Πού πήγε ο Μαρξ; Πού πήγε ο Ένγκελς; (ή εναλλακτικά: τοίς πταίει;)

Μα, γιατί έτσι; :(

Τον τελευταίο καιρό, ή καλύτερα εδώ και πολύ, καιρό στην κοινωνία υπάρχει ένα ιδιαίτερο φαινόμενο. Αυτό το φαινόμενο βέβαια τώρα έχει πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις καθώς και έχει μεγαλύτερο ειδικό βάρος, λόγω της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η χώρα και ο κόσμος γενικότερα.

Το φαινόμενο δεν είναι τίποτε άλλο από άτομα τα οποία αναγνωρίζουν ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα στη χώρα, μπορούν να κατανοήσουν ότι το πρόβλημα είναι συστημικό (σ.σ. "φταίει ο καπιταλισμός" ή γενικότερα "η κοινωνία), αλλά  παρόλα αυτά αντιμάχονται τον Μαρξ ή διάφορες βασικές μαρξιστικές θέσεις. Μέσα σε αυτά τα  άτομα είναι άτομα του αναρχικού χώρου, καθώς και φερέφωνα του συστήματος: δεν αναφέρομαι σε αυτούς. Είναι λογικό τέτοια άτομα να υπάρχουν και να συνεχίσουν για υπάρχουν για καιρό ακόμη.

Τα άτομα στα οποία αναφέρομαι είναι άτομα τα οποία δεν είναι πλήρως συνειδητοποιημένα πολιτικά: δεν έχουν δηλαδή μία θεμελιωμένη θέση και μια σταθερή θεωρία: η σκέψη τους είναι παράγωγο αναμασημένων ατακών και σκέψεων των υποστηρικτών του καπιταλισμού οι οποίες έχουν διαδοθεί και "περαστεί" στα άτομα αυτά μέσω των διάφορων μηχανισμών αυτοσυντήρησης του συστήματος. Πολλές φορές η σκέψη και η άποψη των ατόμων αυτών έχει και αναφορές σε ουτοπιστές σοσιαλιστές,  πριμιτιβιστές και διάφορους άλλους: σχεδόν ποτέ όμως συνειδητά.

Τα άτομα αυτά για να σας δώσω να καταλάβετε, μπορεί να είναι ένας φοιτητής, ένας εργαζόμενος, ή μία νοικοκυρά, τα οποία έχουν καταλάβει ότι κάτι πάει στραβά, παρόλα αυτά, με κάποιον τρόπο "διαφωνούν με τον Μαρξ", Οι διαφωνίες αυτές είναι ποικίλες και εντοπίζονται σε ατάκες όπως ότι "Ο Μαρξ έζησε 150 χρόνια πριν", ή "ότι δεν υπάρχει ελπίδα", "ο κόσμος είναι διεφθαρμένος", "κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός από κάθε άλλον, άρα δεν μπορούμε να έχουμε όλοι τα ίδια θέλω" (σ.σ: μπηχτή για το σοσιαλιστικό σύστημα), "οι νεοέλληνες είναι τεμπέληδες", κ.λ.π κ.λ.π.

Το πρόβλημα δεν εντοπίζεται στο γεγονός αυτό καθ'αυτό ότι διαφωνούν με τον Μαρξ, καθ'ότι δεν είμαι υπέρ των αυθεντιών. Το πρόβλημα εντοπίζεται αλλού. Στο γιατί διαφωνούν και στο τί προτείνουν.

Κατ'αρχήν είναι κοινό χαρακτηριστικό αυτών των ατόμων ότι ουσιαστικά, δεν γνωρίζουν τί λέει ο Μαρξ. Οποιαδήποτε κριτική που κάνουν στον ίδιο τον Μαρξ, συνήθως συνοψίζεται στο "ο Μαρξ έζησε 150 χρόνια πριν" (που πάει πακέτο με το ότι "η Οκτωβριανή Επανάσταση έγινε 100 χρόνια πριν).
Αυτό είναι ένα επιχείρημα το οποίο προφανώς θέλει να δείξει ότι λόγω του ότι από τότε έχει περάσει ένας αιώνας και και κάτι, ο κόσμος είναι διαφορετικός, και συνεπώς και δεν μπορείς να στηρίζεσαι στην ίδια ανάλυση με τότε.

Στην πραγματικότητα βέβαια, η βάση της "μαρξιστικής ανάλυσης του κόσμου", η πάλη δύο αντιμαχόμενων τάξεων, εκ των οποίων η μία παράγει τον πλούτο και η άλλη τον καρπώνεται (και άρα έχει και την εξουσία) ισχύει και σήμερα. Και σήμερα οι πλούσιοι είναι λίγοι, και σήμερα τους εργαζόμενους τους εκμεταλλεύονται, και σήμερα ουσιαστικά κάποιος που είναι "πιο μάγκας" κερδίζει από την εργασία κάποιου άλλου. Προφανώς είναι άλλοι αυτοί που δουλεύουν και άλλοι αυτοί που τα τρώνε, και προφανώς αυτοί οι δύο έχουν και διαφορετικά συμφέροντα (γιαυτό και η πληθώρα κινητοποιήσεων, απεργιών και πορειών.). Οπότε είναι λίγο άτοπο να βασιζόμαστε απλώς στον χρόνο για να λέμε ότι ο κόσμος έχει αλλάξει. Είναι σαν να πιστεύουμε ότι, αν κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια σε 150 χρόνια από τώρα, ως διά μαγείας, οι πλούσιοι θα έχουν πάψει να είναι λίγοι και όλοι θα ζούμε κάτω από ένα παγκόσμιο καθεστώς αγάπης και ειρήνης.

Ένα άλλο πρόβλημα είναι η ερμηνεία της κατάστασης και το τί θα κάνουμε από δω και πέρα (πρόταση η οποία  βασίζεται στην ερμηνεία της κατάστασης). Αυτό το πρόβλημα εμφανίζεται συνήθως με την μορφή σφοδρών επιθέσεων σε οργανώσεις της Αριστεράς.

Είναι συχνό φαινόμενο κάποιος να λέει ότι αναγνωρίζει ότι υπάρχει πρόβλημα, να αναγνωρίζει ότι η κατάσταση της χώρας, για παράδειγμα, είναι σοβαρή και παράλληλα να "επιτίθεται" στην Αριστερά γενικότερα κατηγορώντας τη για ένα σωρό πράγματα.

Οι κατηγορίες συνήθως ποικίλουν από το "πρήξιμο" (σ.σ: την προπαγάνδα κάποιας οργάνωσης), την "ύπαρξη γραμμής" η οποία τους "κάνει όλους να συμπεριφέρονται σαν στρατιωτάκια", μέχρι και την "καταστροφολογία" γιατί η Αριστερά κάνει "τα πράγματα να φαίνονται χειρότερα απ'ότι είναι".

Πολλές φορές δε, άτομα τα οποία είναι οργανωμένα στην Αριστερά, κατηγορούνται για "τεμπελιά", για "τσέπωμα χρημάτων", αλλά αυτό είναι αλλουνού Παπά Ευαγγέλιο.

Το κρεσέντο των κατηγοριών ακούγεται βέβαια όταν υποπέσει σε κάποιου την αντίληψη ότι δίπλα του χρησιμοποιείται δίπλα του η λέξη "επαφή" ή "επιρροή".

Οι άνθρωποι αυτοί, χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: στους ονειροπόλους, που πιστεύουν ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν αν οι άνθρωποι ξυπνήσουν μια μέρα, συνειδητοποιηθούν και γίνουν αλληλέγγυοι μεταξύ τους (και τα σύννεφα είναι ροζ και το γρασίδι παχύ) και στους μοιρολάτρες, οι οποίοι πιστεύουν ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα, δεν βλέπουν φως στο τούνελ και μάλλον είναι βέβαιο ότι θα πεθάνουμε όλοι. Φτωχοί.

Κοινό τους χαρακτηριστικό όπως είπαμε είναι η λάθος εκτίμηση της πραγματικότητας, ή καλύτερα της κατάστασης στην οποία βρίσκεται αυτή τη χρονική περίοδο η Ελλάδα, η κοινωνία, ο κόσμος γενικότερα.

Το λάθος στην εκτίμηση οφείλεται στην αντίληψη της ιστορίας, ή μάλλον στην μη αντίληψή της: αυτό που θα κάνουν ουσιαστικά όλοι αυτοί, ονειροπόλοι και μοιρολάτρες, είναι να λένε, ουσιαστικά "Η Ελλάδα το 2012 είναι σκατά".

Η ανάλυσή τους αρχίζει και φτάνει εκεί, ξεχνώντας το πριν, αγνοώντας πλήρως το παρελθόν. Στην χειρότερη, πιο εμβαθυμένη περίπτωση, είναι να σου πουν ότι η "Ελλάδα είχε σκατά πολιτικούς και γι'αυτό κατάντησε έτσι".

Αυτό που κάνουν είναι, στην πραγματικότητα, να αποσυνδέουν την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα τώρα, ή έστω τα τελευταία χρόνια, από την κατάσταση του υπόλοιπου κόσμου, από την ιστορική πορεία του υπόλοιπου κόσμου μέχρι εδώ.

Αυτό που κάνουν, ουσιαστικά, είναι να αγνοούν πλήρως την ύπαρξη του ιστορικού υλισμού.

([Παρένθεση-Παράρτημα για περίεργους ή αντιδραστικούς, οι υπόλοιποι μπορείτε να συνεχίσετε συμφωνόντας σε ότι λέω]

"Τί είναι και γιατί υπάρχει ο ιστορικός υλισμός;"  (άρθρο αμφίβολης εγκυρότητας από wikipedia):


Ο ιστορικός υλισμός είναι η υλιστική αντίληψη της Ιστορίας. Προέκταση των αρχών του διαλεκτικού υλισμού στη μελέτη της κοινωνικής ζωής και εφαρμογή αυτών των αρχών στα κοινωνικά φαινόμενα.

Πρόκειται για μαρξιστική θεωρία, στο πλαίσιο της ιστορικής έρευνας, που στηρίζεται στο γεγονός ότι η δομή της κοινωνίας μεταβάλλεαι διαρκώς, ενώ οι αντιφάσεις και οι αντιθέσεις προκαλούν δομικές αλλαγές. Έτσι, σε αντίθεση με την ιδεαλιστική προσέγγιση της ιστορίας, ο ιστορικός υλισμός υποστηρίζει ότι η ιστορία του ανθρώπινου πνεύματος καθορίζεται από τη μεταβολή της οικονομικής κατάστασης ενός λαού ή μιας εποχής. Συνεπώς, προκύπτει ότι η μελέτη της εξέλιξης της κοινωνίας πρέπει να ξεκινά από τους τρόπους και τις σχέσεις παραγωγής και όχι από τους θεσμούς και τις «ιδέες».

Σύμφωνα λοιπόν με τον ιστορικό υλισμό, η τεχνολογική εξέλιξη των μέσων παραγωγής των υλικών αγαθών (εργαλεία, μηχανήματα κλπ) αποτελεί την κύρια δύναμη που προωθεί την κοινωνική πρόοδο, αλλάζοντας τις παραγωγικές σχέσεις. Οι παραγωγικές σχέσεις προσδιορίζουν τη θέση και το ρόλο της ταξικής, η οποία εξαρτάται από τη δομή τους, ενώ η ιστορία κάθε κοινωνίας προσδιορίζεται ως η ιστορία της πάλης των τάξεων.

Η αντίληψη αυτή περιγράφεται από τον Μαρξ στον Πρόλογο της Κριτικής της Πολιτικής Οικονομίας:

«Το σύνολο των παραγωγικών σχέσεων αποτελεί την οικονομική δομή της κοινωνίας, την πραγματική βάση, που πάνω σ' αυτήν υψώνεται ένα νομικό και πολιτικό οικοδόμημα, που σ' αυτό αντιστοιχούν ορισμένες μορφές της κοινωνικής συνείδησης. Ο τρόπος παραγωγής καθορίζει γενικά την κοινωνική, πολιτική και πνευματική διαδικασία της ζωής. Δεν είναι η συνείδηση των ανθρώπων αυτό που καθορίζει το «είναι» τους, μα αντίστροφα, το κοινωνικό τους «είναι», είναι αυτό που καθορίζει τη συνείδησή τους. Σε ορισμένη βαθμίδα της ανάπτυξής τους, οι υλικές παραγωγικές δυνάμεις έρχονται σε σύγκρουση με τις παραγωγικές σχέσεις που υπάρχουν, ή, πράγμα που είναι η νομική μόνο διατύπωση, με τις σχέσεις ιδιοκτησίας, που μέσα σ' αυτές είχαν ως τότε κινηθεί. Από μορφές ανάπτυξης των κοινωνικών δυνάμεων οι σχέσεις αυτές μετατρέπονται σε δεσμά τους. Τότε αρχίζει μια εποχή κοινωνικής επανάστασης. Με την αλλαγή της οικονομικής βάσης ανατρέπεται ολόκληρο το τεράστιο οικοδόμημα με αργότερο ή γοργότερο ρυθμό".          [Τέλος Παρένθεσης] ) 

Σύμφωνοι, έχουμε διεφθαρμένους πολιτικούς, αλλά γιατί; Γιατί καταλήξαμε ως εδώ; Βρίσκονται οι άλλες χώρες σε διαφορετική κατάσταση; Και αν ναι, γιατί; Μήπως εμείς οι Έλληνες έχουμε κάποιο γονίδιο, το οποίο μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη λαμογιά, στην απατεωνιά, στο εύκολο χρήμα και στο βόλεμα; Μήπως επειδή έχει ήλιο είμαστε τεμπέληδες;

Και αν ναι, γιατί στην Ιταλία/Ισπανία/Πορτογαλία πεινάνε; Γιατί στη Ρουμανία και στη Ρωσία αντιτίθενται στην κυβέρνηση; Αν σε όλες τις άλλες χώρες η δικαιοσύνη λειτουργεί ορθά και το πολιτικό σύστημα είναι ακριβοδίκαιο και αδιάφθορο, γιατί βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση;

Η απάντηση είναι πολύ πιο πολύπλοκη απ'ότι νομίζουμε. Η αλήθεια αυτή τη φορά δεν βρίσκεται στους Sex Pistols, αλλά στην Ιστορία (με Ι όχι τυχαία, κεφαλαίο).

Η κατάσταση της Ελλάδας, όπως και του κόσμου μπορεί να ερμηνευθεί μέσα από την μελέτη  των κοινωνικοικονομικών συνθηκών του κόσμου, κατά το πέρασμα των χρόνων, αρχίζοντας από την εμφάνιση των πρώτων Homo Sapiens στη Γη, και φτάνοντας στο 2012.

Και τώρα, πίσω πάλι στους ανθρώπους, ονειροπόλους ή μοιρολάτρες που σιχτιρίζουν τον Μαρξ και τις οργανώσεις τις Αριστεράς:

Το ζήτημα είναι όχι το ότι έχουμε φτάσει εδώ που έχουμε φτάσει, αλλά το πώς φτάσαμε εδώ. Αυτό πρέπει να δούμε και να διορθώσουμε. Βρισκόμαστε σε μια χώρα που βυθίζεται, λόγω των οικονομικών σχέσεων που έχουν δημιουργηθεί ανά την υφήλιο.  Βρισκόμαστε σε μια χώρα, η οποία λειτουργεί στα πλαίσια ενός οικονομικού συστήματος άδικου, που όμως για κάποιον λόγο υπάρχει ακόμη.

Και αυτό δεν είναι λόγω της συνειδητής επιλογής  της πλειοψηφίας των ανθρώπων που κατοικούν σε αυτή τη χώρα, και στον κόσμο ολόκληρο. Οι άνθρωποι επιτρέπουν στο σύστημα να υπάρχει, χωρίς όμως να το επιλέγουν: ουσιαστικά το σύστημα αυτό, ο καπιταλισμός τους επιβάλλεται. Και θα συνεχίσει να τους επιβάλλεται, προκειμένου να καταφέρει να συντηρηθεί.  Το σύστημα έχει πολύ δυνατούς μηχανισμούς αυτοσυντήρησης, και μάλιστα σήμερα, είναι πιο δυνατοί από ποτέ (λέγε με Μ.Μ.Ε, εκπαιδευτικό σύστημα κ.α.)

Αυτό σημαίνει ότι τίποτα δεν αλλάζει; Όπως φαίνεται λογικό, αλλά όπως λέει και ο Μαρξ, όχι. Όπως "άλλαξε" η φεουδαρχία, έτσι θα "αλλάξει" και ο καπιταλισμός.

Το ζήτημα είναι το πώς. Οι άνθρωποι όπως, είπαμε, μπορεί να μην κάνουν τόσο συνειδητές επιλογές, όμως πολλές φορές γίνονται υποχείρια. Είναι αν μη τι άλλο χρονοβόρο και ίσως αδύνατο, να περιμένουμε την πλειοψηφία του κόσμου να συνειδητοποιηθεί και να αυτενεργήσει. Το σύστημα είναι πολύ δυνατό και δεν θα επιτρέψει κάτι τέτοιο.

Γιαυτό και είναι αναγκαίο να δημιουργηθεί ένας αντίθετος πόλος, ένας πόλος ο οποίος θα προπαγανδίζει θέσεις αντίθετες με αυτές του άδικου συστήματος, ένας πόλος ο οποίος θα οργανώνει ανθρώπους ώστε να πάψουν να υπάρχουν ως μονάδες και να αρχίσουν να λειτουργούν συλλογικά.

Είναι αναγκαία η ύπαρξη μικρών ομάδων οι οποίες θα συνδέουν τα μικρά γρανάζια (άτομα) σε μια τεράστια μηχανή (συλλογικότητα) η οποία θα μπορέσει να απειλήσει το σύγχρονο καθεστώς, το σύστημα, τον Μπαμπούλα, το βάρος που κάθεται στις πλάτες μας - όπως θέλετε πείτε το.

Και αυτό τον ρόλο επιτελούν (ή προσπαθούν να επιτελέσουν) οι  οργανώσεις της Αριστεράς (ή έστω, κάποιες απ'αυτές). Σίγουρα δεν είναι άγιες, σίγουρα η "κοινή γραμμή", η "προπαγάνδα", το "πρήξιμο" δεν είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να ζητήσει κανείς.

Είναι μάλλον όμως, αναγκαία, αν θέλουμε να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο αύριο.

Διέξοδος από το Βούρκο (ένα άρθρο για την ενότητα της Αριστεράς)

Κάπου εδώ υπάρχει μια κλιματσίδα, και πρέπει να τη βρούμε.

Ας αρχίσουμε λίγο λογοτεχνικά. Όλη η κοινωνία βρίσκεται σε ένα βούρκο, και όπως είναι λογικό συνεχώς βυθίζεται. Στην προσπάθειά της να διαφύγει ψάχνει απεγνωσμένα για ένα σκοινί, μια κλιματσίδα που θα την βοηθήσει να κρατηθεί. Κλιματσίδες και σκοινιά από τα οποία μπορεί κανείς να πιαστεί βέβαια υπάρχουν αρκετά γύρω από τον βούρκο,όμως υπάρχουν δυό αντικειμενικές δυσκολίες. Η πρώτη είναι ότι λόγω των συνθηκών χρειάζεται κόπο και συνεργασία μεταξύ αυτών που βυθίζονται προκειμένου κάποιο χέρι να τεντωθεί αρκετά και από την άλλη κανείς δεν είναι σίγουρος ότι το σκοινί ή η κλιματσίδα από το οποίο θα πιαστεί δεν θα αποδειχθεί σαπισμένο από τον καιρό, με αποτέλεσμα να σπάσει, οδηγώντας την κοινωνία σε βέβαιο πνιγμό.

Δεν είναι δύσκολο για κάποιον να φανταστεί πού το πάει ο ποιητής. Ο βούρκος είναι η οικονομική εξαθλίωση και τα σκοινιά και οι κλιματσίδες τριγύρω είναι οι δρόμοι οι οποίοι μπορούμε να επιλέξουμε για να ξεφύγουμε από αυτή.
Είναι σημαντικό να έχουμε κατανοήσει ότι τον βούρκο δεν τον δημιουργήσαμε εμείς οι ίδιοι, αλλά ένα ελάχιστο μέρος του κόσμου, που βέβαια και αυτό βυθίζεται ίσως σιγά σιγά με τη σειρά του. Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν μπορούμε να υπολογίζουμε στο μέρος του κόσμου που το δημιούργησε: είναι αυτό το οποίο ανά πάσα στιγμή μπορεί και θα επιλέξει ατομική λύση, οδηγώντας σε ακόμη πιο βέβαιο πνιγμό, οποιονδήποτε άλλον. Και δεν θα έχει την παραμικρή τύψη.

Από ποιά κλιματσίδα πρέπει να πιαστούμε λοιπόν;

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει πληθώρα κλιματσίδων, κάθε μία η οποία οδηγεί και σε έναν διαφορετικό δρόμο. Είναι πολλοί εκείνοι οι οποίοι υποδεικνύουν και διαφορετική, έναν διαφορετικό "τρόπο σωτηρίας".

Το σημαντικό εδώ είναι ότι άλλοι το κάνουν με ανιδιοτέλεια και άλλη με περισσότερη ιδιοτέλεια απ'ότι φανταζόμαστε.

Γιατί κλιματσίδες υποδεικνύει και η κυβέρνηση και η άρχουσα τάξη της Ελλάδας (και όχι μόνο της Ελλάδας), άνθρωποι οι οποίοι αυτή τη στιγμή βρίσκονται στην επιφάνεια του βούρκου και δεν κινδυνεύουν τόσο, ή σκέφτονται ότι ανά πάσα στιγμή μπορούν να πατήσουν πάνω σε όλους τους άλλους και να προσπαθήσουννα βγουν.

Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι αυτές οι κλιματσίδες είναι ήδη δοκιμασμένες και έχουν αποδειχτεί σαθρές. Είναι όλα αυτά τα μέτρα λιτότητας και τα μνημόνια που έχουν επιβληθεί στο λαό, και παρόλα αυτά ο λαός δεν έχει γνωρίσει την παραμικρή βελτίωση του βιοτικού του επιπέδου. Και αν λάβουμε και υπόψη τις διάσπαρτες δηλώσεις της κυβέρνησης, και η ίδια λέει ότι δεν πρόκειται να τη γνωρίσει.

Άρα τί κάνουμε; Υπάρχει λύση; Υπάρχει κλιματσίδα τόσο γερή, που να μπορεί όλη η κοινωνία να πιαστεί, χωρίς να κοπεί;


Την απάντηση εδώ, έρχεται να τη δώσει ένα μέρος της κοινωνίας, το οποίο υποδεικνύει κλιματσίδες άλλες, διαφορετικές από εκείνη της άρχουσας τάξης, της Ε.Ε., της Ε.Κ.Τ, του Δ.Ν.Τ, του Γ.Κ.Π, του Χ.Ψ.Ζ, του Α.Β και του πουλιού το γάλα.

Είναι ένα μέρος του κόσμου, το οποίο αν και βυθίζεται το ίδιο γρήγορα με αυτόν, όλο αυτό τον καιρό, παλεύει με μανία για να σωθεί και να σώσει και όλη την υπόλοιπη κοινωνία από τον βούρκο.

Είναι ένα μέρος του κόσμου το οποίο είναι και ήταν παρόν σε αγώνες, σε απεργίες, ένα μέρος του κόσμου το οποίο προσπαθεί να οργανώσει πόλους αντίστασης παντού στην κοινωνία και τα καταφέρνει επιτυχώς τις περισσότερες φορές.

Είναι αυτό το μέρος του κόσμου το οποίο είναι ευρέως γνωστό ως "Αριστερά", μια λέξη που δυστυχώς στο άκουσμά της φέρνει αντιδράσεις που δεν της αξίζουν. Έλλειψη εμπιστοσύνης, αδιαφορία, μέχρι και φόβος.

Και κάπου εκεί εντοπίζεται το πρόβλημα. Δυστυχώς, η "Αριστερά" (ας μου επιτραπεί η χρήση του όρου όσο γενικόλογος ακούγεται σε μερικούς και ας θεωρήσουμε, για χάρη της κουβέντας, ότι "Αριστερά" είναι όλοι όσοι αυτοπροσδιορίζονται ως "Αριστερά" πλην του Πα.Σο.Κ και της Δη.Αρι) έχει κάνει πολλά λάθη στο παρελθόν, λάθη τα οποία έχουν κοστίσει στο λαό. Ακόμη, πολλές φορές δεν έχει φανεί αντάξια των περιστάσεων.

Και όταν λέω "έχει κάνει λάθη", δεν αναφέρομαι στο σύνολο της "Αριστεράς", αλλά σε πολύ συγκεκριμένα κομμάτια της.

Είμαστε λοιπόν στο βούρκο, και σχεδόν κάθε κομμάτι της "Αριστεράς", μαζί με αυτά τα οποία έχουν μελανό παρελθόν, υποδεικνύουν και μια διαφορετική κλιματσίδα στον κόσμο. Τείνουν τον δείκτη προς μια διαφορετική κατεύθυνση.

Και ο κόσμος βρίσκεται στο βούρκο, και πνίγεται και προσπαθεί να βγει απεγνωσμένα από αυτόν, αλλά έχει δύο μεγάλα ερωτήματα: πρώτον, πώς να εμπιστευτεί κάποιον που τον έχει απογοητεύσει τόσες φορές, και δεύτερον, ποιούς απ'όλους τους δρόμους να ακολουθήσει;

Αυτό είναι ένα εύλογο ερώτημα και πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος, να παραμείνει εμπόδιο, με αποτέλεσμα ο κόσμος ή να βυθιστεί στην εξαθλίωση ή να γραπώσει, μια άλλη, σαθρή κλιματσίδα, και να βυθιστεί με ακόμη πιο βάναυσο τρόπο.

Η απάντηση σε αυτό είναι ότι η "Αριστερά" είναι πολύ πιο αξιόλογη απ'ότι φαντάζεται ο κόσμος. Είναι μια δύναμη (ή μάλλον, πολλές δυνάμεις) η οποία έχει σταθεί και έχει βοηθήσει σε αρκετούς και σημαντικούς, αγώνες παρά τα τεράστια, ίσως εγκληματικά κατά περιπτώσεις, λάθη της. Είναι μια δύναμη η οποία αξίζει εμπιστοσύνης και έχει να επιδείξει καλά στοιχεία.

Ή αν αυτή η έκφραση φαντάζει λανθασμένη, υπάρχουν σίγουρα κομμάτια της αριστεράς, τα οποία όχι μόνο έχουν να επιδείξουν καλά στοιχεία, είναι απαραίτητα, για την επιτυχημένη διέξοδο από το βούρκο.

Και ο κόσμος; Η κοινωνία; Πώς να ξέρει ποιόν απ' όλους να ακολουθήσει, πώς να ξέρει ποιός απ'όλους δείχνει το σωστό δρόμο; Πώς να ξέρει πώς η "Αριστερά" δεν θα τον προδώσει πάλι;

Εδώ το μπαλάκι πέφτει στην Αριστερά. Είναι βέβαιο ότι αν κάθε κομμάτι της υποδεικνύει διαφορετικό δρόμο, ο κόσμος δεν θα μπορέσει να την εμπιστευτεί τόσο εύκολα. Είναι βέβαιο ότι η διάσπασή της είναι ένας λόγος που ο κόσμος δεν την εμπιστεύεται όσο θα έπρεπε. Και στην παρούσα φάση, ο κόσμος, θέλει πάρα πολύ, έχει ανάγκη να την εμπιστευτεί.

Στην παρούσα φάση η "Αριστερά" έχει ένα μίνιμουμ πλαίσιο συμφωνίας, ένα μίνιμουμ πλαίσιο ανυπακοής στο οποίο όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς συμφωνούν (μη αναγνώριση - διαγραφή του χρέους, όχι στα χαράτσια, όχι στο μνημόνιο,  ισχυρή φορολόγηση των πλουσίων,να μην πληρώσει ο λαός την κρίση τους κ.α.). Είναι λοιπόν ανάγκη, αυτό να προβληθεί, να υπάρξει μία ενότητα της Αριστεράς, πάνω σε ζητήματα τα οποία απασχολούν άμεσα τον κόσμο, μία υπόδειξη, μιας βασικής κλιματσίδας, πάνω στην οποία ο κόσμος μπορεί να στηριχτεί, να ανασάνει προσωρινά και να ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις του για τη συνέχεια.

Αυτό σημαίνει ότι όλη η Αριστερά θα γίνει ένα; Ότι θα παραμερίσει τις διαφορές της; Ότι θα σταθεί στο τώρα και δεν θα παρουσιάζει καμία διέξοδο, μιας και τα κομμάτια της διαφωνούν πάνω σε αυτό το ζήτημα;

Όχι. Το κάθε άλλο. Απλώς, θα προβάλλει έντονα στον κόσμο, μια ισχυρή ενότητα, τουλάχιστον σε επίπεδο δράσης και γιατί όχι, και εκλογών, μια ενότητα στην οποία ο κόσμος θα μπορεί να στηριχτεί και να ακουμπήσει.

Είναι απαραίτητο για τον κόσμο να καταλάβει ότι υπάρχουν και οι άλλες κλιματσίδες, οι κλιματσίδες της απειθαρχίας, οι κλιματσίδες που δεν βολεύουν τους προύχοντες και ότι στο δρόμο προς αυτές, δεν θα είναι μόνος του, αλλά μια ισχυρή πολιτική δύναμη, των υποστηρίζει. Είναι πολύ σημαντικό για την παρούσα φάση, τις επιτυχίες και τη βοήθεια της Αριστεράς, σε πλατείες, απεργίες και αγώνες να την καρπώνεται η ίδια στη συνείδηση του κόσμου, και να μην μένει ως κάποιοι "μεμονωμένοι καλοθελητές, ή λίγο "αριστεροί" που διαφέρουν από τους άλλους".

Ωραία όλα αυτά, θα πει κάποιος. Και τί γίνεται με τα σφάλματα του παρελθόντος; Πώς θα βεβαιωθώ ότι θα πιάσω την ή μια από τις κλιματσίδες της λεγόμενης ενοποιημένης "Αριστεράς" και την τελευταία στιγμή δεν θα κοπεί;

Τώρα το μπαλάκι πέφτει πια στον κόσμο, ή καλύτερα στους εργαζόμενους. Και αυτό γιατί, πρέπει να γνωρίζει, ότι ανάμεσα σε όλα τα κομμάτια της Αριστεράς είναι ο πιο ριζοσπάστικός. Και γιατί, σε μια ενδεχόμενη "ενότητα της Αριστεράς" σε εκλογικό και δραστικό επίπεδο, οι διαφορές δεν θα έχουν εξαλειφθεί αλλά θα παραμένουν. Και από τη μία τα πιο συντηρητικά κομμάτια της Αριστεράς, ή τα πιο μη - επαναστατικά αν θέλετε, θα τα συγκρατεί η πολιτική των άλλων, των πιο ριζοσπαστικών. Η "ενωμένη Αριστερά" δύναμη, σε επίπεδο δράσης, η οποία θα βοηθά και δεν θα καθοδηγεί τους αγώνες των εργαζομένων.

Αφετέρου πραγματική πρωτοπορία είναι οι εργαζόμενοι. Και θα είναι στο χέρι τους να επιλέξουν εκείνοι την διέξοδο, θα είναι στο χέρι τους, όταν έρθει η ώρα, να εμπιστευτούν τη δύναμη εκείνη της "Αριστεράς" που είναι "καταλληλότερη" για την επανάσταση, εκείνη τη δύναμη που υποδεικνύει τον πιο ριζοσπαστικό δρόμο, την πιο γερή κλιματσίδα.

Οργή, Αγανάκτηση & Βο(υ)λή

Άνθρωποι που κάθονται όρθιοι στο  δρόμο,   γιατί τους κάψαν τους καναπέδες τους (;)

Εδώ και αρκετό καιρό (μήνες), παρατηρείται ένα απίστευτο φαινόμενο για την ελληνική κοινωνία, που είχαμε πολύ καιρό να το δούμε: χιλιάδες κόσμος κατεβαίνει στους δρόμους.

Χιλιάδες κόσμος κατεβαίνει στους δρόμους και διαμαρτύρεται, φωνάζει,απεργεί, κάνει καταλήψεις, κατηγορεί κυβερνήσεις (στην καλύτερη Ε.Ε και Δ.Ν.Τ, στα ντουζένια του χτυπάει μέχρι και καπιταλισμό), χτυπιέται από Μ.Α.Τ, μουτζώνει τη Βουλή, γιαουρτώνει βουλευτές, γρονθοκοπάει βουλευτές, βγάζει κρεμάλες για βουλευτές, θέλει ( ; ) να μπει στη Βουλή και γενικά διψάει για αίμα.

"Ποιός είναι όλος αυτός ο κόσμος και γιατί δυσανασχετεί; Αν του τέλειωσε το ψωμί, ας φάει παντεσπάνι" θα έλεγε η κ. Βιβή από το Κολωνάκι.

Η απάντηση της κυβέρνησης στην κ. Βιβή είναι λίγο ως πολύ γνωστή. Άνθρωποι οι οποίοι δεν γνωρίζουν το συμφέρον της χώρας, εξτρεμιστικά στοιχεία, αχάριστοι, Σιωνιστές και προβοκάτορες υποκινούμενοι από την αριστερά που το μόνο που ξέρει είναι να αντιδράει (έτσι, από συνήθεια) και δεν έχει ουσιαστική απάντηση στα προβλήματα του σήμερα.

Η απάντηση βέβαια της κυβέρνησης στα προβλήματα του σήμερα, είναι αύξηση των φόρων, περικοπή μισθών και συντάξεων, κατάργηση συμβάσεων, κατάργηση ασύλου και πάσης φύσεως κατάργηση και καταπάτηση βασικού ανθρωπίνου δικαιώματος.

Το θέμα δεν είναι η απάντηση της κυβέρνησης στην κ. Βιβή στα προβλήματα του σήμερα αλλά η απάντηση του υπόλοιπου κόσμου για τα προβλήματα στα σήμερα. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι αυτή η απάντηση δεν είναι ακόμη προκαθορισμένη, αλλά είναι θολή και συγκεχυμένη, το σίγουρο όμως είναι ότι περνάει από τον δρόμο. Αυτό το γεγονός τα χιλιάδες άτομα που κατεβαίνουν σε πορείες, που ενισχύουν τις καταλήψεις δημοσίων κτιρίων, και που διαμαρτύρονται γενικώς με λόγια και με πράξεις,

Τον ρόλο όμως της κυβέρνησης, την υπευθυνότητα της απάντησης σην κ. Βιβή, τρέχει να καλύψει ένας άλλος, όχι και τόσο "πονηρός" παράγοντας: ένα μέρος του κόσμου. Ένα μέρος του κόσμου που δεν κατεβαίνει στους δρόμους που δεν κατεβαίνει στους δρόμους, που δεν διαμαρτύρεται με λόγια και με πράξεις, ένα μέρος του κόσμου, που δεν έχει δόλιους σκοπούς, που δεν ασκεί στοχευμένη προπαγάνδα όπως η κυβέρνηση, ένα μέρος του κόσμου που δεν διαφέρει σε τίποτα από σας και μάς. Μέρος του κόσμου αυτού μπορεί βέβαια κάλιστα και να κατεβαίνει στους δρόμους, και να διαμαρτύρεται, αισθανόμενο όμως μια ποιοτική διαφορά από το υπόλοιπο μέρος του κόσμου.

Η ποιοτική διαφορά αυτή είναι διττή: από τη μία είναι η υπαρκτή, που μπορεί να ειδωθεί κάλλιστα από τρίτους και από την άλλη είναι εκείνη που το μέρος του κόσμου αυτό θεωρεί ότι έχει. Το δεύτερο σκέλος της διαφοράς είναι η  έλλειψη ευθύνης για το τί συμβαίνει: η σιγουριά ότι εκείνοι δεν φέρουν καμία ευθύνη για την κατάσταση της χώρας, για το πού φτάσαμε, για το τί πληρώνουμε και λοιπά και λοιπά. Σίγουρα αυτό είναι ένα κοινό χαρακτηριστικό πολλών ατόμων: από αριστερούς, επαναστάτες και μη, μέχρι την πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Γιατί, στην πραγματικότητα σχεδόν κανείς από τον ελληνικό λαό, ή για να το θέσω καλύτερα, σχεδόν κανείς από τον εργαζόμενο ελληνικό λαό δεν φταίει για τίποτα.

Αυτό είναι κάτι που φαίνεται να μην κατανοεί το μέρος εκείνο του κόσμου που περιγράφω, αυτό που θεωρεί ότι διαφέρει από τον υπόλοιπο κόσμο. Γιατί πέρα από την διαφορά που θεωρεί ότι έχει, θεωρεί ότι η πλειοψηφία του υπόλοιπου διαμαρτυρόμενου κόσμου ευθύνεται πέρα για πέρα για την κατάσταση. Ευθύνεται για το γεγονός ότι η Ελλάδα χρωστάει, ευθύνεται για το γεγονός ότι ψήφιζε Πα.Σο.Κ και Ν.Δ. επί χρόνια, την κατηγορεί για το γεγονός ότι στην πραγματικότητα, ο στόχος που κατεβαίνει στον δρόμο δεν είναι η αλλαγή της κοινωνίας, αλλά η επιστροφή σε μια πρότερη κατάσταση, μια κατάσταση προ κρίσης.

Σε αυτά τα πλαίσια το μέρος του κόσμου αυτό που κατηγορεί και αποδίδει ευθύνες σε διαμαρτυρόμενους, νύπτοντας παράλληλα τας χείρας του, θεωρεί ότι δεν υπάρχει ελπίδα για αλλαγή, καθώς η πλειοψηφία του κόσμου δεν έχει συνειδητοποιήσει την κατάσταση, ή είναι βολεμένη και δεν πρόκειται να τη συνειδητοποιήσει ποτέ. Θεωρεί ότι η πλειοψηφία του κόσμου θέλει παραπάνω χρήματα και γενικά την άνεση που είχε. Θεωρεί ότι οι λόγοι για τους οποίος ο κόσμος βγαίνει στο δρόμο είναι καθαρά οικονομικοί, ή ίσως ακόμη χειρότερα, ότι είναι αυτή η απώλεια της βολής που ωθεί τον κόσμο στο να διαμαρτύρεται.

Οι παραπάνω σκέψεις, οι σκέψεις του κομματιού του κόσμου που μόλις περιέγραψα μπορούν να χαρακτηριστούν το λιγότερο ως άστοχες.

Και αυτό γιατί όντως η πλειοψηφία του κόσμου που κατεβαίνει στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί θέλει παραπάνω χρήματα και την άνεση που είχε.

Θέλει άνεση και παραπάνω χρήματα, τα οποία είναι αναγκαία και απαραίτητα για την καλή διαβίωσή του. Και κάπου εκεί πρέπει να αναρωτηθούμε: γιατί αυτό είναι μεμπτό;

Γιατί είναι μεμπτό, κάποιος να θέλει να ζει με άνεση; Γιατί είναι μεμπτό κάποιος να θέλει να μπορεί να πληρώσει φροντιστήρια, να μπορεί να έχει σπίτια και αυτοκίνητα, γιατί είναι μεμπτό κάποιος να μπορεί να αγοράζει ρούχα, γιατί είναι μεμπτό κάποιος να μπορεί να πληρώσει τυχόν γιατρούς ή νοσοκομεία, χωρίς έπειτα αυτά τα χρήματα να του λείψουν;

Στο πλαίσιο του συστήματος που ζούμε μάλιστα, τα παραπάνω χρήματα και οι καταθέσεις, είναι πέρααπό κάτι το οποίο επιτάσσει το σύστημα το ίδιο ιδεολογικά, κάτι το απαραίτητο.

Είναι τέτοια η αβεβαιότητα που σου δημιουργεί η κοινωνία, τέτοιες οι ανασφάλειες που έχεις όταν ζεις σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, με μη διασφαλισμένη δωρεάν παιδεία, μη διασφαλισμένη δωρεάν υγεία, μη διασφαλισμένη θέση εργασίας, που η επιθυμία για συσσώρευση όσο δυνατόν περισσότερου αποθεματικού, είναι πλήρως δικαιολογημένη.

Και ερχόμαστε σε μια κατάσταση, στην Ελλάδα του 2011 που οι συνθήκες, συνθήκες δημιουργημένες από πλήρως καθοδηγούμενες πρακτικές πολιτικών, αυτή η επιθυμία όχι μόνο κόβεται μαχαίρι, αλλά και τα οποιαδήποτε χρήματα, η οποιαδήποτε άνεση του κόσμου χάνεται αστραπιαία.

Ερχόμαστε σε μια Ελλάδα του 2011 η οποία γνωρίζει το φαινόμενο της εξάλειψης των μεσαίων στρωμάτων: Μία Ελλάδα που θα γνωρίσει σύντομα αποκλειστικά δύο στρώματα: τους πλούσιους και τους φτωχούς.

Γιατί ο κόσμος δεν διαμαρτύρεται απλώς επειδή χάνει κάποια παραπάνω χρήματα και άνεση, διαμαρτύρεται γιατί τα μέτρα που λαμβάνονται είναι τέτοια, ώστε χάνει αναγνωρισμένα δικαιώματα.
Διαμαρτύρεται γιατί οι μειώσεις είναι τέτοιες που πλέον δεν τίθεται ζήτημα απώλειας της βολής, τίθεται πιο ξεκάθαρα από ποτέ, θέμα επιβίωσης.

Όταν οι μισθοί και οι συντάξεις περικόπτονται στο μισό, όταν οι προσλήψεις σταματούν, όταν συναντάμε το φαινόμενο της απόλυσης στο δημόσιο, ήταν η φορολογία γίνεται ακόμη πιο βάρβαρη, ακόμη πιο άγρια προφανώς και είναι τουλάχιστον άστοχο να κάνουμε λόγο για "κόσμο που έχασε την βολή του και τρέχει να φωνάξει". Πρέπει να κάνουμε λόγο για "κόσμο που ενώ τα έβγαζε πέρα άνετα, τώρα φοβάται για την επόμενη μέρα".

Και αυτός ο φόβος είναι πέρα για πέρα, ρεαλιστικός: και είναι εκείνος ο φόβος που οδηγεί τον κόσμο στο δρόμο, είναι εκείνος ο φόβος, που τον κάνει να διαμαρτύρεται, να εκτοξεύει ύβρεις και γιαούρτια, ενάντια σε βουλευτές.

Υπάρχει βέβαια και ένα άλλο επιχείρημα των κατηγορούντων, ενάντια στους "βολεμένους αγανακτισμένους": ότι εκείνοι απλώς θέλουν να γυρίσουν πίσω στην πρότερη κατάσταση και μετά θα ηρεμίσουν, όταν δεν έχουν ιδεολογία και ότι δεν γνωρίζουν ποιός είναι ο πραγματικός ιθύνοντας της κατάστασης για την οποία βρίσκονται.

Αρχικά έχω να πω, ότι δεν τους κακολογώ για αυτό: όταν βιώνεις τέτοιες δραστικές αλλαγές στη ζωή σου, σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα: είναι φυσιολογικό να θες να γυρίσεις πίσω.

Από 'κει και πέρα, κανείς δεν γεννήθηκε ιδεολόγος και επαναστάτης: η συνείδηση είναι κάτι που γεννιέται μέσα από την ανάγκη.

Το θέμα όμως εδώ είναι ακριβώς "η επιστροφή στην πρότερη κατάσταση":
Αυτό είναι μια επιθυμία που είναι αδύνατο να εκπληρωθεί, λόγω της φύσης της κατάστασης. Η απώλεια των χρημάτων και της άνεσης δεν συμβαίνει επειδή ο Παπανδρέου ήταν κακός άνθρωπος - ούτε επειδή οι καπιταλιστές είναι κακοί άνθρωποι (που είναι). Συμβαίνει επειδή αυτή  τη στιγμή, όλο το οικονομικό σύστημα βιώνει κρίση. Μια κρίση που οι καπιταλιστές, επειδή ακριβώς είναι κακοί άνθρωποι, προσπαθούν απεγνωσμένα να μας κάνουν να πληρώσουμε. Στα πλαίσια αυτά, δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για παραχωρήσεις (από την μεριά τους). Δεν υπάρχει η προοπτική της "επιστροφής στην πρότερη κατάσταση", τόσο αναίμακτα.

Αυτό πρέπει να καταλάβουμε εμείς, όσο και οι άνθρωποι που κατεβαίνουν στο δρόμο και διαμαρτύρονται επειδή χάνουν τα χρήματά τους και την άνεσή τους.

Και δεν πρέπει να τους κατηγορούμε για αυτό, αλλά πρέπει να τους αγκαλιάσουμε και να ανοίξουμε τη συζήτηση μαζί τους. Γιατί τους χρειαζόμαστε, και αυτοί χρειάζονται εμάς. Γιατί είμαστε ένα.

Επίκαιρο σύνθημα

"Μην τους αφήσουμε να μας βγάλουν στη Συγγρού, ας βγούμε μόνοι μας".

Ιδεολογική εξαθλίωση

Το κείμενο αυτό μπορεί να θεωρηθεί και ως αυτόνομο κείμενο, αλλά και ως sequel στο κείμενο "Καπιταλισμός: Ουστ!". Όπως όλα τα sequel, είναι μικρότερο και ποιοτικά κατώτερο.

Tις προάλλες, καθώς περπατούσα, συνάντησα σε κεντρικό σημείο της Πάτρας ένα κείμενο των Αυτόνομων Σχημάτων Πάτρας. Αυτόνομοι, για όσους δεν ξέρουν είναι ένα ψευδώνυμο των αναρχικών. Επειδή αυτή η δήλωση θα σήκωνε αντιδράσεις, να πω ότι εντάξει, ίσως να μην είναι ακριβώς αναρχικοί, αλλά εδώ που τα λέμε, ποιός αναρχικός είναι ακριβώς αναρχικός; Η φύση του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού/αυτόνομου χώρου είναι τέτοια ώστε ο καθένας να διαφέρει από τον άλλο σε απόψεις, δράσεις, κινήσεις, θεωρία, πράξη, φιλοσοφία, μαθηματικά και αρχαία. Μάλιστα είναι περήφανοι γι' αυτό - αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας τώρα.

Το θέμα μας είναι ότι το κείμενο ήταν πολύ όμορφο, και δυστυχώς είναι ένα κείμενο που δεν απαντάται εύκολα στον αριστερό χώρο. Μπράβο τους λοιπόν γι'αυτή του τη προσπάθεια, αν δεν ξέρω πόσο μπορεί να ωφελήσει πρακτικά μια τέτοια κίνηση - κατά πόσο ο κόσμος θα κάτσει να το διαβάσει και κατά πόσο  θα κατανοήσει αυτά που γράφει το κείμενο, αν κάνει τον κόπο να το διαβάσει. Από την άλλη βέβαια ήταν γραμμένο σε τεράστιο χαρτί, σε περίοπτη θέση, οπότε κάτι γίνεται.

Αυτά που έλεγε το κείμενο μέσα σε άλλα, περιληπτικότατα, είναι ότι στη σημερινή κοινωνία, ο ατομικισμός διαπρέπει. Ο καπιταλισμός μας έχει μετατρέψει σε άτομα, τα οποία μόνο τους ενδιαφέρον είναι το ατομικό τους συμφέρον, και έχουν ξεχάσει κάθε έννοια συλλογικότητας. Δεν γνωρίζουν, έγραφε χαρακτηριστικά, ούτε καν τον διπλανό τους, το γείτονά τους. Ακόμη και η παραδοσιακή έννοια της γειτονιάς έχει εξαλειφθεί πλήρως.

Αυτά έλεγε μέσα σε άλλα, λίγο πιο ρομαντικά, ονειρικά και με πιο πιο όμορφη γλώσσα, αλλά εγώ δεν είμαι και  κανάς διακεκριμένος συγγραφέας. Απέναντι υπήρχε και έναν κείμενο για τον καταναλωτισμό, την επιβολή του στον άνθρωπο και την ψευδή αίσθηση ευτυχίας που προσφέρει, αλλά εμείς θα μιλήσουμε μόνο για το πρώτο κείμενο.

Το πρώτο κείμενο λοιπόν, μου έφερε στο μυαλό, αυτό που είχα ακούσει σε μια συνέλευση γειτονιάς: ότι το ζήτημα τώρα, δεν είναι ότι χάνουμε τα λεφτά μας, αλλά ότι μας έχουμε κάνει να χάσουμε και την αξιοπρέπειά μας.

Για μένα η παραπάνω πρόταση είναι εντελώς άστοχη, και σαφέστατα και το πιο σημαντικό που μπορείς να έχεις στην σύγχρονη ελληνική κοινωνία είναι χρήματα - είναι άκρως απαραίτητα για την επιβίωσή σου. Επίσης το "χάνουμε την αξιοπρέπειά μας" είναι μια έκφραση αρκετά γενικόλογη, και έχω ένα θεματάκι με τις γενικόλογες εκφράσεις -δεν τις καταλαβαίνω.

Από 'κει και πέρα, η αλλοτροίωση του ανθρώπου, η προώθηση του ατομικισμού, είναι φράσεις αρκετά συγκεκριμένες και ουσιαστικές. Είναι κατ' εμέ, ένα θέμα σημαντικό, στο οποίο δεν ρίχνει  τόσο το βάρος της η αριστερά -παρά εστιάζει κυρίως στην οικονομική εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Θα μου πείτε, αυτή είναι η γενεσιουργός αιτία του ατομικισμού και της γενικότερης εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, συνεπώς δεν μπορεί να τα εξετάζει κανείς χώρια. Επίσης το πιο σημαντικό για έναν εργαζόμενο είναι ότι δεν έχει να φάει, και ίσως το να σε απασχολούν τόσο φλου και "ρομαντικούλια" θέματα, χωρίς να τα συνδέεις άρρηκτα με την αληθινή αιτία τους (δίνοντας προτεραιότητα σε αυτή), είναι προϊόν μικροαστισμού.

Ίσως έχετε δίκιο, αλλά καθώς έχω (για λίγο καιρό ακόμη) την οικονομική άνεση να σκέφτομαι, θα πω πέντε, δέκα άντε είκοσι πράγματα πάνω στο θέμα.


Ο καπιταλισμός που λέτε (για τον οποίο έχουμε μιλήσει και σε πρηγούμενο κείμενο) είναι ένα σύστημα το οποίο βασίζεται απόλυτα στην παραγωγή αξιόλογων μονάδων. Δηλαδή βασίζεται σ' έναν ικανό εργάτη, ή σ'ένα ικανότατο διοικητικό στέλεχος επιχείρησης. Όπου ικανό, εννοούμε κυρίως εργατικό που δεν παραπονιέται και που δεν διαμαρτύρεται. Επίσης, απαιτείται αυτό το άτομο, να είναι "άτομο", δηλαδή μονάδα, μακριά από οποιουδήποτε είδους συλλογικότητα. Γιατί ο καπιταλισμός ξέρει, ότι οι μονάδες είναι ανίσχυρες, ενώ οι συλλογικότητες μπορούν να τον κλωνίσουν.

Για να τα καταφέρει να παράγει ικανές μονάδες έχει κατασκευάσει ένα περίτεχνο σύστημα παραγωγής ικανών μονάδων, το οποίο συνδέεται άμεσα γενικότερα με τρόπο λειτουργίας των υπόλοιπων πτυχών του συστήματος, και κάνει ένα εξαιρετικά πετυχημένο τουρλουμπούκι.

Το σύστημα παραγωγής αυτό, ξεκινάει από την εκπαίδευση, και σε συνδυασμό με την όλη νοοτροπία που δημιουργεί ο καπιταλισμός εκ φύσεως, επιτυγχάνει τον σκοπό του: δημιουργεί άτομα.

Ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα ανταγωνιστικό, το οποίο ποντάρει πολύ στην κατανάλωση και στον ανταγωνισμό μεταξύ των ατόμων της κοινωνίας.
Έτσι λοιπόν, με διάφορους τρόπους όπως το εκπαιδευτικό σύστημα (εξετάσεις, βαθμολόγηση, υποτροφίες για τον καλύτερο μαθητή/σπουδαστή κανείς;), την τηλεόραση, τις διαφημίσεις, τους όρους στους εργασιακούς χώρους (με την αυστηρή ιεράρχηση, τις αυξήσεις και bonus στους πιο "δουλευταράδες" υπαλλήλους") την όλη διάρθρωση της κοινωνίας (με τα ιεραρχικά συστήματα να χώνονται όπου μπορούν), ο καπιταλισμός προωθεί συγκεκριμένη νοοτροπία και συμπεριφορά για τα μέλη των τεράστιων κοινωνιών του.

Έτσι, επιτυγχάνεται η δημιουργία ατόμων, ανταγωνιστικών, καχύποπτων που δρουν πάντα με γνώμονα το ατομικό τους συμφέρον, κοιτάνε τον εαυτό τους και τον κώλο τους, σπουδάζουνε για να βρούνε καμιά δουλειά, να πάρουνε κανά σπίτι, ν'αγοράσουν κανά αμάξι, να ξεπληρώσουν κανά δάνειο και Άγιος ο Θεός. Συχνό μότο των ατόμων αυτών είναι το "ωχ αδερφέ!" ή, εναλλακτικά το "κοίτα τη δουλειά σου και εγώ θα κοιτάω τη δικιά μου".


"Ωραία", θα μου πείτε. "Και ποιοί είναι αυτοί; Φαίνεται εύκολο να τους αναγνωρίσει κανείς. Ας τους απομονώσουμε επιτέλους, να κάνουμε καμιά επανάσταση".

Και εδώ είναι το πρόβλημα φίλες και φίλοι. Οι παραπάνω που περιγράφω δεν είναι μια μικρή, εύκολα περιθωριοποιήσιμη ομάδα. Οι παραπάνω είμαστε όλοι μας. Και όταν λέω όλοι μας, εννοώ ΟΛΟΙ ΜΑΣ. Ναι, και εγώ είμαι τέτοιος, και εσύ είσαι τέτοιος, και αυτός είναι τέτοιος κ.ο.κ.

Σίγουρα υπάρχουν κάποιοι που θα βαλθούν να διαχωριστούν και να πουν ότι έχουν ξεφύγει από αυτή τη νοοτροπία. Αυτοί λοιπόν, πλανούνται πλάνην οικτρά (καλά το 'γραψα; ). Ναι, σίγουρα, όλοι έχουμε ξεφύγει, γι'αυτό και τώρα έχουμε αταξική κοινωνία και ισχυρούς δεσμούς αλληλεγγύης σαν κοινωνία.

Για να είμαι δίκαιος, βέβαια, τα πρότυπα του καπιταλισμού, δεν "πιάνουν" σε όλους στο ίδιο βαθμό. Σε άλλους βρίσκουν περισσότερο, σε άλλους λιγότερο πρόσφορο έδαφος. Αλλά είναι καθολικά. Αυτό είναι το ζήτημα.

Πριν πολλά χρόνια, λοιπόν, συνειδητοποίησα ότι όλες, μα όλες οι ανθρώπινες σχέσεις συνάπτονται ξεκάθαρα από ατομικό συμφέρον (βαριέμαι να το αναλύσω και εδώ, απλώς δεχτείτε το, οκ; ). Για την ακρίβεια, κατάλαβα ότι ακόμη και η σχέση μάνας - παιδιού κινείται βάση ατομικού συμφέροντος της μάνας (δεν υπάρχει ανιδιοτέλεια λέμε).

Μετά την σκληρή συνειδητοποίηση του θλιβερού αυτό γεγονότος (2ο μεγάλο χαστούκι από τότε που έμαθα ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης) και μετά από κλάμα ημερών και απελπισμένες σκέψεις σχετικά με το σε "τί κόσμο θα μεγαλώσουν τα παιδιά μας;" το δέχτηκα και άρχισα να θεωρώ ότι απλώς έτσι λειτουργεί ο κόσμος. Αμ δε. Στην πραγματικότητα, έτσι λειτουργεί ο καπιταλισμός.

Ok, εντάξει θα μου πείτε potato, potato (χμμμμ, μάλλον μόνο προφορικά λειτουργεί αυτό) και τί έχει να λέει;

Το θέμα είναι ότι συνεχώς, και δη τώρα τελευταία, παρατηρώ συνεχώς γύρω μου σαθρές ανθρώπινες σχέσεις. Σχέσεις τελείως επιφανειακές, χωρίς ουσιαστικούς δεσμούς να δένουν τα άτομα, σχέσεις που είναι σάπιες ακριβώς επειδή έχουν δομηθεί πάνω στο ατομικό συμφέρον. Παρατηρώ συνεχώς γύρω μου μια ψευδή αίσθηση ευτυχίας που απέχει πολύ από αυτό που κανείς θα φανταζόταν για ευτυχία.

Παρατηρώ ανθρώπους μόνους, πολύ μόνους και ας έχουν "παρέα" κάθε δευτερόλεπτο της ζωής τους.

Παρατηρώ ότι έχουμε γίνει όλοι καχύποπτοι, κοιτάμε τον κώλο μας και την πάρτη μας και αυτό μας εμποδίζει από το να "δοθούμε" ολοκληρωτικά, το να αφεθούμε χωρίς μας ενδιαφέρουν περιορισμοί ή κοινωνικά ταμπού, σε κάποιον, το να δημιουργήσουμε ουσιαστικούς, ισχυρούς δεσμούς με ανθρώπους γύρω μας. Δεσμούς που θα 'ναι αληθινοί δεσμοί αλληλεγγύης και ανιδιοτέλειας.

Παρατηρώ την έλλειψη ουσιαστικών ανθρωπίνων (είτε συγγενικών, είτε φιλικών, είτε ερωτικών) σχέσεων και την αντικατάστασή τους από τυπικές κοινωνικές σχέσεις που απλώς καλύπτουν κάποια κοινωνικά πρότυπα και στερεότυπα, ακολουθούν κάποιες "προσταγές" που δίνει η κοινωνία.

Τα παρατηρώ όλα αυτά και στενοχωριέμαι. Και κάπου εκεί αναρωτιέμαι "γιατί;". Την απάντηση την έχουν ήδη δώσει τα Αυτόνομα Σχήματα. "Γιατί έχουμε καπιταλισμό". Έπειτα, αναρωτιέμαι "πώς αλλάζει αυτό;". Και εκεί τα Αυτόνομα Σχήματα δεν απαντάνε. Τουλάχιστον, ουσιαστικά. Και ίσως να μην είναι και ο ρόλος τους να απαντήσουν.



Υ.Γ: Μια εύκολη απάντηση θα ήταν "επανάσταση". Είναι βέβαιο ότι σε μια κοινωνία χωρίς χρήμα που δεν θα είναι ανταγωνιστική, οι έγνοιες και ο ατομικισμός δεν θα έχουν λόγο να υπάρχουν. Και θα εξαφανιστούν. Και τότε, ίσως τότε, να μπορέσουμε να εμπιστευθούμε και πάλι το συνάνθρωπο. Το πως θα την επιτύχουμε την επανάσταση αυτή, βέβαια, είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο.

Συγκυβέρνηση

Πάλι δεν θα πάρει υπουργείο;
:-(

Μια μέρα αφού "δεν έπεσε" η κυβέρνηση

ΠΡΟΣΟΧΗ!: ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΑΡΘΡΟ ΧΩΡΙΣ ΧΙΟΥΜΟΡ

"Ο ήλιος ο πράσινος, ο ήλιος που ανατέλλει..."

Χθες, ή μάλλον σήμερα (για αυτούς που είναι αυστηροί με τις ημερομηνίες) δόθηκε επιτέλους ένα τέλος στην πολύ πετυχημένη κωμωδία που πρόσφερε απλόχερα και δωρεάν ο Παπανδρέου, η κυβέρνηση του Πα.Σο.Κ αλλά και το υπόλοιπο καθεστωτικό πολιτικό σύστημα (εξαιρούνται Συ.Ριζ.Α και Κ.Κ.Ε, παλιοκουφάλες) στο λαό. Κωμωδία που είχε και μια εσάνς θρίλερ βέβαια. Ή Θρίλερ που είχε μια εσάνς κωμωδίας, εξαρτάται από ποιά πλευρά το βλέπεις (πάντα).

Τις τελευταίες μέρες λοιπόν ακουγόντουσαν συχνά πυκνά πολλές άγνωστες λέξεις στα Μ.Μ.Ε: δημοψήφισμα, κυβέρνηση "εθνικής συννενόησης", ψήφος εμπιστοσύνης, μαριονέττες, εθνική κυριαρχία, δημοκρατία, Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα κ.α. Το αποτέλεσμα ήταν πολλοί να τρέχουν πανικόβλητοι, χωρίς να ξέρουν τί να κάνουν και πώς να αντιδράσουν (τί στο διάολο είναι αυτό το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα;). Πώς να αντιδράσουν στο δημοψήφισμα, στην ψήφο εμπιστοσύνης; Να χαρούν και να πιστέψουν ότι η χώρα σώζεται αγνοώντας επιδεικτικά το γεγονός ότι δεν έχουν να φάνε π.χ ; Άλλοι ουρλιάζανε, άλλοι χαιρόντουσαν, άλλοι κάναν και τα δύο, άλλοι μείνανε μαλάκες.

Για να δούμε τα πράγματα πιο αναλυτικά, ο Γ.Α.Π εξέφρασε τη Δευτέρα το βράδυ, σαν άλλη έγκυος, μια ενδόμυχη επιθυμία λέει να "γίνει δημοψήφισμα", για να εφαρμοστεί ο "πιο δημοκρατικός θεσμός της δημοκρατίας",λέει, γιατί "αυτοί κουβαλάν σταυρό και οι άλλοι τους ρίχνουν πέτρες και να δούμε επιτέλους τί θέλει ο λαός" καθώς και να δοθεί "ψήφος εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση". Και άλλες τέτοιες παπαριές.

Αναλυτικότερα ακόμη, το δημοψήφισμα θα ήταν "αν θέλουμε τη νέα δανειακή σύμβαση" όπως αναφέρουν πηγές, ή "αν θέλουμε γενικότερα να πορευτούμε με τους γενικούς όρους που υποβάλλει υπό ένα θεωρητικό και φανταστικό πλαίσιο η Ευρωζώνη" όπως αναφέρουν άλλες. Η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν ήξερα, διάβαζα. Το ζουμί όμως οποιασδήποτε ερώτησης ήταν το εξής: αν ο λαός απαντούσε ναι, θα έπρεπε να υποστεί σκληρά μέτρα λιτότητας, ενώ αν ο λαός απαντούσε όχι, θα επιστρέφαμε σε υποτιμημένη δραχμή (καθώς θα μας πετούσαν έξω από την Ευρωζώνη), συνεπώς ο λαός θα έπρεπε να υποστεί εκ των πραγμάτων σκληρά μέτρα λιτότητας (σ.σ: χωρίς να του τα υποβάλλει κανείς όμως αυτή τη φορά, ουάου). Έτσι έσπασε η παράδοση των τετριμμένων τηλεπαιχνιδιών που στην μια κουρτίνα βρίσκεται το αμάξι και στην άλλη ο Ζονκ, μια και σε αυτό το πρωτοποριακό δημοψήφισμα και στις δύο κουρτίνες είχαμε και από έναν Ζονκ.

Ήταν λοιπόν μια ουσιαστικότατα εκβιαστική και έξυπνη κίνηση αυτή του Παπανδρέου, μιας και έτσι, θα μπορούσε να βγει εύκολα και να πει ότι "έχω λαϊκή εντολή να περάσω σκληρά μέτρα" (στην περίπτωση που ο λαός ψήφιζε "ναι" στο δημοψήφισμα), είτε απλώς να φέρει προ εκπλήξεως όλα τα υπόλοιπα κοινοβουλευτικά κόμματα τα οποία θα έπρεπε να βγουν και να πουν "σε παρακαλούμε καλέ μας Γιωργάκη μην μας το κάνεις αυτό", καθώς οι μεν εκ δεξιών δεν θα ήθελαν να βγουν από την Ευρωζώνη, οι μεν εξ' αριστερών θα έλεγαν πάνω κάτω αυτά που είπα και εγώ και συνεπώς θα έλεγαν "όχι σε τέτοια διλήμματα". Άρα και πάλι θα έβγαινε ο Παπανδρέου καμαρωτός - καμαρωτός ωσάν παγώνα και θα έλεγε "άρα λοιπόν και εσείς μαζί μου είστε, αφού δε θέλετε δημοψήφισμα,  τα θέλετε τα μέτρα" κλέινοντας παράλληλα λάγνα το μάτι στον Παπαδημούλη και στον Τσίπρα.

Εν τέλει ο Παπανδρέου έφερε προ εκπλήξεως όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα (κουρτίνα δύο), πλην ίσως του Κ.Κ.Ε. Και αυτό γιατί μέχρι και ο Συνασπισμός πριν λίγο καιρό έκανε λόγο για "δημοκρατία, δημοψήφισμα, και Ευρώπη" και τώρα που ο Παπανδρέου μας έδωσε "δημοκρατία, δημοψήφισμα και Ευρώπη" δεν ήξεραν τί να πούν. Το Κ.Κ.Ε βεβαίως είχε πει καιρό πριν ότι τα "δημοψηφίσματα δεν έχουν νόημα" γιατί ήξερε ακριβώς ποιά θα ήταν η φύση ενός δημοψηφίσματος υπό τέτοια κυβέρνηση, ενώ αντίθετα ο Συνασπισμός έμεινε με το στόμα ανοιχτό, με αποτέλεσμα να βγαίνει ο Παπαδημούλης με παράπονο και να λέει "εμείς μιλούσαμε για την Ευρώπη των λαών".

Σε αυτό το σημείο αξίζει να σημειωθεί ότι υπήρξε μια αποτυχημένη κριτική από ένα μέρος της αριστεράς η οποία μίλησε για "ανίκανη κυβέρνηση η οποία δέχεται εντολές από Μέρκελ και Σαρκοζί" και "απώλεια εθνικής κυριαρχίας" και ήταν αποφασισμένη σε ενδεχόμενο δημοψήφισμα να ψηφίσει "όχι" στο δημοψήφισμα με σκοπό την "ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας" (η αλήθεια είναι ότι δεν πολυκαταλαβαίνω τις μεγάλες λέξεις που αρχίζουν από εθν-).

Η αποτυχία της κριτικής αυτής έγκειται στο ότι ο Παπανδρέου δεν αποτελεί φερέφωνο των Μέρκελ και Σαρκοζί. Μπορεί να υλοποιεί αποφάσεις τους, όμως τις υλοποιεί ακριβώς επειδή συμφωνεί μαζί τους. Δεν είναι ότι ο Παπανδρέου θέλει το καλό του λαού, αλλά κάποιες σκοτεινές υπερδυνάμεις ευρωπαϊκής φύσεως τον εμποδίζουν να το πετύχει. Η αλήθεια είναι ότι αυτή τη στιγμή ο καπιταλισμός ( ο παγκόσμιος, διεθνής καπιταλισμός) βιώνει κρίση, οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις χάνουν λεφτά και κάπως πρέπει να τα βρουν. Σε αυτά τα πλαίσια,και  η Γαλλία και η Γερμανία -ή καλύτερα, οι επιχειρήσεις και οι τράπεζές τους- χάνουν λεφτά (και θέλουν οπωσδήποτε να βρουν). Η Ελλάδα έχει "λεφτά" της Γαλλίας και της Γερμανίας (καθώς τράπεζές τους έχουν ελληνικά ομόλογα - η Ελλάδα όντως χρωστάει) τα οποία τώρα τα χρειάζονται απεγνωσμένα για να αποφύγουν αυτό που δεν αποφεύγεται, μιας και ένας που πνίγεται στο τέλος προσπαθεί να πιαστεί από τα μαλλιά του. 'Ετσι λοιπόν, και οι δυό χώρες ζητάνε απεγνωσμένα λεφτά από την Ελλάδα. Ο Παπανδρέου, για να το κάνω λιανά, δεν είναι ότι δεν θέλει να τα δώσει (σ.σ: τα λεφτά). Θέλει, γιατί ξέρει ότι αν δεν τα δώσει, θα προκληθεί ένα τεράστιο ντόμινο με καταστροφικές συνέπειες για τις επιχειρήσεις διεθνώς (σ.σ: τα συμφέροντα των οποίων είναι αλληλένδετα - μια επιχείρηση ποτέ δεν επιβιώνει μόνη της) και κάτι τέτοιο ο Παπανδρέου δεν το θέλει, γιατί εξυπηρετεί ακριβώς τα συμφέροντα των επιχειρήσεων (επειδή το θέλει όμως, όχι επειδή τον εκβιάζουν οι Μέρκελ και Σαρκοζί). Έτσι λοιπόν κάνουν όλοι τις πάπιες, και ο ελληνικός λαός πληρώνει μέχρι να κυρηχθεί η χρεωκοπία της Ελλάδας και να φάνε πούτσα και αυτοί και εμείς μαζί τους.

Στον εκβιασμό Μέρκελ και Σαρκοζί στάθηκαν αρκετά τα Μ.Μ.Ε, τα οποία είχαν μια αξιοπρόσεκτα περίεργη στάση, μιλώντας συνέχεια περί "μαριονεττών" και "ανίκανης κυβέρνησης" λέγοντας μάλιστα ότι "μας υπαγόρευσαν ακόμη και τί θα γράφει το δημοψήφισμα". Λέγανε ακόμη, ότι τώρα είναι μια "ιστορική στιγμή" για τη χώρα, και ότι η "μόνη σωτηρία του λαού" είναι μια "κυβέρνηση εθνικής συννενόησης".

Γενικότερα αυτές τις μέρες, μιλούσαν πολύ για το λαό, για το τί θέλει ο λαός, όλοι ήταν εκπρόσωποι του λαού. Τελικά απ'ότι φαίνεται ο λαός είναι διχασμένη προσωπικότητα καθώς ήθελε και το Πα.Σο.Κ στην κυβέρνηση, και κυβέρνηση "εθνικής σωτηρίας" και εκλογές καθώς και να ψηφίσει παράλληλα και "ναι" και "όχι" στο δημοψήφισμα.

Η αγωνία κορυφώθηκε όταν το Πα.Σο.Κ άρχισε να χάνει βουλευτές, οι οποίοι ορκιζόντουσαν στον Παπανδρέου ότι δεν πρόκειται να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης (ποτέ, ποτέ, ποτέ!) εάν δεν αποσύρει το δημοψήφισμα, γιατί "δεν μπορούμε να διακινδυνεύσουμε να χάσουμε την ευρωπαϊκή πορεία μας, και δεν μπορούμε να θυσιάσουμε αυτό για το οποίο παλέψαμε τόσο σκληρά" (σ.σ: την ένταξή μας στην Ε.Ε). Αρκετοί πετάχτηκαν σαν τις τσουτσού (σ.σ: βλ. Αντώνη Σαμαρά) και είπαν ακριβώς το ίδιο πράγμα, λέγοντας παράλληλα ότι είναι επιτακτικό να προχωρήσουμε σε εκλογές. Άλλοι πάλι είπαν ότι είναι επιτακτικός ο σχηματισμός κυβέρνησης "εθνικής συννενόησης" και προφανώς όλοι ενδιαφέροντουσαν για το καλό του λαού.

Σε αυτά τα πλαίσια, ο Παπανδρέου, δίνοντας το απαραίτητα κοινωνικά ευαισθητοποιημένο στίγμα της ταινίας μίλησε για "σταυρό που κουβαλάει", για "κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας" (κατά τον ίδιο είναι το Πα.Σο.Κ -γαμώ, έτσι;) και έκανε την ανατροπή αποσύρωντας το δημοψήφισμα που είχε ανακοινώσει ο ίδιος. Ως αποτέλεσμα, κέρδισε πάλι πίσω τους απολωλώτες βουλευτές.

Για να μην τα πολυλογώ (σ.σ: το έκανες ήδη), η ψήφος εμπιστοσύνης που είχε ζητήσει δόθηκε χθες στη Βουλή με αποτέλεσμα σήμερα να ξημερώσει ένας νέος, πράσινος ήλιος. Όλως παραδόξως, και ενώ η Βουλή εμπιστεύθηκε τον Παπανδρέου, εκείνος έκανε και πάλι λόγο για κυβέρνηση "εθνικής σωτηρίας", και κάλεσε ξανά τη Ν.Δ. και τα λοιπά κόμματα, δίνοντας πάτημα στις κακές γλώσσες να πουν ότι το όλο σκηνικό με τα δημοψηφίσματα και τις ψήφους εμπιστοσύνης, ήταν απλά γινάτια του Γ.Α.Π με σκοπό την διατήρηση του πολιτικού του γοήτρου.

Η αλήθεια είναι ότι το thriller comedy που παίχτηκε τις προηγούμενες ημέρες, θα μπορούσε να δώσει σε κάποιον πιθανότατα λοβοτομημένο άνθρωπο την ψευδαίσθηση ότι υπάρχουν "πολιτικές διεργασίες στη Βουλή", ότι Ν.Δ, Πα.Σο.Κ και Λα.Ο.Σ έχουν "πολιτικές διαφωνίες" , ότι υπάρχουν βουλευτές με τσίπα, και ότι θα τα βρουν όλοι μαζί σε μία ιστορική στιγμή για τη χώρα, ώστε η χώρα να ορθοποδήσει και να χορέψουμε όλοι μαζί συρτάκι λίγο πριν τους τίτλους τέλους.
 Από την άλλη, είναι επίσης πιθανό κάποιος να απογοητευτεί ερμηνεύοντας την πολυπόθητη ψήφο το Πα.Σο.Κ ως ένδειξη του ότι τίποτα δεν αλλάζει.

Στην πραγματικότητα όλα αυτά είναι παπαριές. Όλες αυτές οι δήθεν "διαφωνίες", μεταξύ Πα.Σο.Κ, Ν.Δ. οι κραυγές Καρατζαφέρη (σ.σ: "THIS IS LA.O.S!!!") και Mega για κυβέρνηση "εθνικής σωτηρίας", ως την μόνη "ελπίδα του λαού", είναι καθαρά παραπλανητικές. Και αυτό γιατί στην πραγματικότητα όλοι οι προαναφερθέντες, έχουν ίδιους στόχους και ίδια συμφέροντα: να εφαρμόσουν οποιοδήποτε σκληρό μέτρο λιτότητας, μπας και βγάλουν καμιά επιχείρηση από την κρίση. Η ψεύτικη ελπίδα ότι θα άλλαζε κάτι, πρέπει να σπάσει, από τη στιγμή που ο Παπανδρέου ενώ έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη της Βουλής, θέλει να καλέσει σε "κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας" και καλεί ήδη σε εκλογές. Ακόμη και αυτή η "ψήφος εμπιστοσύνης", δόθηκε από την Κ.Ο. του Πα.Σο.Κ, τους ίδιους ανθρώπους που μέχρι στιγμής έχουν ψηφίσει τόσα μνημόνια και έχουν στηρίξει και συνδιαμορφώσει αυτή την καταστροφική για τον λαό πολιτική.

Η σύνθεση και η φύση της πλειοψηφίας της Βουλής παραμένει ίδια: και ακόμη και αν σχηματιστεί μια κυβέρνηση "εθνικής σωτηρίας" ή ακόμη και αν γίνουν εκλογές και βγει ο Σαμαράς, το μόνο σίγουρο είναι ότι η δανειακή σύμβαση θα εφαρμοστεί και το καταστροφικό έργο που άρχισε ο Γ.Α.Π θα συνεχιστεί.

Αυτές τις μέρες πολλοί μιλούσαν ως εκπρόσωποι του λαού, κηρύττοντας παντού το συμφέρον του. Κάπου εδώ θα κάνω και 'γω το ίδιο, όχι ως εκπρόσωπός του, μα ως ένα μικρό κομμάτι του. Αυτά που πρέπει να κρατήσει ο λαός, λοιπόν, από την κωμικοτραγική κατάσταση των τελευταίων ημερών είναι συνοπτικά - συνοπτικά, δυό πράγματα:

1) Αυτό που οδήγησε τον Παπανδρέου στο να ανακοινώνει δημοψηφίσματα, μετά να τα αποσύρει με φόβο και πάθος και να ζητάει "ψήφο εμπιστοσύνης", κάνοντας λόγο ανοιχτά για κυβέρνηση "εθνικής σωτηρίας" είναι η αντίδραση του κόσμου την προηγούμενη περίοδο.Ο κόσμος στους δρόμους, οι απεργίες, οι κινητοποιήσεις έχουν κάνει την κυβέρνηση να καταλαβαίνει ότι το έργο εφαρμογής των σκληρών μέτρων λιτότητας είναι πλέον σχεδόν ακατόρθωτο για αυτήν καθώς έχει απονομιμοποιηθεί  πλήρως στα μάτια του κόσμου. Η κυβέρνηση μπορεί να μην "έπεσε" κοινοβουλευτικά χθες, αλλά έχει "πέσει" στα μάτια του λαού εδώ και πολύ καιρό. Γι'αυτό και προσπαθεί με διάφορα τεχνάσματα να μειώσει τη δυσαρέσκεια και να παρατείνει τη διάρκειά της διαβίωσης της όσο μπορεί, προσπαθώντας να πείσει παράλληλα τον κόσμο αλλά και τον ίδιο της τον εαυτό ότι το άσπρο είναι μαύρο. Αυτό που πρέπει να κρατήσει ο κόσμος λοιπόν είναι ότι η αντίδρασή του είχε τέτοια αποτελέσματα. Πρέπει να συνειδητοποιήσει τη δύναμή του και  τί μπορεί να συμβεί αν η στάση του γίνει ακόμη πιο σκληρή, αν οι κινητοποιήσεις του γίνουν ακόμη πιο έντονες. Σίγουρα οι κυβερνήσεις θα είναι το μικρότερο πράγμα που θα μπορεί να ανατρέπει.

2) Οι κινήσεις του Παπανδρέου αλλά και ο συνδυασμός που επέλεξε στο τέλος "συναίνεση - συγκυβέρνηση - εκλογές" αποδεικνύουν ότι όλοι (οι συγκεκριμένοι  -ξέρετε ποιούς λέω) είναι ίδιοι και ότι μέσω του κοινοβουλευτικού συστήματος δεν αλλάζει τίποτα. Το μόνο που αλλάζει τα πράγματα είναι ο κόσμος και οι κινητοποιήσεις του. Ναι, είμαστε πολλοί και έχουμε τη δύναμη. Είναι τουλάχιστον τραγικό να αποφασίζουν άλλοι για μας μέσω ενδοκοινοβουλευτικών αλλαξοκωλιών και ύστερα να βγαίνουν με ύφος χιλίων καρδιναλίων και να ανακοινώνουν ότι "δουλεύουν προς όφελος του λαού". Είναι, αν μη τι άλλο εξοργιστικό ο Παπανδρέου να διαμαρτύρεται για τον σταυρό που σηκώνουν οι βουλευτές του Πα.Σο.Κ. Πρέπει, επιτέλους να συνειδητοποιήσουμε εκείνο το "γραφικό" που είπε η Αλέκα Παπαρήγα: "ο λαός είναι η μόνη αντιπολίτευση".

Σήμερα, λοιπόν, ξημέρωσε μια μέρα ίδια με τις άλλες. Μια μέρα που ο Παπανδρέου είναι στην κυβέρνηση, ή μάλλον καλύτερα αυτό που αντιπροσωπεύει ο Παπανδρέου και ο κάθε Παπανδρέου (λέγε με Σαμαρά, Καρατζαφέρη, Μπακογιάννη, Μπάμπη) είναι στην κυβέρνηση.
Που δεν είναι τίποτα άλλο από την πολιτική της Ε.Ε, την πολιτική των επιχειρήσεων, την πολιτική ενός συστήματος που βιώνει βαθιά κρίση. Πολιτική που αυτή την περίοδο μόνο στόχο έχει να κάνει τον λαό να πληρώσει το γεγονός ότι οι επιχειρήσεις δεν κερδίζουν.

Σήμερα ξημέρωσε μια ίδια μέρα, και χρέος μας είναι να την αλλάξουμε.