Για εκείνους τους δεκαπεντάχρονους που δεν ρωτάει κανείς

Για τον 15χρονο Μπερκίν ρωτούσαν: "Τί έκανε το παιδί στη διαδήλωση";
Για τον 15χρονο Κεμάλ κανείς δεν ρώτησε "Τί έκανε το παιδί στο ορυχείο".

Όταν έχεις ζήσει μόνο μιάμιση δεκαετία δεν μπορείς να ξέρεις τη ζωή, δεν μπορείς να ξέρεις τι θες. Δεν είσαι αρκετά ώριμος. Είναι γνωστό αυτό.Όλοι το λένε.

Απ' ότι φαίνεται όμως δεν ισχύει για τα πάντα. Όταν έχεις ζήσει μόνο μιαμιση δεκαετία απ' ότι φαίνεται είσαι αρκετά ώριμος ώστε να μπορείς να κατανοήσεις την ανάγκη της ισχυροποίησης της εθνικής οικονομίας, την ανάγκη των θυσιών για το κοινό καλό (που είναι το καλό αυτών που έχουν ορυχεία) και να δουλεύεις σε απάνθρωπες, επικίνδυνες για την ίδια σου τη ζωή, συνθήκες. Πόσο μάλλον αν είσαι μεγαλύτερος.

Αν τυχόν δεν είσαι αρκετά ώριμος για να το καταλάβεις, και μάλιστα αν είσαι αρκετά ανώριμος ώστε να απορήσεις γιατί να το κάνεις αυτό, αρκετά ανόητος ακόμη για να εναντιωθείς σε αυτό με κάποιο τρόπο, τότε ευτυχώς είναι εκεί για σένα οι Ερντογάν και οι Πρετεντέρηδες όλου του κόσμου να σε νουθετήσουν και να σε βάλουν στον ίσιο δρόμο: να σου υπενθυμίσουν το μικρό της ηλικίας σου για να βγαίνεις σε διαδηλώσεις, αφού δεν ξέρεις τι θες, και σου δείξουν με το δάκτυλο την κατεύθυνση της ωριμότητας για την ηλικία σου: τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας. Πάντα για το "καλό της χώρας". Το "κοινό μας καλό". 

Το κοινό μας καλό επιβάλλει στους δεκαπεντάχρονους να μην γυρνούν από εδώ και από εκεί, να μην αντιμιλούν, να μην παρεκτρέπονται, να μην λένε αθυροστομίες, να μην βρίσκονται τα βράδια στα Εξάρχεια, να μην κατεβαίνουν σε πορείες. Δεν λέει πουθενά ότι απαγορεύεται να πεθάνουν την ώρα της δουλειάς. Δεν λέει πουθενά ότι κάτι τέτοιο "δεν είναι μέσα στο πρόγραμμα". 

Για το κοινό μας καλό πρέπει να είσαι αμίλητος, ακούνητος, αγέλαστος, υποτακτικός, πρόθυμος, εντατικοποιημένος, ανασφάλιστος, άνεργος, και αν τύχει, να πεθαίνεις που και που χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες και φασαρίες.

Οι εκατοντάδες χθεσινοί θάνατοι, οι εκατοντάδες χθεσινές δολοφονίες δείχνουν με τον χειρότερο τρόπο ότι για κάποιους οι ζωές  των εργατών (που ναι, υπάρχουν ακόμη) δεν είναι παρά αριθμοί, και ότι ότι μια λογική απόκριση όταν χάνεται μια ζωή είναι το "ε, συμβαίνουν αυτά", όπως φάνηκε ξανά στη Λαμπεντούζα ή στη Σάμο. Εκτός αν η ζωή που χάθηκε είναι κάποιου "επώνύμου" (που τα ΜΜΕ το μνημονεύουν για δεκαετίες αργότερα), ή αν με κάποιο τρόπο εμπλέκεται, ας πούμε τυχαία, αριστερός δήμαρχος. 

Οι εκατοντάδες χθεσινοί θάνατοι, οι εκατοντάδες δολοφονίες πρέπει να μας γεμίζουν θλίψη για κάθε έναν από αυτούς. 

Αλλά πολύ περισσότερο πρέπει να μας γεμίζουν οργή. Και μια υπόσχεση.

Υπόσχεση ότι δεν θα αφήσουμε άλλους να χαθούν έτσι.  Και ότι θα φέρουμε τον κόσμο ανάποδα.
Θα φτιάξουμε έναν κόσμο που οι δεκαπεντάχρονοι δεν αναγκάζονται να δουλεύουν. Και θα μπορούν να σκέφτονται, να διαβάζουν, να ερωτεύονται, να πηγαίνουν στα Εξάρχεια, να κατεβαίνουν σε πορείες και να κάνουν ό,τι στο διάολο γουστάρουν. Θα φτιάξουμε έναν κόσμο που κανείς δεν θα χάνει τη ζωή του επειδή χρειάζεται να εργαστεί.

Και αν χαθεί και κανείς από τους "από πάνω" στην προσπάθεια, "ε, συμβαίνουν αυτά". 

Οδησσός και Ουκρανία: μια ταξική προσέγγιση

Φωτιές καίνε τις σάρκες της,  ξεσκισμένης από τα νύχτα των αρπακτικών,
Ουκρανίας, υπενθυμίζοντας ταυτόχρονα ότι ο ναζισμός
δεν είναι ένας μακρινός εφιάλτης από το παρελθόν. Αλλά μια σκοτεινή εικόνα από το παρόν. 

Η εγκληματική ναζιστική επίθεση στην Οδησσό, που είχε ως αποτέλεσμα την δολοφονία τουλάχιστον 31 Ουκρανών διαδηλωτών και διαλωτριών υπενθύμισε με τον χειρότερο τρόπο ότι ο ναζισμός δεν είναι κομμάτι των πιο μαύρων σελίδων του παρελθόντος αλλά είναι εδώ, σήμερα.

Υπενθύμισε επίσης ότι ο ναζισμός είναι κάτι που αβαντάρεται και χρησιμοποιείται από τις κυβερνήσεις και δεν είναι κάποιο ιδιάζων χαρακτηριστικό που "φυτρώνει", ας πούμε, ειδικά στους Έλληνες, όπως ακούγεται συχνά τελευταία.

Βέβαια, αυτό που αξίζει να εξεταστεί και θα εξετάσει το παρόν άρθρο όμως, είναι το πως πολλοί αριστεροί αναλυτές εξάγουν από την χθεσινή επίθεση τελείως λανθασμένα συμπεράσματα.  Είναι πολύ ενδιαφέρον πως, για παράδειγμα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί η χθεσινή επίθεση ως "πειστήριο" για να υποστηρίξει κάποιος τον Πούτιν.

Μπαίνοντας χωρίς άλλη καθυστέρηση στο κυρίως θέμα, νομίζω ότι, βλέποντας τα πλαίσια της σοκαριστικής επίθεσης στην Οδησσό, μπορεί κανείς να κάνει τις εξής σκέψεις:

1) Δεν είναι όλοι οι κάτοικοι της Ουκρανίας ναζί. Φαίνεται από το γεγονός  ότι οι ναζί επιτίθενται σε κάποιους, που σημαίνει ότι τουλάχιστον αυτοί οι κάποιοι αντιτάσσονται στις πρακτικές τους. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι διαδηλώσεις ενάντια στην νέα κυβέρνηση έχουν πραγματοποιηθεί το τελευταίο διάστημα και στο Κίεβο. Είναι βέβαιο δηλαδή ότι δεν μπορεί κανείς να υποστηρίζει ταυτόχρονα ότι οι διαδηλώσεις στην Ουκρανία είχαν πλήρως υποκινηθεί και οργανωθεί από τους νεοναζί αλλά και ότι στην Ουκρανία υπάρχουν  τόσο πολλοί αντιφασίστες.

2) Το γεγονός ότι οι ναζί επιτέθηκαν στο εργατικό κέντρο της Οδησσού δεν δημιουργεί αυτόματα το δίπολο φασίστες - αντιφασίστες στην Ουκρανία. Άλλωστε, πρακτική του ναζισμού είναι να επιτίθεται σε οτιδήποτε του αντιτάσσεται. Απ΄ ότι φαίνεται οι δολοφονημένοι ήταν εργάτες και αγωνιστές, όμως το γεγονός ότι ο ναζισμός δολοφονεί όποιον του αντιτάσσεται δεν αγιοποιεί το στρατό του Πούτιν στη Ουκρανία, ούτε βαφτίζει κάποιον που ονειρεύεται ρώσικη έναντι της ΕΕ κυριαρχίας "αντιφασίστα".

3) Το μόνο που υπενθυμίζουν τα προχθεσινά γεγονότα είναι ότι  ο ρόλος των νεοναζί στην Ουκρανία έχει "αναβαθμιστεί", με σαφή συμμετοχή στην κυβέρνηση και στον καθορισμό των πολιτικών εξελίξεων. Και μια τέτοια αναβάθμιση προφανώς δεν ήταν αποκλειστικά αποτέλεσμα των κινητοποίησεων στην Ουκρανία, διότι εάν συνέβαινε αυτό τότε η κυβέρνηση θα είχε πράγματι λαϊή αποδοχή και άρα δεν θα υπήρχαν αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. Το γεγονός ότι οι ναζί λειτουργούν ως εμπροσθοφυλακή της κυβέρνησης με πλήρη ανοχή και στήριξή της δεν κάνει το καθεστώς αυτόματα ναζιστικό. Τέτοια λειτουργία είχαν, για παράδειγμα, οι φασίστες στην Ιταλία πριν ακόμη την άνοδο του Μουσολίνι στην εξουσία.  Παρόμοια λειτουργία έχουν σε μια σειρά από χώρες γύρω από την Ουκρανία, όπως για παράδειγμα, στη Ρωσία.

4) Κάποιος μπορεί άνετα να αντιτάξει ότι σε καμία άλλη χώρα δεν υπάρχουν αυτή τη στιγμή τέτοιας κλίμακας περιστατικά. Είναι άραγε, άσχετο αυτό, με το γεγονός ότι η Ουκρανία αυτή τη στιγμή αποτελεί κέντρο ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών; Πρόκειται άραγε να υποχωρήσουν οι ναζί στην Ουκρανία όσο αυτοί οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται;  Μήπως επίσης, άραγε, ακόμη και η Ουκρανία ολόκληρη να προσαρτιόταν στον Πούτιν, ο ίδιος θα έπαυε να χρησιμοποιεί το εργαλείο του φασισμού για να υποτάξει τις όποιες αντιδράσεις στην πολιτική του;

5) Το πιο "καυτό" ζήτημα, και η κύρια πηγή όλων των διαφωνιών σε όλα αυτά είναι το τί πρέπει να κάνει η αριστερά. Πολλοί αριστεροί αναλυτές κάνουν το λάθος να ξεκινήσουν το συλλογισμό λέγοντας "τι θα έπρεπε να κάνει η αριστερά εάν ήταν στην Ουκρανία". Όμως ένας τέτοιος συλλογισμός θα ήταν υποθετικός και λανθασμένος. Γιατί αυτή τη στιγμή η αριστερά την οποία καλούν να πάρει θέση είναι στην Ελλάδα. Και υποτίθεται ότι αν "καίγεσαι" να δώσεις "απαντήσεις" για το Ουκρανικό ζήτημα πρέπει να δώσεις, λαμβάνοντας υπόψη τα πραγματικά γεγονότα αυτής της στιγμής.

Ποιά είναι λοιπόν, τα πραγματικά γεγονότα αυτής της στιγμής; Για να δώσουμε απάντηση σε αυτό το ερώτημα, επιβάλλεται να κάνουμε πρώτα μια αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν.

Είναι προφανές ότι η όλη κατάσταση στην Ουκρανία άρχισε με την επιθυμία της ΕΕ να υπάρξει "κομμάτι από την πίτα" της οικονομίας, πράγμα που θα έπληγε τη Ρωσία. Η προσπάθεια της Ρωσίας να διασφαλίσει την πίτα ολόκληρη, έφερε αντιδράσεις ακόμη και στο κοινοβούλιο. Οι διαδηλώσεις που πρέκυψαν στην Ουκρανία μετά την απόρριψη της πρότασης της ΕΕ από τον Γιαννούκοβιτς , όπως γίνεται τώρα έντονα ορατό, δεν ήταν μόνο "εκ του πονηρού" και δεν "καθοδηγούντουσαν πλήρως". Ακόμη και ένα μεγάλο κομμάτι του Ουκρανικού λαού που στήριζε την αποδοχή της οικονομικής βοήθειας από την ΕΕ, που διαδήλωνε υπέρ της ΕΕ δηλαδή, είχε πραγματική βάση να το κάνει: η λιτότητα που είχε επιβάλλει ο Γιαννούκοβιτς αλλά και η διαφθροά του καθεστώτος έκανε τον κόσμο να αγωνίζεται για αλλαγή της κατάστασης. Εν' όψει των "κακών προηγουμένων της αριστεράς, ένα κομμάτι κόσμου στράφηκε σε αυτό που φάνηκε να δίνει την πιο άμεση απάντηση προς αυτή την κατεύθυνση: στην υποστήριξη της ΕΕ.

Την κατάσταση αυτή δεν άφησαν ανεκμετάλλευτη ούτε η ΕΕ, ούτε η ΗΠΑ. Σε αυτή την κατεύθυνση βοήθησε και η χρήση των ακροδεξιών και των ναζιστικών ομάδων, οι οποίες τα τελευταία χρόνια στην Ουκρανία κέρδισαν επιρροή υιοθετώντας τα αιτήματα που έβαζε ο ίδιος κόσμος και όχι χειραγωγόντας τον με κάποιο μαγικό ραβδί. Οι νεοναζιστικές ομάδες ήταν από τις λίγες ομάδες με οργανωμένη παρέμβαση που τόλμησαν να διεκδικήσουν πολιτικά τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και ουσιαστικά "κάλυψαν" το κενό που, παραδοσιακά στην Ελλάδα, καλύπτει η αριστερά.

Η εξέλιξη  όλων αυτών ήταν η μεταπήδηση πολλών κυβερνητικών στελεχών στο φιλοΕΕ στρατόπεδο,  με αποτέλεσμα να διαμορφωθεί μια καινούρια κυβέρνηση στην οποία οι φιλοΕΕ ακροδεξιές και ναζιστικές ομάδες είχαν αυξημένο ρόλο, χωρίς αυτό να εκφράζεται παράλληλα σε αντίστοιχη αύξηση των ποσοστών τους.

Η διαμάχη για το κέρδος από τις βιομηχανίες της Ουκρανίας (στο οποίο απέβλεπαν οι οικονομικές συμφωνίες) είχαν ως αποτέλεσμα την προσάρτηση της Κριμαίας, απειλές για κυρώσεις και από τις δυο πλευρές, καθώς και ένοπλη αντιπαράθεση με χρήση πρακτόρων και στρατού από τις δυο μεριές.

Έτσι, όπως πριν την αλλαγή της κυβέρνησης στην Ουκρανία, εμφανίζονταν "φιλοΕΕ" διαδηλωτές, τώρα εμφανίζονται φιλορώσοι. Όπως και τότε, υπήρχαν πραγματικές ανάγκες οι οποίες οδήγησαν τον κόσμο στην ΕΕ, έτσι και τώρα, υπάρχουν πραγματικές ανάγκες που μπορεί να οδηγήσουν πολύ κόσμο στην αγκαλιά της Ρωσίας. Όπως και τότε, δεν ήταν όλοι οι διαδηλωτές "αγνοί" αγανακτισμένοι, έτσι και τώρα δεν κατακλύζεται η Ουκρανία από "αγνούς" κομμουνιστές. Όπως και τότε δεν ήταν όλοι ναζί, έτσι και τώρα δεν μετατράπηκαν ξαφνικά σε επαναστάτες.

Το πρόβλημα στην Ουκρανία είναι υπαρκτό: είναι η λιτότητα και με ποιον τρόπο οι εκάστοτε κυβερνήσεις την επιβάλλουν . Σε αυτά τα πλαίσια πρέπει να ειδωθεί από την αριστερά το "Ουκρανικό ζήτημα". Σε αυτά τα πλαίσια πρέπει να ειδωθεί ακόμη και το ζήτημα των Ουκρανών ναζί.

Όσο η ουκρανική αριστερά δεν πατάει στο υπαρκτό πρόβλημα και δεν δίνει ριζοσπαστικές απαντήσεις βασισμένη στις υπαρκτές ανάγκες του κόσμου, θα τον αφήνει εγκλωβισμένο σε μια αντιπαράθεση  Ρωσίας - ΕΕ, η οποία αφενός θα έχει ως αποτέλεσμα όλο και περισσότερα θύματα και αφετέρου - λόγω της ιστορικής φύσης του ναζισμού, ο οποίος χρησιμοποιείται ανοιχτά ως εργαλείο της κυβέρνησης και μακρύ χέρι της ΕΕ- θα έχει ως αποτέλεσμα την ολοένα και πιο έντονη εμφάνισή του.

Αυτά είναι τα πραγματικά γεγονότα στην Ουκρανία. Και στο πλαίσιο αυτών των πραγματικών γεγονότων πρέπει να δώσει απάντηση η ελληνική αριστερά στην Ελλάδα. Αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Ουκρανία είναι, θα μπορούσε κανείς να πει, ένα βήμα πριν μια μεγάλης κλίμας εμπόλεμη σύρραξη. Είναι σαφές ότι, αρχικά, η θέση της αριστεράς πρέπει να είναι ξεκάθαρα ενάντια σε αυτό, μιας και η αριστερά είναι από θέση αρχής ενάντια σε πολέμους στους οποίους ο θάνατος εργαζομένων καθορίζει ποιο αφεντικό θα αυξήσει περισσότερο τα κέρδη του.

Με αυτή την έννοια, η αριστερά δεν μπορεί να τάσσεται με το μέρος κανενός ιμπεριαλισμού, αφενός γιατί αυτό θα οδηγήσει σε περισσότερους πολέμους και άρα περισσότερο χυμένο αίμα εργαζομένων και αφετέρου, γιατί δεν πρόκειται να επιλύσει κανένα πρόβλημα: ούτε αυτό του ναζισμού, αλλά ούτε και αυτό της καταπίεσης και της λιτότητας. Πολύ περισσότερο δε, δεν πρόκειται να οδηγήσει ούτε ένα βήμα κοντύτερα στο όραμα της επανάστασης και του "τέλους της καταπίεσης ανθρώπου από άνθρωπο".

Αντίθετα, σε ένα τέτοιο πεδίο, αυτό που αποκτά ιδιαίτερη σημασία, είναι η "διεθνιστική αλληλεγγύη": είναι σαφές ότι το μόνο που μπορεί να αντιπαρατεθεί με καλούς όρους ενάντια στην πολεμική μηχανή που προστατεύει τα συμφέροντα των ΗΠΑ και της ΕΕ ή της Ρωσίας,  είναι το απανταχού εργατικό κίνημα. Και άρα, η σημαντική δουλειά της ελληνικής αριστεράς είναι ακριβώς αυτή.

Παίρνοντας ένα υποθετικό παράδειγμα, μια καλή ερώτηση είναι αν και πως θα μπορούσε μια κυβέρνηση της αριστεράς στην Ελλάδα να επηρρεάσει τις διεθνείς εξελίξεις σε Ουκρανία, Ευρώπη και στον κόσμο όλο. Και προφανώς αυτή η επιρροή δεν θα έπρεπε να έχει σχέση με την σύναψη συμμαχίας με την κυβέρνηση του Πούτιν, αλλά ούτε και με την στήριξη της ΕΕ.


ΥΓ: Οι δύσκολες απαντήσεις που έχει να δώσει η ουκρανική αριστερά είναι σαφές ότι αφορούν τα ζητήματα της ναζιστικής απειλής, της νέας και της παλιάς κυβέρνησης, αλλά και της καλλιέργειας εμφυλιοπολεμικού κλίματος και  σίγουρα σχετίζονται με την διαμαρτυρία στους δρόμους καθώς και την αντιπαράθεση με τους ναζί. Σε καμία περίπτωση όμως δεν σχετίζονται με την στήριξη κάποιου ιμπεριαλισμού: κάτι τέτοιο δεν θα εξασφάλιζε καν καλύτερες συνθήκες ζωής στους εργαζόμενους.

Καπιταλισμός Ζόμπι

Κάθε νέο κοινωνικό σύστημα, έλεγε ο Μαρξ σε ελεύθερη μετάφραση, ενώ στην αρχή αποτελεί πρόοδο και μια μορφή βελτίωσης της καταπιεζόμενης τάξης στο τέλος καταλήγει να αποτελεί τα ίδια της τα δεσμά. Τότε είναι που σαπίζει και πρέπει να ανατραπεί, δημιουργώντας ταυτόχρονα τις κοινωνικές συνθήκες για να συμβεί αυτό.

Όπως και κάθε κοινωνικό σύστημα, έτσι και ο καπιταλισμός, προκειμένου να επιβιώσει από τις κρίσεις του, φτάνει στο σημείο να κανιβαλίζει: τρέφεται από τις ίδιες του τις σάρκες, με αποτέλεσμα να απογυμνώνεται και να αποκαλύπτει το αποκρουστικό εσωτερικό του.

Έτσι η υπέροχη δυνατότητα να επιλέγεις ελεύθερα να πουλήσεις την εργατική σου δύναμη ή να πεθάνεις στους πέντε δρόμους, ή οι ίσες δυνατότητες επιτυχίας για οποιοδήποτε άτομο της κοινωνίας, που κάποτε αποτέλεσαν ριζοσπαστικές αλλαγές, τώρα καταρρέουν.

Τα ιδεολογήματα - στηρίγματα του καπιταλισμού, όλο το  (προωθούμενο με κάθε τρόπο) σύστημα αξιών του το οποίο παρουσιάζει ως υπέρτατη αξία (και κριτήριο "αξιολόγησης" κάθε ατόμου στην κοινωνία) την ποσότητα και την ποιότητα της συμμετοχής του καθενός στην παραγωγική διαδικασία , ακόμη και απαράβατα "αξιώματα" όπως η ιερότητα και η σημασία της ατομικής ιδιοκτησίας, φαίνεται να αμφισβητούνται, αποτέλεσμα και απόδειξη του ότι ο καπιταλισμός είναι σε κρίση.

Σε πείσμα όλων εκείνων όσων θεωρούν τον Μαρξ ξεπερασμένο επειδή έγραφε πριν ενάμιση αιώνα, εκείνος έρχεται να επιβεβαιωθεί (επανειλλημένα μάλιτα) τόσα χρόνια μετά. Στον κόσμο της καπιταλιστικής κρίσης. Στην Ευρώπη των μνημονίων και της λιτότητας, και ειδικότερα στην Ελλάδα, με ποιο τρανή πρόσφατη απόδειξη της επιβεβαίωσής τους, το περιεχόμενο του ψηφισμένου πολυνομοσχεδίου.

Και για να εξηγούμαι: Πώς μπορεί κανείς να μιλήσει  για την αξία της εργασίας τη στιγμή που όταν επιπρόσθετα στο τεράστιο ποσοστό ανεργίας, θέτονται σε διαθεσιμότητα χιλιάδες εργαζόμενοι πολύ σημαντικών κλάδων ενώ στους ίδιους κλάδους υπάρχει ανάγκη για εργατικό δυναμικό (όπως π.χ. καθηγητές ή εργαζόμενοι στα νοσοκομεία) ; Πώς μπορεί το σύστημα να προωθήσει το "εργάζεσθαι" ως υπέρτατο σκοπό της ζωής, τη στιγμή που οι "ενοικιαζόμενοι" απελευθερώνονται και αυτό που τελικά εξασφαλίζεται είναι η πεντάμηνη χαμηλόμισθη ανασφάλιστη εργασία (δηλ. η "ανακύκλωση" της ανεργίας) μέσω των "προγραμμάτων κατάρτισης";

Πώς μπορεί να δικαιολογήσει κανείς την "ελεύθερη" δυνατότητα πώλησης φαρμάκων  ως "άνοιγμα της αγοράς" την ίδια στιγμή που οι μόνοι που έχουν την οικονομική δυνατότητα να το κάνουν αυτό είναι οι μεγάλες επιχειρήσεις, γεγονός που εκτός των άλλων θα πλήξει τα μικρά φαρμακεία; Πώς συμβαδίζει το "ελεύθερο επιχειρείν" εντός του καπιταλισμού με το παραπάνω και με την εικόνα όλων εκείνων των μικρών επιχειρήσεων που κλείνουν;

Πώς είναι δυνατόν να υποστηρίξει κανείς την "ιερότητα" της ατομικής ιδιοκτησίας, όταν μετά το παράδειγμα της Κύπρου, και της αυτόματης παρακράτησης φόρων μέσω τραπεζικών λογαριασμών (και) στην Ελλάδα, αυτό που, λέει, θα διασφαλίζεται ως σύνταξη είναι μόνον το ποσό των 360 ευρώ;

Πώς μπορεί να υποστηρίξει κανείς την αναγκαιότητα, την ευεργετικότητα των τραπεζών όταν μετά τα τα  εκαντοντάδες δισεκατομμύρια που χαρίστηκαν απλόχερα για την "ανάκαμψή τους" (εν καιρώ κρίσης, και ενώ όλοι υποτίθεται έπρεπε να κάνουμε θυσίες για να πληρωθεί το χρέος) - τώρα δίνονται "στο σφυρί" να πωλούνται πλειοψηφικά κομμάτια μετοχών σε ιδιώτες για ψίχουλα;

Είναι γνωστό ότι σε κάθε στάδιο προσπάθειας "επιβίωσης" του καπιταλισμού, μέσω της εξέλιξής του (όπως πχ το στάδιο του νεοφιλελευθερισμού), η "γλώσσα", οι "αξίες" που εξυμνούνται προσαρμόζονται ανάλογα: έτσι τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, βομβαρδιζόμαστε με φράσεις όπως οι αναγκαίες θυσίες που πρέπει όλοι να κάνουμε προκειμένου να ξεπεράσουμε την κοινή εθνική μας κρίση, η ανάπτυξη που έρχεται, το πρωτογενές πλεόνασμα, και τελευταία η έξοδος στις αγορές.

Κάθε "εμπλουτισμός της γλώσσας" και καινούρια φιλοσοφία που δημιουργείται καταρρέει πολύ πιο γρήγορα από την προηγούμενη. Έτσι κανείς αναρωτιέται πώς γίνεται να κάνουμε όλοι θυσίες ενώ οι μεγάλες επιχειρήσεις απολαμβάνουν ελαφρύνσεις όπως οι φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών, η μείωση στις ασφαλιστικές εισφορές των επιχειρήσεων, γιατί "βγαίνουμε στις αγορές" (δηλ. αποκτούμε πάλι τη δυνατότητα δανεισμού από ιδιώτες) ενώ έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα, πώς γίνεται ακόμη - ακόμη να "τελειώνουν τα μνημόνια", ή να "αποπληρωθεί το χρέος" τη στιγμή που ακόμη δανειζόμαστε (και το χρέος συνεχώς αυξάνεται) ή ακόμη και πως γίνεται να υπάρχει η δυνατότητα ανάπτυξης τη στιγμή που οι "αγοραστές" των υπηρεσιών και των αγαθών συνεχώς φτωχοποιούνται.

Τελικά, όλη η "κυρίαρχη προπαγάνδα" καταλήγει να υμνεί και να αναφέρεται σε  έννοιες όπως αγορές και ανάπτυξη, οι οποίες αφενός δεν έχουν πια νόημα για τον κόσμο, αφετέρου δεν έχουν πραγματική υπόσταση. Και στην προσπάθεια να ξεπεραστεί η κρίση του "ιδεολογικού εποικοδομήματος του καπιταλισμού", στην πραγματικότητα εντείνεται.

Συνοψίζοντας, οι αντιφάσεις του καπιταλισμού αναδεικνύονται και συγκρούονται βίαια. Ο καπιταλισμός ουσιαστικά αναγκάζεται να καταστρέψει τον ίδιο τον εαυτό του προκειμένου να επιβιώσει. Ένα οξύμωρο σχήμα το οποίο αφενός επιβεβαιώνει τον Μαρξ και αφετέρου οδηγεί σε παράδοξες εικόνες όπως ΜΑΤ να πετάνε δακρυγόνα αδιακρίτως στην Ερμού την Κυριακή, για να διώξουν τους υπαλλήλους οι οποίοι απεργούν,καθώς εμποδίζουν τον κόσμο να αγοράσει και να φέρει την -πλήρως εξαρτημένη από το άνοιγμα των μαγαζιών τις Κυριακές- ανάπτυξη.

Είναι πολύ κλισέ και χιλιοειπωμένο να μιλήσει κανείς "για το τέλος" του καπιταλισμού. Το σίγουρο είναι όμως η ολοένα και εντονότερη παρακμή του, η οποία αποκαλύπτεται εντονότατα στην Ελλάδα αλλά καθώς και ο "διεθνής της χαρακτήρας" που φαίνεται όταν σε χώρες όπως η Αμερική μιλάνε για την "ελπίδα της νέας φιλοευρωπαϊκής" πολιτικής δύναμης που ακούει στο όνομα "Ποτάμι".

Τελειώνοντας, μια άλλη πλευρά όλων των παραπάνω είναι ότι αποκαλύπτεται και η "ταξικότητα" του καπιταλισμού. Αυτό οδηγεί στην ραγδαία ανάπτυξη της συνείδησης των εργαζομένων αλλά και όλων των στρωμάτων που προλεταριοποιούνται. Τους οδηγεί να "συνειδητοποιούν" δηλαδή, τους εχθρούς, το ρόλο τους, να επανασυσπειρώνονται σε σωματεία και να ακολουθούν μορφές πάλης οι οποίες βρίσκονται στην καρδιά της σύγκρουσης της αντίθεσης που, πια, γίνεται ξεκάθαρη: κεφαλαίου και εργασίας. Σε αυτά τα πλαίσια αναδεικνύονται οι τεράστιες δυνατότητες της ανατροπής αυτού του σάπιου συστήματος. Δυνατότητες φυσικά που έχουν άμεση σχέση με τον ρόλο και τη σχέση της αριστεράς αλλά και το προσεκτικό ξανακοίταγμα "των κλασσικών του μαρξισμού", οι οποίοι, όπως ειπώθηκε ήδη, συνεχώς  επιβεβαιώνονται.

Για τις καθαρίστριες

Στην φωτογραφία: Εργάτριες στις ΗΠΑ το 1857.
 Εργάτριες στην Πετρούπολη το 1917.
Εργάτριες στην Ελλάδα το 2014.

Eίναι σύζυγοι. Είναι μητέρες. Είναι γυναίκες. Είναι εργαζόμενες.

Είναι αυτές που πήραν τη σφουγγαρίστρα με την οποία καθαρίζουν τα δάπεδα των υπουργείων της βρωμιάς και της διαφθοράς, την σήκωσαν ανάποδα, και την μετέτρεψαν σε σύμβολο αγώνα. Όπως είχαν κάνει κάποτε κάποιοι, με το σφυρί των βιομηχανιών, και το δρεπάνι των αγρών.

Ο αγώνας των απολυμένων καθαριστριών όλη αυτή την περίοδο επικαιροποίησε όσο καλύτερα γινόταν το νόημα της 8ης Μαρτίου. Το μήνυμα της δύναμης του αγώνα των καταπιεσμένων γυναικών. Το μήνυμα του αγώνα όλων των καταπιεσμένων.

Οι καθαρίστριες, συσσωρεύοντας την εμπειρία των κινημάτων των τελευταίων χρόνων,  απέδειξαν, σε μια περίοδο που η αριστερά στέκεται μαγκωμένη, ότι καμιά φορά δεν χρειάζονται πολύπλοκα οικονομικά προγράμματα, σωστές (και αρκούντως) αγωνιστικές εκφράσεις, υψηλή πολιτική για να προσεγγίσεις τον κόσμο. Ότι καμιά φορά, ή και πάντα, τα πράγματα είναι απλά. Τόσο απλά όσο το "έξω οι υπουργοί από τα υπουργεία, οι καθαρίστριές στην εξουσία".

Έδειξαν ότι "η αριστερά του 21ου αιώνα" όπως πολλοί λένε, δεν έχει νόημα ύπαρξης. Πολύ απλά γιατί εκείνη "του 20ου" ποτέ δεν ξεπεράστηκε. Πολύ απλά, γιατί τώρα, τόσα χρόνια μετά, η κατάσταση παραμένει ίδια και απαράλλακτη: "τάξη εναντίον τάξης".

Στον καιρό της απανεμιάς και της γκρίνιας για αυτή, οι καθαρίστριες κουνάνε με δύναμη τις σφουγγαρίστρες τους, φωνάζουν συνθήματα, "απολύουν" με θράσος τους υπουργούς, συγκρούονται με τα ΜΑΤ. Και όλα αυτά με χαμόγελο. Με περηφάνια. Γιατί ξέρουν ότι είναι εργάτριες. Και ξέρουν ότι, στο κάτω κάτω, είναι αυτές που θα αλλάξουν τον κόσμο.

Τις ευχαριστούμε για την υπενθύμιση. Κάποιοι και κάποιες, σίγουρα τη χρειάζονταν.

H πραγματική ιστορία της επανάστασης του '17



Ο Λένιν μοιράζει ψωμιά κατά τη διάρκεια
συλλογικής κουζίνας τον Ιανουάριο του '17.
Το καθεστώς του Τσάρου τρεκλίζει για τα καλά.

Η Ρώσικη επανάσταση του '17, ή αλλιώς "Οκτωβριανή Επανάσταση", είναι σημείο αναφοράς για όλη την αριστερά. Οποιοσδήποτε θεωρεί εαυτόν αριστερό μιλάει για αυτή, συζητάει με συντρόφους και συναγωνιστές για το τί ακριβώς έγινε κ.λ.π. Είναι γνωστό ότι υπάρχουν πολλές απόψεις, διαφορετικές προσεγγίσεις, τόσο για τα αίτια της επανάστασης, όσο και για την εξέλιξη και την κατάληξή της. Πολλές φορές η Οκτωβριανή Έπανάσταση γίνεται το επίκεντρο καυτών debate.  Το παρόν άρθρο προσπαθεί να απαλύψει την κρυμμένη αλήθεια για την Ρώσικη Επανάσταση, φωτίζοντας τις μέχρι πρότεινος άγνωστες πτυχές της ιστορίας.

H πιο αποφασιστική στιγμή για την έναρξη της επανάστασης τοποθετείται ιστορικά το 1903, στο  2ο συνέδριο του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Ήταν τότε που το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, συζήτησε θέματα καθοριστικά για την έκβαση της ταξικής πάλης στη Ρωσία, όπως το ενδεχόμενο συγκρότησης νεολαίας αυτόνομης από το κόμμα. Παρόλα αυτά το συγκεκριμένο θέμα έκλεισε βιαστικά, με μια πρόχειρη απόφαση η οποία παρέπεμπε την ευθύνη στους νεολαίους του κόμματος.

Το ζήτημα στο οποίο επικεντρώθηκε τελικά η συζήτηση ήταν ο εκλογικός κανονισμός σύμφωνα με τον οποίο θα εκλεγόταν η Κεντρική Επιτροπή του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Το συγκεκριμένο ζήτημα αποτέλεσε μία κυρίαρχη διαφωνία στο σώμα των συνέδρων. Η διαφωνία αυτή επεκτάθηκε και σε άλλα ζητήματα όπως το ποσοστό της ποσόστωσης που θα λάμβαναν οι γυναίκες για την εκλογή τους στην Κ.Ε, ή η δυνατότητα να μπορεί να έχει λόγο στην εκλογή της Κ.Ε οποιοδήποτε μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος προλάβαινε να έρθει στο συνέδριο πριν "κλείσει η κάλπη", μιας και μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος δεν θεωρούταν κάποιος που συμμετείχε σε αγώνες ή πλήρωνε τη συνδρομή του στο κόμμα, αλλά κάποιος ο οποίος απλώς υπήρχε στο χώρο του συνεδρίου.

Οι συγκεκριμένες διαφωνίες προκάλεσαν μεγάλη και έντονη συζήτηση, με εκπρόσωπους σωματείων και  αγρότες να τοποθετούνται υπέρ και κατά των προτάσεων, αναγνωρίζοντας πως πρόκειται περί σοβαρών πολιτικών και όχι απλά οργανωτικών ζητημάτων. Στην ιστορία μένει το σύνθημα του Λένιν κατά την τοποθέτησή του στο συνέδριο που συμπύκνωνε την κατεθυνση στην οποία κατά τη γνώμη του έπρεπε να βαδίσει η εργατική τάξη της Ρωσίας.
"Ποσόστωση στις γυναίκες - Μέτρο 1/2 - Χάρτα Δικαιωμάτων!", είχε φωνάξει τότε προκαλώντας ενθουσιώδη χειροκροτήματα στο σώμα των συνέδρων.

Οι διαφορές τελικά ήταν αγεφύρωτες με αποτέλεσμα την δημιουργία 2 μεγάλων φραξιών, των Μπολσεβίκων και των Μενσεβίκων.

Δεκετέσσερα χρόνια μετά, τον Φλεβάρη του '17, το προλεταριάτο της Ρωσίας, εξέρθηκε ενάντια στον Τσάρο, πλήρως ακαθοδήγητα και αυτόνομα από τους Μπολσεβίκους. Ο Λένιν, αφού υποστήριξε πολιτικά την επανάσταση με δηλώσεις του στην Iskra,  έγραψε την περίφημη μπροσούρα του με τίτλο "Θέσεις του Απρίλη - Η Χάρτα Δικαιωμάτων". Εκεί περιέγραψε λεπτομερώς ποιά θα ήταν τα αιτήματα τα οποία θα έπρεπε από εδώ και μπρος να έχει η εργατική τάξη, τονίζοντας βέβαια πως οι Μπολσεβίκοι δεν θα μπορούσαν να παίξουν οργανωτικό ρόλο στον αγώνα της, μιας και έτσι θα την "καπέλωναν".

Τον Οκτώβρη του '17, οι προλετάριοι, έχοντας απευθύνει στην κυβέρνηση Κερένσκι την Χάρτα δικαιωμάτων της εργατικής τάξης και της αγροτιάς,  βγήκαν στο δρόμο να την υποστηρίξουν.

Σύντομα πραγματοποιήθηκε εισβολή στα Χειμερινά Ανάκτορα. Στην εισβολή αυτή συμμετείχαν χαρακτηριστικά προλετάριοι, αγρότες και στρατιώτες άνω των 32 ετών, μιας και την ίδια μέρα η ήδη συγκροτημένη αυτόνομη νεολαία των Μπολσεβίκων, πραγματοποίησε αυτονοργανωμένο party λίγα μέτρα πιο πέρα, προωθόντας το νεολαιίστικο  πολιτιστικό αντιπαράδειγμα της εποχής της.

Χαρακτηριστική ήταν η απάντηση "δεν έχω γνώμη" που έδωσε ο γενικός γραμματέας της νεολαίας στην ερώτηση για το "ποιά η γνώμη του για την Οκτωβριανή Επανάσταση", κάνοντας έτσι σαφές πως η νεολαία πρέπει  να ασχολείται με τα εξειδικευμένα πρόβλήματα της γενιάς της εποχής της, και όχι με γενικά κεντρικά πολιτικά ερωτήματα.

Το νεοσύσταστο εργατικό καθεστώς αντιμετωπίστηκε ως "απειλή" από τις ξένες δυνάμεις και έτσι γρήγορα βρέθηκε αντιμέτωπο με στρατούς από όλο τον κόσμο σε κάθε γωνιά της Ρωσίας.

Ο Λένιν και το επιτελείο του όμως, κράτησαν και εκεί εξαιρετική στάση, φροντίζοντας να διαπραγματευτεί την ειρήνη με κάθε έναν ανεξαιρέτως από τους στρατούς αυτούς, όπως και τις δανειακές συμβάσεις που είχε υπογράψει η Ρωσία με τις χώρες από τις οποίες προερχόντουσαν. Το γεγονός ότι οι Μπολσεβίκοι φρόντισαν να μην διαγράψουν ολόκληρο το χρέος της Ρωσίας κρίθηκε ως θεμελιώδης κίνηση (παρά τα ψεύδη που διαδίδονται περί ολικής διαγραφής από αστικό και αριστερίστικο τύπο) για την επιτυχημένη έκβαση της επανάστασης.

Τα επόμενα χρόνια της επανάστασης στη Ρωσία, κύλησαν ήρεμα, με πλήθος συλλογικών κουζίνων και ανταλλακτικών παζαριών σε κάθε γειτονιά, την ίδια στιγμή που οι εργοστασιάρχες ανενόχλητοι συνέχιζαν να έχουν τον πλήρη έλεγχο των εργοστασίων. Η δυαδική εξουσία ήταν γεγονός.

Ο  λόγος του εκφυλισμού και τελικά της πτώσης (ή ανατροπής, κατά πολλούς) του σοβιετικού καθεστώτος παραμένει μέχρι και σήμερα ένα μεγάλο μυστήριο και  διαφέρει ανάλογα με τον ιστορικό και την προσέγγιση.

 Όλοι ανεξαιρέτως οι ιστορικοί συμφωνούν όμως, πως είχε να κάνει με το γεγονός ότι οι Μπολσεβίκοι απέτυχαν να προσφέρουν ένα ισχυρό αντιπαράδειγμα στην εργατική τάξη και να απευθυνθούν πετυχημένα σε όλο το πλήθος των πολλαπλών της ταυτοτήτων, κάνοντας την πολιτική "υπόθεση των λίγων", πράγμα που έδωσε εύφορο έδαφος στην επικράτηση του σταλινικού μοντέλου.

Σκέψεις για τους Δεκέμβρηδες που πέρασαν (και αυτούς που θα ΄ρθουν)

6/12/2013: 15 διμοιρίες "ακίνδυνων" Μ.Α.Τ προστατεύουν την ελληνική κοινωνία

 από 100  "επικίνδυνους" μαθητές.

2008. Δεκέμβρης. Κουδούνι. Ένα 16χρονο αγόρι τρέχει χαρούμενο έξω από το σχολείο, στο δρόμο. Δεν ξέρει τι θα ακολουθήσει.
Λίγες ώρες μετά, βρίσκεται νεκρός, στο δρόμο, από σφαίρα μπάτσου.

Πέντε χρόνια μετά. Δεκέμβρης. Κουδούνι. Ένα κορίτσι τρέχει χαρούμενο έξω από το σχολείο, βγαίνει στο δρόμο. Δεν έχει ιδέα τι θα ακολουθήσει.
Λίγες ώρες μετά, βρίσκεται νεκρή, στο σπίτι της, από τις αναθυμιάσεις μαγκαλιού που είχαν ανάψει με την μητέρα της για να ζεσταθούν, επειδή δεν είχαν να πληρώσουν θέρμανση.

Τόσα χρόνια, τα 16χρονα αγόρια και τα 13χρονα κορίτσια βγαίνουν από το σχολείο, χωρίς να ξέρουν τι θα ακολουθήσει. Τόσα χρόνια καταλήγουν δολοφονημένα από διάφορες κυβερνήσεις και το γεγονός αυτό παρουσιάζεται με φράσεις ταιριαστές στην επικαιρότητα της κάθε περιόδου: άλλοτε "σφαίρα που εξοστρακίστηκε" άλλοτε "θάνατος από αναθυμιάσεις λόγω άγνοιας και έλλειψης παιδείας".

Δεν έχουν σημασία οι λέξεις. Τότε ήταν σφαίρα, σήμερα είναι μαγκάλι. Αύριο θα είναι ανεργία, έλλειψη σπιτιού, έλλειψη περίθαλψης, πείνα.

Δεν έχουν σημασία οι δικαιολογίες. Τότε ήταν "μα τί γύρευε στα Εξάρχεια;", σήμερα είναι "μα είναι δυνατόν να μη γνωρίζουν ότι το μαγκάλι είναι επικίνδυνο;", αύριο θα είναι "δεν έπρεπε να πάρει δάνειο", "χρώσταγε", "δεν έχουμε λεφτά για δημόσια νοσοκομεία".

Δεν έχουν σημασία οι  χυδαίοι τρόποι διαστρέβλωσης των γεγονότων μέσω ωραιοποιημένων φράσεων που αποδίδουν τις ευθύνες αλλού, εκτός από τον πραγματικό ένοχο. Σημασία έχουν τα γεγονότα τα ίδια:
τόσα χρόνια τα αγόρια και τα κορίτσια δεν ξέρουν τι θα ακολουθήσει και τόσα χρόνια οι κυβερνήσεις τα δολοφονούν.

Τόσα χρόνια η κοινωνία η ίδια δεν ξέρει τι θα ακολουθήσει και τόσα χρόνια οι κυβερνήσεις απαντούν με δολοφονίες. Και εμείς πρέπει να τους σταματήσουμε.

Τι είναι και τί δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ

(Το παρόν κείμενο γράφεται μετά από το διάβασμα μιας πολύ ενδιαφέρουσας μπροσούρας που ασκεί κριτική στο ΣΥΡΙΖΑ και με αφορμή την ολοκλήρωση ενός έτους από την πρώτη συνδιάσκεψή του)

Τί δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ:

1. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι επαναστατικό κόμμα. Το γιατί είναι προφανές.
2. Ο ΣΥΡΙΖΑ επίσης δεν είναι σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, ούτε με τη σύγχρονη, ούτε με την παλαιότερη έννοια της σοσιαλδημοκρατίας (ούτως ή άλλως οι αναχρονισμοί δεν έχουν νόημα στην πολιτική). Αλλιώς πως μπορεί να εξηγηθεί η ισχυρή  παρουσία του σε διάφορων μορφών κινήματα με πρακτικές όπως απεργίες, καταλήψεις ή ζητήματα  όπως η οργανωτική δομή του, η διακήρυξή του, η ανακήρυξή του ως νούμερο ένα εχθρό από το αστικό μπλοκ εξουσίας από τις εκλογές του 2012 και έπειτα;
3.Τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν κοινή ιδεολογική βάση και άρα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αποτελέσει κόμμα με την αυστηρή έννοια του όρου (δηλ. με καθοδήγηση κλπ.)
3. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα δεν έχει κοινή δημόσια πολιτική έκφραση (δυστυχώς), παρά το κοινό πλαίσιο συμφωνίας του.  Αυτό το αποδεικνύουν καθημερινά στελέχη του τα οποία εκφράζουν προσωπικές απόψεις. μην ξεκαθαρίζοντας ότι δεν αποτελούν απόψεις συμφωνημένες στα πλαίσια του ΣΥΡΙΖΑ.
4. Λόγω της μη ιδεολογικής κοινής βάσης των μελών του ΣΥΡΙΖΑ, οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν εκ των πραγμάτων να έχουν βαθιά επεξεργασία και ανάλυση. Και αυτό τρόπον τεινά, "εξαναγκάζει" σε πλουραλισμό απόψεων εντός του ΣΥΡΙΖΑ (ένας πλουραλισμός όμως ο οποίος πρέπει να συγκροτείται και δημόσια αλλά και ειλικρινώς)  μιας και τέτοιες θέσεις δεν μπορεί παρά να είναι ανεπαρκείς στις δύσκολες μάχες που πρόκειται να δοθούν.

Τί είναι ο ΣΥΡΙΖΑ:

1.Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια κοινή προσπάθεια για την ενότητα της αριστεράς. Είναι ένας συνασπισμός  αριστερών κομμάτων και οργανώσεων που προέρχονται από εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους ιδεολογικά ρεύματα, που άρχισε στην βάση της της ενότητας της αριστεράς ως αναγκαία προϋπόθεση για την νικηφόρα έκβαση των μαχών του εργατικού κινήματος.
2. Ως εκ τούτου, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι (και παραμένει) μια πολιτική συμμαχία.
3. Στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ γίνεται διάλογος και αναπτύσσονται διαφωνίες για πλήθος ζητημάτων ακριβώς επειδή υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για την τακτική και ακριβώς επειδή τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν κοινή ιδεολογική αφετηρία.
4. Ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές κατάφερε να αποτελέσει την πολιτική έκφραση των κινημάτων που εκφράστηκαν τα τρία χρόνια που είχαν προηγηθεί και αυτό ισχύει μέχρι και σήμερα. Μπορεί να γίνει πολύ εύκολα εμφανές από το γεγονός ότι αποτελεί τον στόχο των ΜΜΕ και της κυβέρνησης (βλ. ξεκίνημα της απεργίας των εκπαιδευτικών με τα πρώτα δημοσιεύματα του Βήματος και των Νέων να είναι κατηγορίες στο  ΣΥΡΙΖΑ για "υποκίνηση της απεργίας"). Μπορεί να γίνει εμφανές από συζητήσεις με τους εργαζόμενους που δίνουν αυτή τη στιγμή αγώνες σε χώρους όπως τα Πανεπιστήμια ή τα νοσοκομεία.
5. Ένας από τους κυρίαρχους λόγους που συνέβη αυτό είναι η έκφραση δύο θέσεων: α) ενότητα της αριστεράς β) κυβέρνηση της αριστεράς. Οι θέσεις αυτές ουσιαστικά εξέφρασαν την ελπίδα και την άμεση προοπτική ενός μεγάλου κομματιού των από κάτω στο τώρα, στο σήμερα. 

Για να το προσεγγίσουμε και πιο λογοτεχνικά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ούτε η αρχή ούτε το τέλος. Είναι η μέση. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας ακροβάτης, αναβάτης ενός ποδηλάτου με μια ρόδα το οποίο ισορροπεί πάνω σε ένα σκοινί. Τις δυο άκρες αυτού του σκοινιού τραβάνε από την μία ο "ρεαλισμός" και η "συμβιβαστικότητα" και από την άλλη η "ανυπακοή" και η "απειθαρχία". Είναι προφανές ότι αυτός που θα τραβήξει δυνατότερα θα στρέψει το ποδήλατο προς το μέρος του. Αν τραβήξουν και οι δύο το ίδιο δυνατά, το σκοινί θα σπάσει. Το τί θα συμβεί τότε είναι άγνωστο.

Η πεζή πραγματικότητα σήμερα είναι ότι η αριστερά έχει χάσει τις τεράστιες οργανωτικές δομές και την επιρροή σε κάθε επίπεδο ζωής της κοινωνίας που κάποτε είχε. Είναι μεγάλο πρόβλημα ότι παρά τους αγώνες που δίνονται η αριστερά αποτυγχάνει να έχει σημαντική αύξηση στις γραμμές της. Ο κόσμος αν και τελικά αναζητάει και να προσπαθεί να στραφεί την αριστερά όπως φάνηκε με την εμπλουτισμό των μπλοκ των οργανώσεων της αριστεράς στην πορεία του Πολυτεχνείου, απ' ότι φαίνεται, δεν πείθεται αρκετά από αυτή. Τη σήμερον ημέρα που ο κόσμος ψάχνει σοβαρές απαντήσεις για τα καθημερινά του προβλήματα,απαντήσεις που πρέπει να έχουν μια σαφή ριζοσπαστική, ανατρεπτική, και σίγουρα ασυμβίβαστη πολιτική, η συντριπτική πλειοψηφία της αριστεράς είναι ανεπαρκής. Και το πιο "επαρκές" κομμάτι της σε αυτή την κατεύθυνση μέχρι σήμερα, απ' ότι φαίνεται, ακούει στο όνομα "ΣΥΡΙΖΑ".

Τελειώνοντας, να υπενθυμίσω μια φράση του Λένιν: ένα κόμμα χρειάζεται αταλάντευτη στρατηγική και ευλίγιστη τακτική. Τελικά ίσως το μεγάλο πρόβλημα της αριστεράς σήμερα είναι ότι χωρίζεται σε δυο μεγάλα κομμάτια: αυτό που έχει στρατηγική χωρίς να έχει τακτική και αυτό που έχει τακτική δίχως να έχει στρατηγική.

Δυστυχώς ή ευτυχώς τα παραπάνω προβλήματα δεν λύνονται ούτε με άρθρα κριτικής στο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε, πολύ περισσότερο, με άρθρα υπεράσπισής του. Λύνονται με την απάντηση στο εξής δύσκολο και σοβαρό ερώτημα:
"Τί να κάνουμε;"

Θα άλλαζα λοιπόν τον τίτλο της μπροσούρας "Τα αδιέξοδα του ΣΥΡΙΖΑ και οι κίνδυνοι για το εργατικό κίνημα" σε "Τα αδιέξοδα του ΣΥΡΙΖΑ, η ανεπάρκεια της αριστεράς και οι κίνδυνοι για το εργατικό κίνημα". Οι ιδεολογικές εργασίες που υπενθυμίζουν τα μεγάλα προβλήματα του ΣΥΡΙΖΑ, τον κίνδυνο που μπορεί να προκαλέσει η υποχώρησή του στο σήμερα ή αν και όταν βρεθεί σε κυβερνητική θέση είναι χρήσιμες και πολλές από αυτές έχουν και δίκιο. Το πρόβλημα είναι ότι πολλές φορές φτάνουν σε σημείο να ξεχνάνε την πραγματική κατάσταση: ότι αυτή τη στιγμή οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε κατάσταση εξαθλίωσης. Ότι την κατάσταση αυτή θα εντείνει η σημερινή ακροδεξιά κυβέρνηση  με τρομοκρατία, καταστολή και περαιτέρω λιτότητα με τη σύμπραξη του κραταιού ακόμη νεοναζιστικού κόμματος (και των λοιπών νεοναζιστικών μορφωμάτων). Ότι, δηλαδή, ο κίνδυνος είναι άμεσος και βρίσκεται παντού αυτή τη στιγμή που μιλάμε.