Which side are you on?

Με τους από πάνω ή με τους από κάτω;

Μια ερώτηση που έκανε η Florence Reece από το 1931: "Σε ποια πλευρά είσαι;"

Μια ερώτηση πιο επίκαιρη από ποτέ και ταυτόχρονα πάντοτε διαχρονική, επίμονη και κόντρα στο ρεύμα της εποχής που προσπαθεί να μας παρασύρει, είτε από τα δεξιά λέγοντάς μας ότι "όλοι, εκμεταλλευόμενοι και εκμεταλλευτές, έχουμε τα ίδια συμφέροντα", είτε από πρώην αριστερά και νυν μνημονιακά λέγοντας μας ότι "είναι αναγκαστικό να πατάμε σε δυο βάρκες".

Μια ερώτηση βασική για τον καθορισμό της πολιτικής γενικώς και του μέχρι πρότεινος ΣΥΡΙΖΑ (αλλά και της  υπόλοιπης αριστεράς) ειδικώς.

Γιατί στην πολιτική, τουλάχιστον οι "μυημένοι", δεν μπορούμε να μιλάμε για προδοσίες. Και αν για την πλειοψηφία του ανένταχτου κόσμου, το 3ο μνημόνιο ήταν προδοσία, δεν μπορούν να λένε το ίδιο και οι (εξ' αριστερών) ενταγμένοι.

Το 3ο μνημόνιο δεν ήταν τίποτα άλλο από  την απαντηση του προεδρικοπρωθυπουργικού κέντρου στην ερώτηση της Florence Reece.

Ήδη πολύ πριν κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ τις εκλογές, εντός του κόμματος ακουγόταν, ενάντια στην κριτική που εκφερόταν για τις επισκέψεις του Τσίπρα στο ΣΕΒ, στον Ομπάμα κ.α., ότι "αναγκαστικά πρέπει να μιλάς και με τους επιχειρηματίες αν είναι να γίνεις κυβέρνηση" ενώ παράλληλα η "κριτική δεν έχει νόημα γιατί είμαστε αριστεροί και οι αριστεροί θέλουν το καλό του κόσμου" .

Έτσι, η έννοια της αριστεράς παρουσιαζόταν ως μια μεταφυσική "καλή ηθική" απέναντι στα πράγματα, η οποία ήταν αυταπόδεικτη: "η αριστερά είναι καλή και άρα εμείς είμαστε καλοί ως αριστεροί".

Η άποψη αυτή διαπερνούσε μεγάλα κομμάτια (διαφορετικών αφετηριών) των εναπομείναντων αλλά και αποχωρήσαντων του ΣΥΡΙΖΑ και έφτανε στο σημείο να αγνοεί τους κώδωνες του κινδύνου που έκρουαν άλλα ρεύματα εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Μια αυτονααφορική σχεδόν τοποθέτηση αρκούσε ώστε να αποφευχθούν τα χειρότερα, έφτανε ώστε οι ομιλίες του Τσίπρα με τον ΣΕΒ να είναι ακίνδυνες και απλώς τυπικές μιας και ο Τσίπρας ήταν αριστερός.

Αν ζούσε ο γερο - Μαρξ θα έπιανε με απογοήτευση το μέτωπό του, με τη βεβαιότητα των πρώην και νυν συντρόφων.

Η βασική αρχή της πολιτικής και του μαρξισμού, δηλ. η οικοδόμησή της με βάση τα υλικά συμφέροντα και την υπεράσπισή τους, είχε ξεχαστεί παντελώς (ή τουλάχιστον από την πλειοψηφία τότε του κόμματος).

Όπως ήταν αναμενόμενο, όμως, η προσπάθεια για ισορροπία σε δυο βάρκες απέτυχε παταγωδώς: η βίαιη σύγκρουση της εργασίας και του κεφαλαίου πέταξε τον ισορροπιστή Τσίπρα σε μία βάρκα: στο πολυτελές γιωτ.

Είναι φανερό ότι ειδικά σε περίοδο οικονομικής κρίσης δεν γίνεται να είναι την ίδια στιγμή ικανοποιημένοι και αυτοί που έχουν και αυτοί που χρωστάνε στις τράπεζες.
Έρχεται λοιπόν η κρίσιμη στιγμή που θα αποφασίσεις, με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις.  Ποιους θα υπερασπιστείς και με ποιους θα έρθεις σε ρήξη. Η απουσία εμπιστοσύνης που είχε και έχει το προεδρικό κομμάτι εντός του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στην δύναμη των εργαζομένων το έκανε να επιλέξει τους τραπεζίτες. "Δεν έχουμε τους συσχετισμούς, άρα υποκύπτουμε στους εκβιασμούς, δεν μπορούμε να μην υπογράψουμε μνημόνιο, άρα θα επιλέξουμε το λιγότερο επώδυνο μνημόνιο, δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για ισοδύναμα, άρα θα επιλέξουμε επώδυνα μέτρα" και ο πήχης χαμηλώνει συνεχώς.
Οι ψευδαισθήσεις κατέρρευσαν και η πλευρά επιλέχθηκε.
Η πολιτική της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ διαμορφωνόταν και διαμορφώθηκε βάση των συμφερόντων της μίας πλευράς. Της απέναντι. Και για αυτό και τώρα, βγαίνει ο Κατρούγκαλος και παρουσιάζει τα 300 ευρώ σύνταξη ως μετάλλαξη της χώρας σε Σουηδία.

Καμία έκπληξη για την εξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν: το προσεκτικό "διάβασμα" των κλασσικών, και το τραγούδι ο τίτλος του οποίου είναι και τίτλος του άρθρου προειδοποιούσε από καιρό.

Και, για να λέμε την αλήθεια, προειδοποιεί ακόμα: η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ σε νεομνημονιακό μόρφωμα, δεν σημαίνει την χρεοκοπία της πολιτικής της "ισορροπίας σε δυο βάρκες" που είχε ακολουθήσει.

Ήδη έχουν αρχίσει και ακούγονται έντονα φωνές στην Λαϊκή Ενότητα, που λένε ότι η υιοθέτηση ενός εθνικού νομίσματος θα ήταν συμφέρον "για όλους". Ή ότι αντίστοιχα, το πρώτο διάστημα θα ήταν δύσκολο και "όλοι θα έπρεπε να κάνουμε θυσίες". Παρόλη την εξέλιξη δηλαδή του ΣΥΡΙΖΑ, η επιμονή στο να αγνοείται η ύπαρξη των δυο πλήρως αντικρουόμενων συμφερόντων (και άρα η δυναμική και οι εξελίξεις που αναγκαστικά δημιουργεί αυτή η σύγκρουση) είναι σκανδαλώδης. Παρόλη την εξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ, η άποψη περί δυσκολίας της νίκης των δυνάμεων εργασίας, της μη - εμπιστοσύνης ουσιαστικά στη δύναμή τους δηλαδή, οδηγεί πάλι σε συγκαλυμμένες απόψεις "ταξικής συμφιλίωσης" αντί για έμφαση στην επιλογή της πλευράς των εργαζομένων και στην ενίσχυση της δύναμής της (πχ πώς θα γίνει να κάνουν μόνο οι πλούσιοι θυσίες και όχι όλοι).

Τέτοιες αντιλήψεις και πολιτικές που θα "χτίζονται" στην βάση μη  - ξεκάθαρης απάντησης στο ερώτημα που τέθηκε στην αρχή, είναι καταδικασμένες να αποτυγχάνουν.
Είναι καταδικασμένες, στο τέλος να γέρνουν προς την πλευρά των καταπιεστών.

Γιατί, δυστυχώς ή ευτυχώς, η  σύγκρουση κεφαλαίου και εργασίας είναι εδώ όπως άλλωστε ήταν πάντα. Και είναι αναμφισβήτητη πραγματικότητα.

Και η εμπειρία από την εξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να γίνει αφορμή για να εξαχθούν συγκεκριμένα συμπεράσματα. 

Όπως το ότι η  νίκη των δυνάμεων της εργασίας, φαντάζει δύσκολη, όπως φάνταζε πάντα, αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς, είναι ή εμείς ή αυτοί. "Τρίτος  δρόμος" δεν υπάρχει...

We shall overcome: ψήφος για τη δουλειά και την ελευθερία

ΗΠΑ 1963.
Ελλάδα 2015.

Μια κατά τα άλλα γραφική αφίσα του ΑΚΕΠ για τις εκλογές του Σεπτέμβρη.
Και μια φράση κάτω δεξιά.
We shall overcome!

Μία πορεία πριν 52 χρόνια.
Ένας λόγος μιας από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του "κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα των μαύρων". "Ι have a dream..."
Ένα τραγούδι που κρατάει όλα αυτά τα γεγονότα ζωντανά στις μνήμες, ανεξίτηλα στις σελίδες της Ιστορίας. "Κάποια μέρα θα ξεπεράσουμε ολόκληρο των κόσμο των λευκών".

Οι ΗΠΑ του 1960. Ο κόσμος των λευκών.
Ο κόσμος που οι μαύροι δεν έχουν θέση,
ενώ την ίδια στιγμή είναι καταδικασμένοι να ζουν σε αυτόν.

Η Ελλάδα του 2015. Ο κόσμος των μνημονιακών.
Εκεί που όπως προσπαθούν να μας πείσουν τα φτωχά στρώματα δεν έχουν θέση.
Η νεολαία δεν έχει θέση.
Οι άνεργοι δεν έχουν θέση.
Οι συνταξιούχοι δεν έχουν θέση.
Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες δεν έχουν θέση.
Παρά μόνο είναι καταδικασμένοι να ζουν σε αυτόν.

Η Ελλάδα του 2015. Ο κόσμος των μνημονιακών. Εκεί που οι "αντιμνημονιακοί" δεν έχουν θέση. Που ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος είναι το μνημόνιο, ενώ τα υπόλοιπα είναι "ιδεαλισμός" ή "καταστροφή για την χώρα".

 Σύσσωμο το ντόπιο μνημονιακό πολιτικό σύστημα -παλιό και νέο- προσπαθεί να μας πείσει, με τις ευλογίες του Γιούνκερ, ότι δεν γίνεται αλλιώς.
Ότι το να ζούμε σε καθεστώς επισφάλειας είναι μονόδρομος. Ότι τα voucher και η επισφάλεια είναι η μόνη επιλογή εργασίας. Ότι η ανεργία θα είναι μια μάυρη σκιά που θα σέρνεται συνεχώς πάνω από το κεφάλι μας, μια θηλιά που θα σφίγγεται όλο και πιο απειλητικά γύρω μας, μέχρι να μας πνίξει (όσους δεν έχει πνίξει ήδη).
Σύσσωμο το μνημονιακό πολιτικό σύστημα προσπαθεί να να μας πείσει ότι η ανυπαρξία σταθερότητας στις ζωές μας είναι μονόδρομος.
Προσπαθεί να μας πείσει  ότι πρέπει να σταματήσουμε να ονειρευόμαστε.

Λοιπόν, έχουμε να πούμε κάτι σε όλους όσους επικαλούνται το "ρεαλισμό" και τους "μονοδρόμους", το "ΤΙΝΑ" της εποχής μας:
Οι μεγάλες επαναστάσεις στην ιστορία, αυτές του 1798, του 1848, του 1871, του 1917, του 1968 ήταν πλήρως ρεαλιστικές.
 Έγιναν την ώρα που η κάθε λογής άρχουσα τάξη παρουσίαζε τη φεουδαρχία, τις αυτοκρατορίες,  τις μεταρρυθμίσεις του DeGaul  ως μονόδρομο.

Η μεγάλη πορεία της 28ης Αυγούστου του 1963 ήταν πλήρως ρεαλιστική.

Οι μαύροι παλεύουν και νικάνε στον κόσμο τον λευκών. 

Στις 20 Σεπτέμβρη, η νεολαία, οι άνεργοι, οι εργαζόμενοι πρέπει να δώσουμε αυτό το μήνυμα.
Ότι γίνεται και αλλιώς. Όπως γινόταν πάντα αλλιώς.

Στις 20 Σεπτέμβρη πρέπει με την ψήφο μας να φωνάξουμε δυνατά:
"Έχουμε ένα όνειρο..."

Ένα παιδί ξεβράστηκε σε παραλία

Kiyiya Vuran Insanlik‬: Η ανθρωπιά ξεβράστηκε στην ακρογιαλιά 

Ένα παιδί ξεβράστηκε στις ειδήσεις της Ελλάδας εν μέσω προεκλογικής περιόδου.

Ένας φασίστας πρώην υπουργός σταμάτησε τις προεκλογικές περιόδους του και πόσταρε στο twitter. Μερικές φορές, η επίδειξη λίγης ανθρωπιάς είναι καλύτερη και από τον πιο πομπώδη λόγο σε προεκλογικό βήμα.

Οι χρήστες του διαδικτύου, στο αέναο scroll down στα κοινωνικά δίκτυα, σταμάτησαν για λίγα δευτερόλεπτα για ένα like (που όμως δήλωνε θλίψη), ένα share ή ένα comment.

Θρήνος απλώθηκε για λίγα λεπτά στο διαδίκτυο, ή ίσως και μια μέρα:
χρόνος πολύς σε σχέση με το πόσο διαρκεί η ηλεκτρονική μνήμη.

Χιλιάδες μυαλά σκέφτηκαν, χιλιάδες στόματα φώναξαν μονομιάς:
"Τί συμβαίνει; Γιατί τέτοια απανθρωπιά;"

Λοιπόν, θα σας αποκαλύψω κάτι:
υπάρχει πολλή δυστυχία στον κόσμο.

Εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν

στα σύνορα της Ελλάδας,
στα ορυχεία της Τουρκίας,
στα εργοστάσια της Κίνας,
στα χωριά της Αφρικής,
στις διαδηλώσεις στις ΗΠΑ.

Εκατομμύρια παιδιά δολοφονούνται,
εκεί που δεν υπάρχει internet για να μαθευτούν οι θάνατοί τους.

Η γη γυρίζει ποτισμένη από το αίμα εκατομμύριων μικρών παιδιών.
Οι φασίστες πρώην υπουργοί, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι κυβερνήσεις της φιλεύσπλαχνης Ε.Ε και του κόσμου όλου, η αστυνομία, η Frontex, το γεύονται με ευχαρίστηση.

Για να μην γίνονται, λοιπόν,οι θάνατοι αυτοί μέρος μιας προεκλογικής εκστρατείας πολιτικάντηδων,

για να μην αρχίσει και τελειώσει η απάντηση σε αυτούς σε ένα like ή ένα share στο διαδίκτυο,

για να μην εγκλωβιζόμαστε στο "δεν υπάρχει εναλλακτική" στα μνημόνια, στην φτώχεια, στον πόλεμο,

για να σωθούν τα παιδιά που δεν θα τα φτάσει ποτέ η μηχανή κάποιου φωτογράφου,

μην θρηνείτε,
οργανωθείτε.

Μόνο αν αλλάξουμε τον κόσμο θα πάψουμε να έχουμε λόγους να θρηνούμε.

Λαϊκή Ενότητα εν έτει 2015

Χιλή, 1970.
Ελλάδα, 2015;

Πολύ πριν τις εκλογές του Γενάρη του 2015, ήδη από το 2012, υπήρχε από πολλές πλευρές ο παραλληλισμός του Αλιέντε με τον Τσίπρα, και της Unidad Popular (Λαϊκής Ενότητας) με τον ΣΥΡΙΖΑ. 

Είτε ως απόδειξη της "ιστορικά δεδομένης" αποτυχίας των αριστερών κυβερνήσεων, από μεριάς του ΚΚΕ, είτε ως αιτία ενθουσιασμού για πολλούς συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ η κατάσταση στην Ελλάδα του 2012 (και μετέπειτα του 2014 και του 2015) παρομοιαζόταν με την κατάσταση στην Χιλή του 1970.

Η πραγματικότητα είναι ότι στους παραπάνω ισχυρισμούς υπήρχαν ψήγματα αλήθειας, όπως έδειξε και η μετεκλογική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα. 

Ο Αλιέντε ήταν ένας ρεφορμιστής πολιτικός, ο οποίος προσπαθούσε να "συμβιβάσει" τα συμφέροντα των αφεντικών με τα συμφέροντα των φτωχών τάξεων που τον στήριζαν. Η -έντιμη- αυτή προσπάθειά του, οδήγησε σε σφοδρή επίθεση από μεριάς του κεφαλαίου (απεργίες, λοκ - άουτ μποϋκοτάζ ήδη από τον πρώτο μήνα διακυβέρνησης του Αλιέντε), και σε υπεράσπιση της κυβέρνησης απέναντι σε κάθε τέτοια επίθεση από μεριάς των εργαζομένων.
Σε αυτή την κατεύθυνση, δημιουργήθηκαν από τους "από κάτω" πολύ προωθημένες μορφές αυτοοργάνωσης που έφταναν στον βαθμό να αμφισβητούν την εξουσία των καπιταλιστών (εργατικά συμβούλια, αυτοδιαχείριση εργοστασίων κ.α.).

Όμως, η απροθυμία του Αλιέντε να στηριχθεί στην μαχητικότητα των εργαζομένων (αντί να τους δώσει ώθηση, πολλές φορές η αριστερή κυβέρνηση κατέστειλλε τους αγώνες τους) και οι αυταπάτες του περί "έντιμου συμβιβασμού" κεφαλαίου και εργασίας τον οδήγησαν στην καταστροφή του.

Η "εμπιστοσύνη" που έδειξε στον Αγκούστο Πινοσέτ, ακροδεξιό στρατιωτικό, τοποθετώντας τον ως επικεφαλής της φρουράς του Σαντιάγο, αποδείχθηκε μοιραία.
Ο  Πινοσέτ πρωτοστάτησε στο στρατιωτικό πραξικόπημα που ανέτρεψε την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση Αλιέντε 3 χρόνια μετά την εκλογή της, και τέθηκε επικεφαλής της δικτατορίας που την ακολούθησε.

Στην παραπάνω αναδρομή βρίσκονται οι όποιες -ελάχιστες- ομοιότητες του Σαλβαδόρ Αλιέντε με τον Αλέξη Τσίπρα.
Γιατί, όπως άλλωστε λέει και ο Μαρξ, η ιστορία επαναλαμβάνεται: την πρώτη φορά συμβαίνει σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα.

Και ενώ ο Αλιέντε πέθανε με το όπλο στο χέρι μαχόμενος ενάντια στους  πραξικοπηματίες, ο Τσίπρας εισηγήθηκε και ψήφισε μνημόνιο μαζί με εκείνους που οδήγησαν τον κόσμο στην εξαθλίωση, με τους αρνητές της δημοκρατίας, τους πρώην Rangers της ΟΝΝΕΔ και εκείνους που κυνηγούσαν αριστερούς με τα τσεκούρια.

Ενώ η προσπάθεια του Αλιέντε, παρόλα τα καταστροφικά της λάθη και συνέπειες, άντεξε τρία χρόνια, με την Unidad Popular να πραγματοποιεί συγκλονιστικές συγκεντρώσεις μέχρι και μία βδομάδα πριν την ανατροπή της κυβέρνησης, η κυβέρνηση Τσίπρα κράτησε μόλις 7 μήνες, μετά την προκήρυξη εκλογών από τον ίδιο τον πρωθυπουργό.

Ενώ ο Αλιέντε έδειχνε απροθυμία να στηριχθεί στους αγώνες και στη δύναμη των εργαζομένων, ο Τσίπρας εξαφάνισε κάθε ελπίδα και προσδοκία των "από κάτω", πριν καλά - καλά αυτή εκφραστεί, όπως συνέβη και με το κάλεσμα του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών μία μόλις μέρα μετά το συγκλονιστικό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Παρόλα αυτά, ο κόσμος στην Ελλάδα του 2015 βγήκε στο δρόμο μαζικά και μετά τον Γενάρη.
Είτε μετά την έναρξη των διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης Τσίπρα - Καμμένου με την Ευρωπαϊκή Ένωση και πριν τη συμφωνία της 20ης Φλεβάρη που "πάγωσε" τον κόσμο, είτε πριν το δημοψήφισμα της 5ης Ιούλη εργαζόμενοι/ες, άνεργοι/ες, νεολαία ξαναγέμισαν το Σύνταγμα.

Όχι οπωσδήποτε για να δηλώσουν στήριξη στην κυβέρνηση, αλλά γιατί έβλεπαν -και μέσω της μη - υποχώρησης της κυβέρνησης- μία προοπτική για τη ζωή τους. Μία ελπίδα για το σταμάτημα της λιτότητας που τους εξαθλιώνει τα τελευταία πέντε χρόνια.

Το ηχηρό μήνυμα που εξέφραζε όλη αυτή τη διάθεση, δόθηκε στις 5 Ιούλη. Το συγκλονιστικό 61,3% του "ΟΧΙ στα μνημόνια" έδειξε ότι η κοινωνία είναι ένα μεγάλο καζάνι που βράζει.

Και το στοίχημα των επερχόμενων εκλογών είναι εάν και κατά πόσο η πραγματική ριζοσπαστική αριστερά, η πραγματική Λαϊκή Ενότητα του 2015, εκφράσει πολιτικά αυτή τη διαδικασία, ενάντια στο "σβήσιμο" που επιχειρεί η σύγχρονη καρικατούρα του Αλιέντε.

Ο κόσμος τους και ο κόσμος μας

Στον κόσμο τους μαθαίνεις με τον βούρδουλα, το ξύλο, τις φωνές. Με το να πληρώνεις για την ζωή σου άμα δεν είχες "φροντίσει για την πρόληψη".

Στον κόσμο μας μαθαίνεις με την κατανόηση, υπομονή, την αλληλεγγύη, το (αντι)παράδειγμα. Φροντίζεις για την πρόληψη, επειδή έχεις σωστή ενημέρωση και παιδεία.

Στον κόσμο τους αν δεν καταλαβαίνουν τι λες, σε βρίζουν λες και θα καταλάβεις. Αν δε σε έχουν συνηθίσει, σε φοβούνται.

Στον κόσμο μας, αν κάποιος δεν καταλαβαίνει κάποιον, μαθαίνει τη γλώσσα του. Για  να μπορούν όλοι να επικοινωνούν με όλους. Και να γνωρίζονται όλοι με όλους.

Στον κόσμο τους, προσπαθούν να κρύψουν το πρόβλημα κάτω από το χαλί. Κλείνουν τα μάτια και προσποιούνται πως δεν υπάρχει.

Στον κόσμο μας, προσπαθούμε να το λύσουμε οριστικά. Ή τουλάχιστον να το αντιμετωπίσουμε όσο καλύτερα γίνεται.

Στον κόσμο τους, οι άνθρωποι που τρέχουν για να σώσουν τη ζωή τους, είναι "παραπανίσιο βάρος". Δεν τους ενδιαφέρουν, εκτός και αν βρεθούν έξω από την πόρτα τους. Αν βρεθούν, τους αντιμετωπίζουν σαν να 'ταν εγκληματίες. Είτε είναι ζωντανοί, είτε νεκροί.

Στον κόσμο μας, οι άνθρωποι που τρέχουν για να σώσουν τη ζωή τους είναι άνθρωποι που τρέχουν για να σώσουν τη ζωή τους. Όπως ήμασταν και εμείς κάποτε. Όπως είμαστε και εμείς σήμερα, και θα είμαστε και αύριο.

Στον κόσμο τους, ψηφίζουν μνημόνια στις 13 Αυγούστου, ώστε να μην υπάρχει πολύς κόσμος έξω από τη Βουλή να διαμαρτύρεται.

Στον κόσμο μας, νομοθετούμε μαζί με τον κόσμο.
Όπως στις 3 Ιούλη που γεμίσαμε το Σύνταγμα για να πούμε το μεγάλο "ΟΧΙ".

Στον κόσμο τους, ξεχνάνε συνέχεια. Ποιοί είναι, από πού έρχονται, γιατί ήρθαν, τί πρέπει να κάνουν.

Στον κόσμο μας, προσπαθούμε να θυμόμαστε το χθες. Και να φανταζόμαστε το αύριο.

Είναι εύκολο να ζεις στον κόσμο τους. Να γίνεις ένας από αυτούς. Ούτως ή άλλως, αυτός υπάρχει ήδη, εδώ και πολλά χρόνια, εδώ και αιώνες. Αρκεί να αποδεχτείς αυτό που ήδη υπάρχει.

Το να φτιάξουμε τον δικό μας  καινούριο κόσμο είναι δύσκολο, σχεδόν ακατόρθωτο.

Το θετικό είναι ότι ψήγματά του υπάρχουν ήδη στον δικό τους κόσμο.

(Στην παραπάνω φωτογραφία του Γιάννη Μπεχράκη, πρόσφυγες σχηματίζουν ανθρώπινο
κλοιό γύρω από μια μητέρα και το μωρό της, προκειμένου να τους προστατεύσουν
από την επίθεση των μπάτσων στην Κω).

Καζαμπλάνκα 2015

"It's still the same old story, as time goes by..."

(Προσοχή: Το παρόν άρθρο περιέχει spoilers για την ταινία "Casablanca")

Στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκο, σύμφωνα με την ταινία του Manó Kaminer Kertész, φτάνουν άνθρωποι από διάφορα μέρη της Ευρώπης, προκειμένου να ξεφύγουν από την φρίκη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Γαλλία, Καζαμπλάνκα, Πορτογαλία και ύστερα Η.Π.Α. Επιβίωση και ελπίδα για μια καλύτερη ζωή στην πολλά υποσχόμενη Αμερική του '42 (υποσχέσεις χτισμένες στις πλάτες των θυμάτων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου).

Οι άνθρωποι φτάνουν στην Καζαμπλάνκα χαμογελώντας: βρίσκονται ένα κλικ πριν από μια μεγάλη ανάσα ζωής, ελευθερίας. Γρήγορα όμως χάνουν το χαμόγελό τους.

Γιατί το να φτάσεις στην Καζαμπλάνκα είναι το εύκολο μέρος: το δύσκολο είναι να βγεις από αυτή.

Γιαυτό και οι συναλλαγές για πλαστά χαρτιά δίνουν και παίρνουν: οι άνθρωποι που μένουν στην Καζαμπλάνκα, βλέποντας τα αεροπλάνα να φεύγουν το ένα μετά το άλλο, μέρες, βδομάδες, μήνες μετά,  χωρίς εκείνους μέσα, πληρώνουν όσο  - όσο για να βρουν πλαστά χαρτιά από τους διακινητές στο "καφέ του Rick".

H Καζαμπλάνκα ανήκει στην "Ελεύθερη Γαλλία του Vichy". Παρόλα αυτά, η γαλλική αστυνομική αρχή συλαμβάνει έναν διακινητή πλαστών εγγράφων, με την κατηγορία της δολοφονίας δυο ναζί αξιωματικών, για να "εντυπωσιάσει" τον "εταίρο" της: τον υψηλόβαθμο αξιωματικού του 3ου  Ράιχ, Heinrich Strasser,

Και κάπως έτσι κυλάει η ζωή στην Καζαμπλάνκα της ταινίας. Με τα καλά της και τα κακά της.
Με την απελπισία των ανθρώπων που θέλουν να δραπετεύσουν, με τα αεροπλάνα που φεύγουν για Λισσαβόνα αφήνοντας τόσο κόσμο πίσω, αλλά και με τις ευχάριστες βραδιές στο καφέ του Rick, με έναν συγκλονιστικό έρωτα εν μέσω παγκοσμίου πολέμου, με τους αντιστασιακούς να δίνουν τη δική τους μάχη, εντός και εκτός πόλης.




Στις παραθαλάσσιες Καζαμπλάνκες της Ελλάδας του 2015 τα πράγματα δεν είναι τόσο κινηματογραφικά.

Δεν υπάρχουν ούτε "καφέ του Rick", ούτε Sam να παίζουν πιάνο στους ανθρώπους που φτάνουν.
Οι πιθανότητες λένε ότι μάλλον αυτοί που έρχονται δεν θα δουν καν τα αεροπλάνα για Ευρώπη να φεύγουν ώστε να στενοχωρηθούν που τους αφήνουν πίσω.

Όσο για έρωτες, ούτε λόγος: αν τα "έτερα ήμισυ" δεν έχουν πνιγεί κάπου στο Αιγαίο, σίγουρα θα έχουν χαθεί στην πατρίδα από πολυβόλα ή από κάποια βόμβα των Αμερικάνων.

Στις Καζαμπλάνκες του 2015, υπάρχουν, δυστυχώς, πολλοί αστυνομικοί πρόθυμοι να εντυπωσιάσουν τους Ευρωπαίους "εταίρους" τους. Και ακόμη δυστυχέστερα, υπάρχουν πολλοί, πάρα πολλοί,αδιάφοροι Rick.


Στις Καζαμπλάνκες του 2015,αλλά και έξω από αυτές, σε όλη την Ελλάδα, πρέπει άμεσα να γίνουμε όλοι και όλες ένας συλλογικός αντιστασιακός Laszlo, ώστε να πείσουμε τους Rick αυτούς του τόπου να φυτέψουν μια σφαίρα βαθιά στις καρδιές των "εταίρων" Strasser,
μπας και οι κολασμένοι τούτοι της γης δραπετεύσουν από τις σύγχρονες Καζαμπλάνκες.

Για το καλό όλων μας.

Αύγουστος

Πώς μπορώ να ξεχάσω, τις προεκλογικές του δεσμεύσεις;

Έχω περάσει κάμποσους Αύγουστους, άλλους με παρέα, άλλους χωρίς, άλλους εντός Αθηνών, άλλους εκτός, άλλους εκτός Ελλάδος (καλά, έναν εκτός Ελλάδος).

Ο Αύγουστος είναι ο χρόνος μη - χρόνος, ο μήνας που -για κάποιο διάστημα- η χρονική ροή σταματάει, παγώνει. Είναι ο μήνας που προηγείται του σχεδιασμού σου για του πως (θα ήθελες) να είναι η νέα χρονιά, ο  μήνας που σταματάς να σκέφτεσαι το πριν και το μετά, αδειάζεις το κεφάλι σου, κλειδώνεις τις έγνοιες σου σ' ένα συρτάρι δίπλα από τις υποχρεώσεις, αγναντεύεις το κύμα να σκάει στη θάλασσα και τον κόκκινο ήλιο, τη πιο λαμπερή πανσέληνο του χρόνου, κάνεις βόλτες στην άδεια Αθήνα, (που τελευταία όλο και γεμίζει πιο πολύ), (ξε)φεύγεις. Φυσικά ή νοητικά. Με παρέα ή χωρίς.

Ή τουλάχιστον έτσι ήταν παλιότερα.

Γιατί τα τελευταία χρόνια, ο Αύγουστος έχει γίνει ο μήνας που οι μπάτσοι κυνηγάνε μετανάστες στο κέντρο, ο μήνας που οι ελεγκτές σκοτώνουν επιβάτες για 1,40, ο μήνας που το Ισραήλ αιματοκυλεί την Παλαιστίνη, ο μήνας που οι μπάτσοι στις ΗΠΑ δολοφονούν 18χρονους, ο μήνας που βλέπουμε τη θάλασσα από την τηλεόραση, ο μήνας που χιλιάδες πρόσφυγες ξεφράζονται στις ακτές της Ελλάδας, ο μήνας που εθελοντές φροντίζουν τους πρόσφυγες που ολοένα και αυξάνονται στο Πεδίο του Άρεως, ο μήνας που η κυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου εξευτελίζεται ολοκληρωτικά, ο μήνας που αντί για θάλασσες, στην τηλεόραση βλέπουμε και ακούμε πόσο αναγκαίο είναι το νέο μνημόνιο.

Η οικονομική κρίση πιέζει ασφυκτικά τη χρονική ροή η οποία αψηφά κάθε κανόνα και συνεχίζει την πορεία της, παρά το γεγονός ότι είναι Αύγουστος.

Και έτσι φέτος, απ' ότι φαίνεται, τον Δεκαπενταύγουστο, παραδοσιακή ημερομηνία εξορμήσεων εκτός Αθηνών και χαράς απανταχού ληστών και μικροαπατεώνων, μαζί με την Παναγία θα γιορτάσουμε το νέο, πιο αβάσταχτο και πρώτη φορά αριστερό, μνημόνιο (μεγάλη η χάρη Του).
Και μάλλον, αντί για μπάνιο στη θάλασσα, θα κάνουμε, μπάνιο στον ιδρώτα μας, στη συγκέντρωση έξω από τη Βουλή.

Καλό υπόλοιπο του όποιου καλοκαιριού λοιπόν, με μια ευχή:

 Μέχρι τον επόμενο Ιούλιο να τους έχουμε αλλάξει τον αδόξαστο, ώστε να επιστρέψει ο Αύγουστος στον παλιό του, αγαπημένο χαρακτήρα.

Ή έστω, μέχρι τον μεθεπόμενο Ιούλιο.

Ή τέλος πάντων, μέχρι κάποιον Ιούλιο σύντομα.