα σταθώ όμως στην προβληματική "λύση" που προτείνουν οι φασιστικές οργανώσεις. Για να δούμε ποιά είναι η λύση στο σήμερα, η λύση για την "Ελλάδα" αν θέλετε, πρέπει να εντοπίσουμε το πρόβλημα.

Όπως έχω πει πολλάκις, η οικονομική κρίση που βιώνουμε σήμερα είναι παγκόσμια, είναι κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Είναι μια κρίση η οποία γεννάται από τη φύση του καπιταλισμού, μια κρίση η οποία υπάρχει σε κάθε χώρα. Τα μέτρα λιτότητας υπάρχουν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες εδώ και χρόνια, είναι μία φυσική συνέχεια του συστήματος.

Οι μειώσεις των μισθών, η ανεργία, η φτώχεια, η ακρίβεια υπήρχαν στην Ελλάδα, και πριν από το Δ.Ν.Τ, πριν από το Μνημόνιο.

Η φθίνουσα πορεία του βιωτικού επιπέδου, η εντατικοποίηση των ιδιωτικοποιήσεων είναι πρακτικές αναγκαίες προκειμένου να συνεχίσει να υπάρχει το ίδιο το σύστημα, ένας τρόπος για να βγει από την ίδια του τη κρίση.

Κρίση η οποία, όπως είπαμε υπάρχει λόγω της φύσης του συστήματος: επειδή μια χούφτα ανθρώπων, προκειμένου να κερδίσουν όσο περισσότερα μπορούν στα πλαίσια του αχαλίνωτου ανταγωνισμού και της κερδοφορίας, παράγουν υπερβολικές ποσότητες προϊόντων και δημιουργούν φούσκες, οι οποίες κάποια στιγμή "σκάνε" . Και για να διασφαλίσουν την επιβίωσή τους, και την ευημερία τους, προσπαθούν να μετακυλήσουν τα βάρη της "αποτυχίας" αυτής στις πλάτες των εργαζομένων μέσω των κρατών τους (θέσπιση αυστηρών φορολογιών ώστε να στηριχθούν οι τράπεζες, μειώσεις μισθών ώστε για την ίδια "παραγωγή προϊόντων" οι επιχειρηματίες να δαπανούν λιγότερα σε μισθούς μπας και συνεχίσουν να κερδοφορούν) .

Το πρόβλημα δηλαδή στη βάση του είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ή καλύτερα ανθρώπων από άνθρωπο. Μια εκμετάλλευση όχι γενικόλογη και ηθική αλλά βαθύτατα οικονομική.

Και αυτό το πρόβλημα, είναι και το πρόβλημα του φασισμού. Αν και "επιφανειακά αντισυστημικός" πώς ακριβώς λύνει το πρόβλημα της εκμετάλλευσης, πώς λύνει το πρόβλημα της ασύστολης κερδοφορίας των λίγων σε βάρος των πολλών;

Η απάντηση είναι προφανής. Δεν το λύνει. Η ευημερία που υποσχόταν ο Χίτλερ στους Γερμανούς ήταν ουσιαστικά μια ευημερία των μεγάλων γερμανικών επιχειρήσεων. Και όπως γνωρίζουμε από την ιστορία μέχρι σήμερα, η ευημερία των επιχειρήσεων δεν συνεπάγεται την ευημερία του λαού (χαρακτηριστικό παράδειγμα η Ελλάδα του τώρα). 

Σε κάθε στιγμή στην ιστορία, σε κάθε ολοκληρωτικό καθεστώς οι επιχειρήσεις υπήρχαν, οι επιχειρηματίες συνέχιζαν να κάνουν τις μπίζνες τους ανενόχλητοι, συνέχιζαν να εκμεταλλέυονται τους από κάτω.

Η κατάσταση δηλαδή δεν αλλάζει, το πρόβλημα δεν λύνεται σε ένα φασιστικό καθεστώς, μιας και αυτό ουδέποτε στοχοποιεί την αιτία του προβλήματος δηλαδή τους επιχειρηματίες: η διαφορά του τώρα με ένα μελλοντικό φασιστικό καθεστώς δεν θα ήταν τίποτα άλλο παρά μόνο η απώλεια βασικών ελευθεριών και δικαιωμάτων.

Ουσιαστικά δηλαδή, ένα φασιστικό καθεστώς δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια άλλη έκφραση της οικονομικής κυριαρχίας της τωρινής άρχουσας τάξης πάνω στους εργαζομένους. Είναι  μια ολοκληρωτικοποίηση, μια σταθεροποίηση  της πολιτικής εξουσίας των οικονομικά ισχυρών όταν μια αστική δημοκρατία δεν τα καταφέρνει, όταν ένα καθεστώς παραπαίει (όπως τώρα, καλή ώρα).

Οι φασίστες είναι, στην πράξη,οι πιο πιστοί υπηρέτες του συστήματος.  Και αυτό το αποδεικύνουν διαχρονικά. Πέραν της ουσιαστικής ιδεολογικής συμπόρευσης με το σύστημα, πάντα λειτουργούσαν "ως το μακρύ χέρι του κράτους". Από τους ξυλοδαρμούς μεταναστών, αγωνιστών, τη δημουργία προβοκάτσιας σε πορείες, τη φανερή συνεργασία με τα Μ.Α.Τ (όπως φαίνεται από τον Ιούνη που φασίστες έδερναν κόσμο και μετά υποχωρούσαν πίσω από τις γραμμές των Μ.Α.Τ που φυλούσαν τη Βουλή, ή από βιντεάκι στην "επέτειο των Ιμίων" που φασίστες και Μ.Α.Τ δέρνουν μαζί αναρχικούς), μέχρι και τον ιδεολογικό αποπροσανατολισμό του κόσμου, οι φασίστες κάνουν πράξη αυτά που θέλει να κάνει το κράτος αλλά δεν τα κάνει προκειμένου να διατηρήσει την ψευδή ταμπέλα "δημοκρατικό".

Ένα μεγάλο ζήτημα είναι ότι εκτός των παραπάνω, οι φασίστες είναι δολοφόνοι. Γιατί δολοφονούν αθώους μετανάστες και αγωνιστές. Γιατί χαράζουν σβάστιγγες σε κούτελα ανθρώπων.

Και αν αφεθούν ελεύθεροι, αν νομιποιηθούν στα μάτια της κοινωνίας οι θέσεις των φασιστών, θα νομιμοποιηθούν και τέτοιες πράξεις.

Και όπως δείχνει και η ιστορία, μετά τους τωρινούς Εβραίους, τους μετανάστες, στοχοποιούνται και οι ομοφυλόφιλοι, οι αντιφρονούντες, εσύ ο ίδιος.

Και όπως καταλαβαίνετε, τα πράγματα είναι επικίνδυνα. Και πρέπει να αφήσουμε τις ηθικίστικες φανφάρες περί "ελευθερίας του λόγου", τον χαρακτηρισμό επιθέσεων σε μέλη και γραφεία φασιστικών οργανώσεων ως "τόσο φασιστικό όσο και αυτοί", την μεσοβέζικη στάση ενάντια στο φασισμό γενικότερα και να δούμε πώς γίνεται εμποδίσουμε την εξάπλωση αυτής της αρρώστιας με κάθε τρόπο.

Γιατί, αν δεν το κάνουμε, μπορεί να καταλήξουμε όλοι σ' ένα μεγάλο στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Και το μόνο σίγουρο είναι, ότι δεν θα είμαστε πιο πλούσιοι απ' ότι είμαστε τώρα. 

Ολίγη κοινή νεοελληνική

"φασισμός ο [fasizmós] : πολιτικοκοινωνικό σύστημα της άκρας δεξιάς, με έντονα αυταρχικό και εθνικιστικό χαρακτήρα, που καταργεί τον κοινοβουλευτισμό και τη δημοκρατία και βασίζεται στο μονοκομματισμό και στον ολοκληρωτισμό.

Ο φασισμός είναι ριζοσπαστικἠ και αυταρχική πολιτική ιδεολογία και μαζικό κίνημα που έχει ως στόχο να θέσει το έθνος, το οποίο ορίζει βάσει αποκλειστικών βιολογικών, πολιτισμικών ή/και ιστορικών συνθηκών, υπεράνω κάθε άλλης αξίας και να δημιουργήσει μια κινητοποιημένη εθνική κοινότητα.Ο όρος φασισμός προέρχεται από την ιταλική λέξη Fascismo που ετυμολογείται από την λατινική «fasces» (φάσκες, ενικός: fascis, ιταλικά fascio :φάσιο)"

Ας το καταλάβουν επιτέλους κάποιοι, μπας και σταματήσουμε να  χαρακτηρίζουμε τους πάντες φασίστες.