Ποιός είναι ο δολοφόνος του Παύλου Φύσσα;

"Μα θαρρώ πως θα τα μπλέξω απ'την Κική και την Κοκό,
ποια να διαλέξω;"

Στο internet έχει εδώ και μια μέρα κυκλοφορήσει ένα δημοσίευμα με τίτλο "Αυτός είναι ο δολοφόνος του Παύλου Φύσσα". Στο εν λόγω δημοσιεύματα αποκαλύπτονται τα στοιχεία του χρυσαβγίτικου καθάρματος που μαχαίρωσε τον 34χρονο αγωνιστή , Παύλο Φύσσα, πριν 2 μέρες.
Ο τίτλος του δημοσιεύματος αυτού όμως είναι λάθος. Ή καλύτερα, εν μέρει λάθος.
Ο φασίστας που συνήθως εικονίζεται σε αυτά τα δημοσιεύματα είναι προφανώς εκείνος ο οποίος μαχαίρωσε μέχρι θανάτου του Παύλου Φύσσα. Όμως δεν είναι, ή δεν είναι μόνο, αυτός ο δολοφόνος του.

Δολοφόνοι του Παύλου Φύσσα είναι όλα τα μέλη της Χρυσής Αβγής.

Δολοφόνοι του Παύλου Φύσσα είναι και η αστυνομία και το δικαστικό σύστημα που την καλύπτουν και την προστατεύουν.

Δολοφόνοι του Παύλου Φύσσα είναι η κυβέρνηση (και η κάθε κυβέρνηση) που υιοθετεί (και υιοθετούσε) καθημερινά την ατζέντα της, σκέφτεται σοβαρά τη συνεργασία μαζί της και της δίνει πάτημα με κάθε μέτρο που ενισχύει την φτώχεια και την ανεργία.

Δολοφόνοι του Παύλου Φύσσα είναι όλοι οι "δημοσιογράφοι" και τα καθεστωτικά ΜΜΕ που όταν ακούνε κάτι κακό για τη Χρυσή Αβγή υποδεικνύουν ως αντίστοιχό της την αριστερά και τους αντιεξουσιαστές κάνοντας λόγο για "άκρα" και εξισώνοντας τις απεργίες και τα σπασίματα τραπεζών με τις δολοφονίες μεταναστών και ντόπιων.

Δολοφόνοι του Παύλου Φύσσα είναι και όλα εκείνα τα μίζερα "φιλήσυχα" ανθρωπάκια που θα συνεχίσουν να στηρίζουν τους νεοναζί εκλογικά έχοντας πλήρη γνώση του ότι είναι μια εγκληματική συμμορία που δολοφονεί, απλώς και μόνο ελπίζοντας να "καθαρίσει ο τόπος" προκειμένου η ζωή τους να μην διαταρραχθεί άλλο.

Δολοφόνος του Παύλου Φύσσα είναι και το σύστημα που ανέκαθεν προετοιμάζει το έδαφος για τον φασισμό και "χτίζει" οργανώσεις σαν τη Χρυσή Αβγή όταν βρίσκεται σε κρίση.

Όλοι αυτοί είναι δολοφόνοι. Και δεν είναι μόνο δολοφόνοι του Παύλου Φύσσα. Είναι δολοφόνοι κάθε μετανάστη που σκοτώνεται από τους συνοριοφύλακες ή στην Ελλάδα από φασίστες. Είναι δολοφόνοι κάθε ντόπιου που σκοτώνεται εν ώρα εργασίας. Είναι δολοφόνοι κάθε αγωνιστή που πέθανε απλώς επειδή τόλμησε να τους πει "όχι" . Είναι εν δυνάμει δολοφόνοι κάθε άστεγου, κάθε άνεργου, κάθε φτωχού από όποια χώρα και αν προέρχεται. Είναι εν δυνάμει δολοφόνοι όλων μας γιατί θέλουν να μας καταντήσουν έτσι. Και δεν πρέπει να τους αφήσουμε να συνεχίσουν να σκοτώνουν.

Είναι η κυβέρνηση, ηλίθιε!

Δεν είναι λαϊκισμός. Είναι η πραγματικότητα και έχει άμεση σχέση με την
ζωή και την επιβίωσή μας. 

Από το τέλος του καλοκαιριού και έπειτα βρίσκεται σε εξέλιξη μια ευρέως  φάσματος και τεράστιας έντασης επίθεσης της κυβέρνησης στο λεγόμενο "κοινωνικό κράτος" (όποια υπόσταση και αν είχε αυτό στην Ελλάδα, τέλος πάντων). Η επίθεση αυτή επικεντρώνεται κυρίως σε δύο τομείς - πυλώνες της ζωής ενός ανθρώπου: στην υγεία και στην παιδεία. Σε τίτλους, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η κυβέρνηση εφαρμόζει ένα πλαίσιο απολύσεων/κλεισίματων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων (και νοσοκομείων)/εντατικοποίησης της εκπαίδευσης με σκοπό την κερδοφορία του κεφαλαίου (aka. των μεγάλων επιχειρήσεων, πέρα από τη φιλολογία περί εξόφλησης χρεών της πατρίδας που και αυτό περί του κατά πόσο θα κερδίσει ή καλύτερα δεν θα πληρώσει το κεφάλαιο πρόκειται μιας και τους κατά καιρούς"δανεισμούς" αυτό τους καρπωνόταν και συνεχίζει να τους καρπώνεται).Το σχήμα αυτό, με λογικές συνεπαγωγές αναλύεται ως εξής: διαθεσιμότητες/καταργήσεις οργανικών θέσεων -> αύξηση ανεργίας -> δημιουργία ενός φτηνού εργατικού δυναμικού που βάση των ήδη διαλυμένων συλλογικών συμβάσεων δεν θα μπορεί να διεκδικεί τίποτα (και θα δουλεύει/εκπαιδεύεται θεραπεύεται σε νοσοκομεία/φροντιστήρια/πανεπιστήμια - επιχειρήσεις - μιλάμε για τρελά λεφτά δηλαδή). Με τις εντατικοποιήσεις, για τους λίγους τυχερούς (που έχουν τα απαιτούμενα χρήματα για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις τους - λέγε με φροντιστήρια στη δευτεροβάθμια, δίδακτρα στην τριτοβάθμια κλπ.) θα υπάρχει και η ευκαιρία αναβάθμισης σε καλύτερα καταρτισμένο φτηνό εργατικό δυναμικό. Προφανώς και το νέο κύμα της επίθεσης είναι συνέχεια της καθιερωμένης, εδώ και λίγα χρόνια φθινοπωρινής επίθεσης  (βλ. το 2011 με το νόμο Διαμαντοπούλου πανεπιστήμια το 2012 με τις απολύσεις στους διοικητικούς υπαλλήλους των Πανεπιστημίων και στους ΠΟΕ - ΟΤΑ κ.α.)  και δένει άψογα με τα προηγούμενα κύματα επιθέσεων των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων.

Καιρό τώρα, η αριστερά (κυρίως) μιλούσε για "κινεζοποίηση" της Ελλάδας (βλ. προσέγγιση συνθηκών εργασιών και γενικά διαβίωσης της Κίνας). Αν και δεν είμαι σίγουρος για το κατά πόσο αυτό είναι ρατσιστικό, μπορούμε πλέον ρεαλιστικά να λέμε ότι η "κινεζοποίηση" έχει μπει για τα καλά μπρος.

Μέσα σε όλο αυτό το πανδαιμόνιο που επικρατεί (βάλε ότι ο κόσμος τα τελευταία χρόνια έχει δεχθεί φόρους επί φόρων, μειώσεις επί μειώσεων και δεν είναι και πολύ στα καλά του) οι καθηγητές στα σχολεία (που απολύονται δεν ξέρουν και αυτοί πόσοι) καθώς και οι διοικητικοί υπάλληλοι των πανεπιστημίων  (1756 μονάχα εδώ πέρα) αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν ένα μέσο αντίστασης, το οποίο έχει απαγορευτεί εδώ και έναν χρόνο στην Ελλάδα: την απεργία.

Και, ενώ, ένα μεγάλο κομμάτι κόσμου (ειδικά στους κλάδους που πλήττονται) τους στηρίζει αφενός γιατί καταλαβαίνει "τί εστί βερύκοκο" (που είπε και ο σοφός Άδωνις) και επειδή μαζί με τις απολύσεις η κυβέρνηση αποφάσισε να "περάσει" και το "Νέο Σχολείο" που επηρρεάζει ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας (τους μαθητές και τους γονείς τους που κομμάτι τους στηρίζει τον αγώνα των εκπαιδευτικών), σε αυτή την έσχατη προσπάθεια που κάνουν οι καθηγητές προκειμένου να μην τους πάρουν και τα σώβρακα (και μετά τους πετάξουν και στο δρόμο) υπάρχει και ένα άλλο κομμάτι κόσμου που βλέπει τα πράγματα λίγο διαφορετικά. Είναι ένα κομμάτι του κόσμου, που καλά σμιλεμένο από τα 30 χρόνια ατέλειωτης προπαγάνδας, η οποία εξαντλείται στην πρόταση "όποιος απολύεται και διαμαρτύρεται είναι προφανώς τεμπέλης και δεν έχει δουλέψει ούτε μια ώρα στη ζωή του" ή "γενικά όσοι δουλεύουν και πληρώνονται από το κράτος είναι τεμπέληδες" ή "όσοι δουλεύουν και πληρώνονται από το κράτος, ουσιαστικά χρηματοδοτούνται από το σύνολο των φόρων που πληρώνει η φτωχή ελληνική οικογένεια και άρα μπορείτε να τους αντιμετωπίζετε σαν προσωπικούς σας δούλους", βγαίνει όπως παραδοσιακά έκανε τα 10 τελευταία χρόνια και φωνάζει: "Δεν έχετε κανένα δικαίωμα να κάνετε απεργία - να κλείνετε τα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Είναι χρέος σας να μεταδώσετε τη γνώση στα παιδιά μας". 

Και κάπου εδώ νιώθω υποχρεωμένος να θέσω το μεγάλο ερώτημα:

Για ποιά ακριβώς παιδεία/μόρφωση/γνώση μιλάνε όλοι αυτοί; Ζήτημα ορισμού θα μου πείτε, ζήτημα σημαντικό θα σας απαντήσω, αλλά ας είναι, ας πάμε παρακάτω, ερευνώντας τα υπόλοιπα ερωτήματά μου.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Οι καθηγητές και οι μαθητές ή οι γονείς που τους στηρίζουν κλείνουν τα σχολεία, τη στιγμή που η κυβέρνηση καταργεί "ειδικά μαθήματα" και διαμορφώνει ένα πρόγραμμα σπουδών το οποίο ουσιαστικά υποδεικνύει πανελλαδικές εξετάσεις στο τέλος κάθε λυκειακής χρονιάς;

Οι καθηγητές και οι μαθητές, ή και οι γονείς που τους στηρίζουν κλείνουν τα σχολεία, τη στιγμή που η κυβέρνηση διαμορφώνει ένα νέο πρόγραμμα σπουδών πλήρως εξειδικευμένο (ανά σχολή/ειδικότητα που θα επιλέξει ο μαθητής) που μαζί με την υπόλοιπη μορφή του Νέου Σχολείου ουσιαστικά καταργεί τον οποιοδήποτε "συνολικό" χαρακτήρα θα μπορούσε να είχε η όποιας μορφής εκπαίδευση γινόταν στο σχολείο;

Οι καθηγητές και οι μαθητές ή οι γονείς που τους στηρίζουν κλείνουν το σχολείο τη στιγμή που η  εντατικοποίηση των σπουδών σε συνδυασμό με την κοινά παραδεκτή "έλλειψη" (ντάξει δεν είμαστε δα και αιθεροβάμμωνες) των σχολείων θα κάνουν όλο και περισσότερο αναγκαία την εγγραφή σε κάποιο φροντιστήριο με αποτέλεσμα η πρόσβαστη στην τριτοβάθμια να γίνεται προνόμιο ολοένα και λιγότερων;

Οι καθηγητές και οι μαθητές ή γονείς που τους στηρίζουν κλείνουν τα σχολεία τη στιγμή που η εντατικοποίηση των σπουδών θα αφαιρέσει ουσιαστικά τον οποιοδήποτε χαρακτήρα χώρου κοινωνικοποίησης είχε το σχολείο, επιδρόντας και με αυτό τον τρόπο (αλλά και με άλλους) στην διαμόρφωση (ή καλύτερα στην μη - διαμόρφωση) προσωπικότητας των μαθητών;

Και στην τελική οι καθηγητές και οι μαθητές ή οι γονείς που τους στηρίζουν κλείνουν τα σχολεία, τη στιγμή που, διάολε, η κυβέρνηση έχει κλείσει τόσα και τόσα σχολεία (κυριολεκτικά) τα δύο τελευταία χρόνια;

Ή μήπως:

Οι διοικητικοί υπάλληλοι των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και οι καθηγητές ή οι φοιτητές που τους στηρίζουν κλείνουν τα πανεπιστήμια τη στιγμή, που η απόλυσή τους καθιστά ακόμη δυσκολότερη την ήδη υποβαθμισμένη λειτουργία πολλών ιδρυμάτων έχοντας ως αποτέλεσμα την πρακτική παύση λειτουργίας πολλών εξ' αυτών;

Οι διοικητικοί υπάλληλοι των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και οι καθηγητές ή οι φοιτητές που τους στηρίζουν κλείνουν τα πανεπιστήμια τη στιγμή που πολλά μαθήματα στα πανεπιστήμια δεν γίνονται λόγω έλλειψη καθηγητών που προκλήθηκε μετά από την απόλυση πολλών συμβασιούχων;

Οι διοικητικοί υπάλληκοι των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και οι καθηγητές ή οι φοιτητές που τους στηρίζουν κλείνουν τα πανεπιστήμια τη στιγμή που η παύση χορήγησης των δωρεάν συγγραμάτων σε συνδυασμό με την μελλοντική επιβολή διδάκτρων θα καταστίσει την δυνατότητα παρακολούθησής τους  για πολλούς από δύσκολη έως αδύνατη;

Οι διοικητικοί υπάλληλοι των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και οι καθηγητές ή οι φοιτητές που τους στηρίζουν κλείνουν τα πανεπιστήμια τη στιγμή που διάολε, η κυβέρνηση έχει ήδη προαναγγείλει (και αναμένεται να εφαρμόσει σε ένα - δύο χρόνια) το κλέισιμο πολλών ιδρυμάτων μέσω των συγχωνεύσεων που προβλέπει το σχέδιο "Αθηνά" έχοντας και ως παράπλευρο αποτέλεσμα την κατάργηση ολάκερων γνωστικών αντικειμένων και την υποβάθμιση πολλών πτυχίων;

Και απαντώ:

Προφανώς και όχι! Είναι η κυβέρνηση που κλείνει σχολεία και πανεπιστήμια, ηλίθιε!


Είναι προφανές πως η αντίθεση στις κινητοποιήσεις, δηλαδή η επικρότηση της αδράνειας (και η εφαρμογή του κυβερνητικού σχεδίου) θα οδηγήσει εκτός από χιλιάδες κόσμο στην ανεργία, στην εφαρμογή όλων των μεταρρυθμίσεων και άρα στην περαιτέρω υποβάθμιση και διάλυση της δωρεάν και δημόσιας παιδείας (της στρεβλής αυτής "παιδείας" που  υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα). Και τότε ή δεν θα έχουμε την πολυτέλεια να λέμε "οι καθηγητές πρέπει να δίνουν γνώση στα παιδιά", ή θα πρέπει, όντως, να επανοηματοδοτήσουμε τη λέξη γνώση.


Υ.Γ: Προφανώς και δεν επικροτώ την παρούσα κατάσταση στην οποία βρίσκεται το "εκπαιδευτικό σύστημα" στην Ελλάδα, το αντίθετο μάλιστα, το θεωρώ επιεικώς άθλιο. Αλλά η λογική λέει ότι όταν θες κάτι να γίνει καλύτερο, πρέπει και να το αποτρέπεις από το να γίνεται χειρότερο, και όχι να λες "εντάξει αφού δεν είναι καλό γάμησέ το και άστο να γίνει όσο σκατά θέλει, στ'αρχίδια μου".

Σκέψεις μετά τον χαμό μιας συντρόφισσας

Ο Σαμαράς (αριστερά) και ο Βενιζέλος  (δεξιά) στέκονται περήφανοι πάνω από το έργο τους

Η "ανάπτυξή τους" βρωμάει θάνατο.

 Ο Σαμαράς χθες στη Δ.Ε.Θ μιλούσε για ανάπτυξη. Οι μόνες εικόνες που ταιριάζουν κατάλληλα στη λέξη "ανάπτυξη" στην Ελλάδα του 2013 είναι φωτογραφίες με σωρούς χιλιάδων πτωμάτων.

Λένε πως η ζωή είναι δώρο. Δώρο ποιανού όμως; Σίγουρα όχι του Σαμαρά, του Μπόμπολα, της Μέρκελ, του Άσαντ, του Ομπάμα, του Γκέητς, των ντόπιων και ξένων κυβερνήσεων και επιχειρήσεων. Αυτοί μάλλον αυτό νομίζουν. Αποφασίζουν για τις ζωές μας σαν να ήταν δικές τους. Με την αυταρέσκεια ότι τους ανήκουμε και ότι θα τους ανήκουμε για πάντα, μιλάνε για μας χωρίς εμάς.

Οι κυβερνώντες βγαίνουν και μιλάνε για αυτοκτονίες και για ανεργία. Κάνουν πολέμους στο όνομα της ειρήνης. Λένε "ναι, η ανεργία έχει αυξηθεί". Λένε ότι "ναι, είχαμε πάνω από 2.000 αυτοκτονίες στα 3 χρόνια μνημονίων". Και σαν να μην φτάνει αυτό, συγκρίνουν όλα αυτά με το ποσοστό του χρέους που μας κουρέψανε. Χαμογελούν γιατί τώρα έχουμε μνημόνια και ο δημοσιοικονομικός τομέας της χώρας θα εξυγιανθεί. Τί κι αν πεθάναν μερικοί; Πήραμε και άλλη δόση!  Όλοι αυτοί μιλάνε για τους αριθμούς, για τις αυτοκτονίες, σαν να είναι ένα απλό στοιχείο στατιστικής. Ξέρετε τί συμβαίνει όταν μια ζωή χάνεται; Ένας μικρός κόσμος καταστρέφεται. Δύο χιλιάδες μικροί κόσμοι έχουν καταστραφεί. Και όλο και περισσότεροι συνεχίζουν να καταστρέφονται, κάθε μέρα που περνάει. Αναρωτιέμαι, αυτοί οι μαλάκες εκεί πανω έχουν νιώσει ποτέ πώς είναι να καταστρέφεται ένας μικρός κόσμος; Μάλλον όχι.

Για να αποφασίσει κάποιος να δώσει τέλος στη ζωή του, σημαίνει ότι δεν την αντέχει άλλο πια. Σημαίνει ότι ο "θάνατος" για αυτόν αποτελεί ίσως μια ανακούφιση, ενός είδους λύτρωση. Σημαίνει ότι η ζωή του είναι τέτοια που ο τερματισμός της ίσως και να είναι καλύτερος. Ξέρετε, Σαμαρά και λοιποί, τί σημαίνει να βάζεις στην ίδια ζυγαριά τη ζωή με το θάνατο; Μάλλον όχι.

Ξέρετε τί είναι ένας αγωνιστής να "δίνει τέλος" στη ζωή του; Σίγουρα δεν σημαίνει ότι "λιγοψύχισε", ή ότι ξαφνικά πίστεψε ότι ο κόσμος δεν αλλάζει. Ένας αγωνιστής, ένας άνθρωπος που έχει κάνει προσωπικές θυσίες για να παλέψει για τον εαυτό του και για τον κόσμο όλο δεν αλλάζει γνώμη έτσι ξαφνικά. Σημαίνει, πολύ απλά, ότι δεν αντέχει να ζει πια στο τώρα. Ότι η ζωή του, τώρα, έχει καταντήσει ανυπόφορη. Σημαίνει ότι ζύγισε το θάνατο με τη ζωή και ο θάνατος φάνηκε πιο ανάλαφρος. Ξέρετε τί σημαίνει αυτό; Είναι τρομακτικό συναίσθημα. Δεν μπορώ καν να το διανοηθώ. Ούτε "αυτοί" μπορούν.

"Αυτοί" απλά έρχονται με μια ευκολία και άνεση και αποφασίζουν για μας. Αποφασίζουν πως αν αρρωστήσουμε πρέπει να πληρώσουμε. Αποφασίζουν πως αν είμαστε τυχεροί θα βρούμε μια δουλειά για χαρτζιλίκι και όποτε θέλουν θα την χάνουμε. Αποφασίζουν ότι αν θέλουν θα μας σηκώνουν τα χέρια ψηλά και θα μας συλλαμβάνουν επειδή διαμαρτυρηθήκαμε. Αποφασίζουν πως αν δεν έχουμε λεφτά θα μας παίρνουν το σπίτι. Αποφασίζουν πως αν οι γονείς έχουν λεφτά, ίσως τα παιδιά τους να καταφέρουν να γίνουν καλύτερα καταρτισμένο εργατικό δυναμικό στο Νέο Σχολείο. Γιατί σίγουρα, τα όνειρα, η διαμόρφωση προσωπικότητας και τα ενδιαφέροντα θα είναι πια πολυτέλεια.

Αυτοί απλά έρχονται, με μια ευκολία και άνεση, και μας λένε να βάλουμε τη ζωή και το θάνατο στη ζυγαριά. Αυτοί απλά έρχονται και μας παίρνουν τις ζωές μας μέσα από τα χέρια μας, τις τσαλακώνουν και τις πετάνε στα σκουπίδια. Μας σκοτώνουν μέρα με τη μέρα.

Όλοι αυτοί οι θάνατοι αγωνιστών (και μη), δεν πρέπει να μας γεμίζουν θλίψη αλλά οργή. Οργή γιατί κάποιοι ευθύνονται. Οργή γιατί βαραίνουν μέρα με την μέρα τον αγώνα όλων των υπολοίπων.

Όλοι αυτοί οι θάνατοι, επίσης, μας γεμίζουν με καθήκοντα. Και μας υποχρεώνουν να δώσουμε μία υπόσχεση.

Ότι δεν θα τους αφήσουμε να πάρουν και άλλους από κοντά μας. Ότι θα παλέψουμε για ν'αλλάξουμε τούτο τον κόσμο. Τον κόσμο που αυτοί δεν πρόλαβαν να δούνε αλλαγμένο.

Τους το χρωστάμε.


Στην Μαρία Χαράνη και σε όλους όσους χάσαμε νωρίς

Όλα καλά (δεν) θα πάνε

Ο γνωστός τηλεπωλητής βιβλίων και μέγας γνώστης
της Ελληνικής, πρόσφατα και σε ρόλο υπουργού που προσπαθεί
 να εξηγήσει στους απλούς πολίτες
την βαθύτερη σημασία συγκεκριμένων εσπεριδοειδών.

Η φράση "όλα καλά θα πάνε" είναι μια φράση εξαναγκαστικού εφησυχασμού, μία απεγνωσμένη προσπάθεια συνέχισης της ρουτίνας και του νηφάλιου βλέμματος του αποδέκτη της έκφρασης παρόλες τις όποιες απροσδόκητες ριζικές αλλαγές, αναστρέψιμες ή μη, συμβαίνουν στη ζωή του.

"Όλα καλά θα πάνε" σου λέει ο γιατρός, τη στιγμή που σου ανακοινώνει τον θάνατο ή την τεράστια πιθανότητα θανάτου ενός αγαπημένου σου συγγενή που βρίσκεται στην εντατική, "όλα καλά θα πάνε" σου λέει η γυναίκα που μόλις σε χώρισε και συ αναρωτιέσαι πώς σκατά γίνεται να πάνε όλα καλά τη στιγμή που χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου.

"Όλα καλά θα πάνε" ή κάποια παραλλαγή της έκφρασης αυτής, λένε και οι εκάστοτε κυβερνώντες -οι επικοινωνιακοί σύμβουλοι των οποίων είναι πολύ καλά διαβασμένοι- τη στιγμή που ανακοινώνουν μαζικές δολοφονίες  και "εξορίες" σε μια ζωή - βασανιστήριο, με όμορφους ευφημισμούς όπως "κινητικότητα", "διαθεσιμότητα", "περικοπές", "κούρεμα", "δανεισμός".

"Όλα καλά θα πάνε" λένε προκειμένου να πείσουν τους τηλεθεατές -ψηφοφόρους τους και την κοινωνία ολόκληρη, να μην κάνουν τον κόπο να σηκωθούν, να μην αλλάξουν καν πλευρό στον καναπέ τους, μιας και μέχρι να σηκωθούν τα πράγματα θα "έχουν επανέλθει στο φυσιολογικό", και η "ανάπτυξη", η "ευημερία" και λοιπές ροζ πεταλούδες θα έχουν επιστρέψει στο φυσικό τους χώρο, δηλαδή στο σαλόνι σας και στη χώρα ολάκερη.

Η φράση "όλα καλά θα πάνε" είναι ορκισμένος εχθρός με φράσεις όπως "θα σας γαμήσουμε το σπίτι" και λοιπές παρεμφερείς φράσεις που τελευταία συνοδεύονται και με βερύκοκα (που κατά τ 'άλλα είναι εύγευστα και συμπαθή φρούτα).

Το να βγαίνει, λοιπόν, ένας υπουργός σε υπουργείο - προπύργιο του κοινωνικού κράτους καθώς της επίθεσης που εξαπολύει κυβέρνηση σε αυτό, δημόσια, και να απειλεί εργαζομένους, αντιμετωπίζοντάς τους σαν σκουπίδια, αρκεί να προσπαθεί να τους καλοπιάσει με εφησυχασμούς, ψεύτικες υποσχέσεις και δήθεν "όλα καλά θα πάνε" μιας και ειδικά οι εργαζόμενοι στην υγιεία είναι ένα καζάνι έτοιμο να εκραγεί, μόνο ένα πράγμα μπορεί να σημαίνει (ή καλύτερα πολλά πράγματα που όμως συνδέονται άμεσα μεταξύ τους):

Ότι έχουμε φτάσει πλέον σε αυτό το σημείο στο οποίο είναι τέτοιο μέγεθος της επίθεσης που εκτελείται και πρόκειται να εκτελεσθεί που η κυβέρνηση δεν προσπαθεί καν να μας "πείσει ότι όλα καλά θα πάνε" προκειμένου να δικαιολογηθεί. Ότι έχουμε φτάσει πλέον ότι σε αυτό το σημείο που ο κόσμος δεν πείθεται ότι "όλα καλά θα πάνε". Ότι έχουμε φτάσει πλέον σε αυτό το σημείο που τα τελευταία απομεινάρια προσχημάτων καταρρέουν ολοσχερώς.

Και ότι τώρα, η ήδη διαταραγμένη ρουτίνα μας, διαταράσσεται και υπάρχει δυναμική να διαταραχθεί ακόμη περισσότερο.

Και ότι είναι δικό μας καθήκον να την διαταράξουμε περισσότερο.

Ρεφορμισμός, αυτονομία, αριστερισμός και ο ρόλος της αριστεράς

Η βάση ήθελε, η ηγεσία όχι
 (ή αλλιώς "όταν οι από κάτω μπορούν αλλά οι από πάνω δεν θέλουν")

Ρεφορμιστικά χαρακτηρίζονται από τον 19ο αιώνα τα κόμματα (και οι οργανώσεις) τα οποία ενώ αναφέρονται στην εργατική τάξη και στο σοσιαλισμό, διακατέχονται από την βαθιά πεποίθηση ότι ο κόσμος αλλάζει με ομαλές ειρηνικές μεταρρυθμίσεις (reform), οι οποίες μπορούν να εφαρμοστούν και κοινοβουλευτικά στο υπάρχον σύστημα. Αυτή τους η πεποίθηση προφανώς διαμορφώνει και το ανάλογο πολιτικό σχέδιο ανά τα χρόνια. Οι ρεφορμιστές - μέλη των ρεφορμιστικών κομμάτων- προβαίνουν σε κινήσεις απαραίτητες για να πετύχουν και να προωθήσουν το σχέδιό τους αυτό.

Η αυτονομία ενέχει την έννοια της "αυτενέργειας" σε επίπεδο συλλογικότητας ή ατόμου. Δηλαδή την "ακηδεμόνευτη", "μη καθοδηγούμενη", "ξεχωριστή" δράση του καθενός χώρου/συλλογικότητας. Η λογική της αυτονομίας, προωθείται κυρίως από τον αναρχικό/ανεξουσιαστικό χώρο και ουσιαστικά υποστηρίζει ότι οι ενέργειες που θα βασίζονται στο αυθόρμητο του κόσμου είναι ικανές από μόνες τους να επιφέρουν μια ανατροπή ή σημαντική ρήξη με το υπάρχον καθεστώς. Για παράδειγμα, σύμφωνα με τη "λογική της αυτονομίας" οι αγώνες ενός σωματείου είναι μάλλον ικανοί να αλλάξουν το σύστημα. Αγώνες όμως οι οποίοι θα αποφασίζονται και θα κινούνται από τη βάση, θα έχουν την ανεξαρτησία τους σε σχέση με τους αγώνες των άλλων σωματείων και άλλων χώρων, και δεν θα έχουν καμία "πολιτική καθοδήγηση".

Πολλές φορές, ο ρεφορμισμός χρησιμοποιεί την "λογική της αυτονομίας" προκειμένου να δικαιολογήσει το πολιτικό του σχέδιο. Οι ρεφορμιστές υποστηρίζουν ότι τα σωματεία/συνδικάτα/σύλλογοι/κλπ πρέπει να είναι "ακηδεμόνευτα" και "μη - καθοδηγούμενα". Με αυτό τον τρόπο, ένα μέλος ρεφορμιστικού κόμματος, υποστηρίζει ότι ο ρόλος ενός κόμματος δεν είναι να οργανώνει και να υποστηρίζει απεργίες, μιας και τα σωματεία και τα συνδικάτα πρέπει να λειτουργούν ανεξάρτητα από τα κόμματα.

Στην πραγματικότητα βέβαια, αυτή η δήλωση παρουσιάζει τεράστιες αντιφάσεις, μιας και κάθε συνδικαλιστής - μέλος σωματείου που είναι και μέλος ρεφορμιστικού κόμματος συζητάει πάντοτε, πριν από κάθε συνέλευση, σε επίπεδο κόμματος την πρόταση του κόμματος για το σωματείο - το οποίο προφανώς και προωθεί στο σωματείο του. Δηλαδή, κάθε ρεφορμιστικό κόμμα έχει σχέδιο και προτάσεις για τους χώρους εργασίας και κάθε ρεφορμιστής συνδικαλιστής προσπαθεί να το προωθήσει στον χώρο που συμμετέχει. Στην πράξη, δηλαδή, οι ρεφορμιστές συνδικαλιστές ακυρώνουν τα όσα λένε "περί αυτονομίας των χώρων και των σωματείων".

Ο λόγος για τον οποίο επικαλούνται την "αυτονομία" είναι ένας και μοναδικός: οι ρεφορμιστές προσπαθούν να διαχωρίσουν συνειδητά τους αγώνες του κόσμου, των σωματείων, των φοιτητικών "συλλόγων" από αυτό που αυτοί θεωρούν πολιτικό αγώνα (δηλ. την προώθηση ομαλών μεταρρυθμίσεων). Θέλουν ο αγώνας του κόσμου, των σωματείων, των φοιτητικών συλλόγων να μένει σε οικονομικίστικο/συντεχνιακό επίπεδο. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ρεφορμιστές δεν θέλουν να υπάρχουν αγώνες:  όχι μόνο θέλουν, αλλά μάλιστα, σαν άτομα προσπαθούν να τους προωθήσουν. Ο λόγος που όμως επιθυμούν κάτι τέτοιο είναι γιατί επιδιώκουν να υπάρχει ένα "αγωνιστικό κλίμα" στην κοινωνία το οποίο θα έχει ως αποτέλεσμα την εκλογική άνοδο του ποσοστού των ρεφορμιστών, οι οποίοι συνήθως έχουν  "ριζοσπαστικές θέσεις".

Την ίδια στιγμή που όμως επιδιώκουν ένα αόριστο "αγωνιστικό κλίμα", οι ρεφορμιστές αποφεύγουν με κάθε τρόπο, να πάρει το κόμμα τους ουσιαστική θέση για κάποιο αγώνα των "από κάτω". Αυτό συμβαίνει γιατί εάν έπαιρναν ουσιαστική θέση, εάν ένα ρεφορμιστικό κόμμα έβγαινε δηλαδή και υποστήριζε μια απεργία, μια κινητοποίηση,  και προσπαθούσε να προωθήσει τα αιτήματά της, φρόντιζε για την περιφρούρησή της και την στήριξή της από τα μέλη τους θα αναγκαζόταν να δεσμευτεί πολιτικά και να συνδέσει άμεσα έναν οικονομικό με έναν κεντρικό πολιτικό αγώνα. Με αυτό τον τρόπο, ένα κόμμα θα αναγκαζόταν να προχωρήσει σε ολομέτωπη σύγκρουση και να συμπαρασύρει και τον κόσμο του μαζί: με αυτό τον τρόπο θα παρατούσε κάθε ελπίδα και σχέδιο για "ομαλές μεταρρυθμίσεις" και θα παρασυρόταν στην μάχη για μια ενδεχομένως βίαιη, ανατροπή.

Και οι ρεφορμιστές, ούτε θέλουν, ούτε μπορούν, να δώσουν αυτή την μάχη.

Το σχέδιο μιας μερίδας του ΣΥΡΙΖΑ, όσον αφορά στην απεργία των εκπαιδευτικών, κινούνταν πάνω κάτω στα παραπάνω πλαίσια. Με επιχειρήματα όπως ότι "τα σωματεία είναι αυτόνομα", "δεν μπορεί ένα κόμμα να στηρίξει μια απεργία", "οι αγώνες δεν πρέπει να καπελώνονται από κανένα κόμμα", "δεν θα υποδείξουμε στους καθηγητές τί να κάνουν" μια μερίδα του ΣΥΡΙΖΑ έμεινε στις δηλώσεις "πολιτικής στήριξης της απεργίας" και "μόνο" (άραγε τί σημαίνει τελικά "στηρίζω πολιτικά μια απεργία";), δείχνοντας εμφανή δισταγμό να βγει εμφανώς και να πει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα στηρίξει ολοκληρωτικά και ανυποχώρητα την απεργία, και σε οργανωτικό επίπεδο, και ότι καλεί για παράδειγμα τους εκπαιδευτικούς να "σκίσουν τα χαρτιά της επιστράτευσης".

Με επιχείρημα το ότι "δεν καθοδηγούμε κανέναν - δεν θα πούμε σε κανέναν τι να κάνει, αλλά στηρίζουμε πολιτικά" ο ΣΥΡΙΖΑ κράτησε, μια διττή και σίγουρα παθητική και επιφυλακτική στάση απέναντι σε ένα μεγάλο κομμάτι εργαζομένων που ήταν έτοιμο να συγκρουστεί κατά μέτωπο με την τρικομματική.

Το αποκορύφωμα ήταν το συνέδριο των προέδρων των ΕΛΜΕ, που ενώ οι τοπικές ΕΛΜΕ είχαν αποφασίσει  στις μαζικότατες συνελεύσεις τους απεργία με ποσοστό 90%, πολλοί πρόεδροι ΕΛΜΕ που ανήκαν στην παράταξη που συμμετέχει ο ΣΥΡΙΖΑ, αποφάσισαν ουσιαστικά να μην γίνει απεργία, με το πρόσχημα ότι "δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις για να αντιμετωπιστεί η ενδεχόμενη επιστράτευση των εκπαιδευτικών" που είχε χουντικά αποφασίσει η κυβέρνηση.

Η παραπάνω στάση, μαζί με την αντίστοιχη του ΠΑΜΕ (που ήταν λίγο ως πολύ αναμενόμενη) , προκάλεσε την οργή πολλών αγωνιστών (μεταξύ τους και καθηγητές), οι οποίοι μίλησαν ανοιχτά για "προδοσία", "ξεπούλημα" κλπ.

Μερικοί μάλιστα, εκ της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και της αναρχίας προερχόμενοι, μίλησαν για τα "όρια της κοινοβουλευτικής αριστεράς" που ήταν "αναμενόμενα", ή κάνοντας ακόμη λόγο για περιστατικό "προφανές αφού όταν υπάρχει εκπροσώπηση", ισχυριζόμενοι πως "αυτά συμβαίνουν όταν δεν υπάρχουν οριζόντιες δομές στον εργατικό συνδικαλισμό". Το ειρωνικό βέβαια είναι ότι όλοι αυτοί περίμεναν εναγωνίως την απόφαση των προέδρων των ΕΛΜΕ, μιας και αυτός ήταν ο μόνος τρόπος προκειμένου να κηρυχθεί απεργία, αλλά αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο.

Οι λόγοι για τους οποίους η οργή των απανταχού καθηγητών, αγωνιστών κλπ στράφηκε κατά ένα μεγάλο βαθμό ενάντια στο ΣΥΡΙΖΑ είναι προφανείς. Από την μία, η ΔΑΚΕ και η ΠΑΣΚΕ έχουν αποδείξει την κυβερνητική και προδοτική τους στάση εδώ και χρόνια και από την άλλη το ΠΑΜΕ είχε κάνει ήδη γνωστό το ότι δεν θα στήριζε την απεργία καθώς "θα διατάρασσε την ηρεμία της λαϊκής οικογένειας". Δεδομένων αυτών αλλά και του της γενικότερης ελπίδας που απ' ότι φαίνεται συνεχίζει να εμπνέει ο ΣΥΡΙΖΑ σε πολλούς μέχρι σήμερα, ο κόσμος (συμπεριλαμβανομένων και αγωνιστών πολιτικά ενταγμένων και στην αναρχία και στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά) τον εμπιστευόταν.

Αυτό που χρήζει εξέτασης προκειμένου να προκύψουν κάποια χρήσιμα συμπεράσματα είναι και το συνέδριο των προέδρων της ΕΛΜΕ αλλά και όλη η κατάσταση που επικρατούσε από τη στιγμή που ανακοινώθηκε η απεργία των καθηγητών μέχρι σήμερα.

Τα συμπεράσματα αυτά, σχετίζονται άμεσα με το "ποιός τελικά είναι ο ρόλος της αριστεράς στο σήμερα". Και όταν λέμε "αριστερά", εννοούμε μια αριστερά πραγματική, η οποία θα μπορεί να κατορθώσει να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των εργαζομένων αλλά και να οδηγήσει στην πραγματική ανατροπή και στην άλλη κοινωνία (εγώ το λέω σοσιαλισμό) στην πράξη.

Αρχίζοντας, είναι χαρακτηριστική και μόνο η σημασία που είχε το συνέδριο των προέδρων της ΕΛΜΕ. Όντας το μόνο, αυτή τη στιγμή, που θα μπορούσε να κηρύξει απεργία, αποδεικνύει την σημασία της ύπαρξης μαζικών πραγματικά επαναστατικών (και όχι επιφυλακτικών και προδοτικά διστακτικών) δυνάμεων μέσα σε αυτό, μιας και τότε θα είχε διασφαλιστεί η επικύρωση των αποφάσεων των τοπικών ΕΛΜΕ και άρα της βάσης του σωματείου. Ο αποτελεσματικός δρόμος για την ανατροπή στην παρούσα φάση λοιπόν, δεν μπορεί παρά να περνάει από την εμπλοκή και την προσπάθει για μαζική παρουσία σε πρωτοβάθμια αλλά και δευτεροβάθμια όργανα τα οποία έχουν την ισχύ να προκηρύσσουν απεργίες. Αυτό δεν αποκλείει την προσπάθεια δημιουργίας εναλλακτικών "οριζόντιων δομών" στον εργατικό συνδικαλισμό, αλλά σίγουρα αποκλείει το να παρατάς τα υπάρχοντα όργανα "ως ξεπουλημένα".

Δεύτερον, η απόφαση των πρέδρων της ΕΛΜΕ δεν ήταν "φυσικό επόμενο" λόγω "εκπροσώπησης" όπως ισχυρίζονται κάποιοι. Δεν ήταν φυσικό επόμενο οι πρόεδροι της ΕΛΜΕ να αγνοήσουν τις αποφάσεις της βάσης, απλώς και μόνο επειδή είναι "εκπρόσωποι". Αυτοί οι πρόεδροι που αγνόησαν τις αποφάσεις της βάσης, το κάνανε ακριβώς επειδή έχουν συγκεκριμένη πολιτική (η οποία αναφέρθηκε και παραπάνω). Άρα το πρόβλημα δεν είναι η "εκπροσώπηση"σαν θεσμός, δεν είναι ο τρόπος οργάνωσης των συνδικάτων, δεν είναι ο "κοινοβουλευτισμός" (μιας και πρόεδροι ΕΛΜΕ προσκείμενοι στις Παρεμβάσεις ψήφισαν λευκό), αλλά είναι η συγκεκριμένη πολιτική που είχαν όλοι όσοι υποστήριξαν ότι  "δεν υπάρχουν οι όροι να γίνει η απεργία".

Τρίτον, η  "προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ" για την οποία μιλάνε όλοι δεν ήταν προδοσία όλου του ΣΥΡΙΖΑ. Η "πραξικοπηματική πράξη των προέδρων του ΣΥΡΙΖΑ" (που επίσης δεν ισχύει για όλους, μιας και κάποιοι πρόεδροι ΕΛΜΕ που είναι στο ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν υπέρ) ήταν τόσο "πραξικοπηματική για τους υπόλοιπους, όσο και για την βάση του ΣΥΡΙΖΑ η οποία είχε στηρίξει και μέσα και έξω από τις ΕΛΜΕ απερίφραστα την απεργία. Ήταν πράξη μιας πολύ συγκεκριμένης μερίδας, η οποία όμως άρχισε να υλοποιείται από την αρχή της απεργίας, όπου υπήρξε άρνηση της ουσιαστικής στήριξης και οργάνωσης της απεργίας με χρήση των επιχειρημάτων που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Παρόλα αυτά, η στάση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το μόνο το οποίο πρέπει να σταθεί κανείς: το γεγονός ότι η απεργία δεν ψηφίστηκε τελικά, έχει άμεση σχέση και με την υπόλοιπη αριστερά. Έχει να κάνει με το ότι δεν υπήρχε ξεκάθαρη πρόταση για "συνέχιση της απεργίας" από την άλλη μπάντα, παρά για απεργία "500 συνδικαλιστών". Έχει να κάνει ότι καμία άλλη αριστερά (ή γενικά δύναμη) δεν έχει τους μαζικούς όρους ούτε στα τριτοβάθμια όργανα, αλλά ούτε και στη βάση ώστε να "επικυρώσει" και τυπικά αλλά και ουσιαστικά την απεργία.

Τέταρτον, η δήλωση του ΠΑΜΕ ήταν άστοχη, μα ήταν αληθής. Μια απεργία πρέπει όντως να είναι οργανωμένη, μια απεργία καθηγητών όντως πρέπει να έχει τη στήριξη των συλλόγων γονέων και κηδεμόνων και των μαθητών, αλλά και λοιπών σωματείων. Στις συνελεύσεις των τοπικών ΕΛΜΕ, η κύρια απορία των καθηγητών, ήταν αν οι καθηγητές όντως θα πράξουν σύμφωνα με την ψήφο τους και θα απεργήσουν (και θα στηρίξουν τις περιφρουρήσεις κλπ) ή αν θα υπάρξει στήριξη από την υπόλοιπη κοινωνία. Η δήλωση του ΠΑΜΕ καθώς και οι απορίες των καθηγητών δείχνουν προφανώς ότι ένα σωματείο δεν μπορεί να δράσει μόνο του. Ένα σωματείο μόνο του δεν έχει τη δυνατότητα να εξασφαλίσει την έμπρακτη συμμετοχή των υπόλοιπων σωματείων. Ένα σωματείο δεν μπορεί να οργανώσει για παράδειγμα, πόσοι και ποιοι από τα υπόλοιπα σωματεία θα συμμετέχουν στις απεργιακές φρουρές.

Και κάπου εδώ, πρέπει να αναρωτηθούμε τελικά ποιος είναι ο ρόλος της αριστεράς. Γιατί ένα πραγματικά αριστερό κόμμα δεν είναι τίποτα άλλο, παρά αυτό το οποίο αριθμεί στις τάξεις του ένα σημαντικό κομμάτι των εργαζομένων. Ένα πραγματικά αριστερό κόμμα δεν είναι τίποτα άλλο παρά αυτό το οποίο καταφέρνει να συντονίσει πολλά και διαφορετικά σωματεία, συλλόγους και μαθητές. Ένα πραγματικά ριστερό κόμμα είναι αυτό το οποίο θα φροντίζει να κάνει πράξη τα προτάγματα που θέτει (που πάντα βασίζονται στις ανάγκες των εργαζομένων) και θα κατάφερνε εν προκειμένω να κάνει στην πράξη την απεργία των εκπαιδευτικών "υπόθεση όλης της κοινωνίας".

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που πριν δυο χρόνια ο κόσμος σταμάτησε να βγαίνει στις πλατείες, όπως και δεν είναι τυχαία η ερώτηση που έκαναν οι καθηγητές σε αριστερούς συνδικαλιστές σε σχέση με το αν θα υπάρχει κόσμος στην απεργία. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που ένα μεγάλο μέρος  του κόσμου των πλατειών ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ (και γενικότερα, ριζοσπαστική αριστερά). Γιατί αυτός ο κόσμος, (και οι καθηγητές) συνειδητοποίησε ότι το να βγαίνεις στις πλατείες δεν είναι αρκετό. Συνειδητοποίησε ότι η σύγκρουση, η ανατροπή είναι μια πολιτική διαδικασία που απαιτεί διάρκεια και οργάνωση. Μια διαδικασία που απαιτεί εμπλοκή των σωματείων, των φοιτητών, των μαθητών, που συμβαίνει σε κάθε επίπεδο και με διάφορες μορφές πάλης. Και αναγνώρισε ότι σε αυτά τα σημεία, στο κίνημα των πλατειών, υπήρχε ένα μεγάλο κενό. Και νομίζω ότι θεώρησε ότι αυτό το κενό μπορεί να το καλύψει η αριστερά.

Και πράγματι, o ρόλος της αριστεράς είναι ακριβώς αυτός που αναφέρθηκε. Ο ρόλος της αριστεράς είναι τίποτα άλλο από να οργανώνει τους αγώνες και να προσπαθεί να προωθεί με κάθε τρόπο τη σύγκρουση έχοντας ως ορίζοντα την άλλη κοινωνία (εγώ το λέω σοσιαλισμό).

Ο ρόλος της αριστεράς στην απεργία των εκπαιδευτικών, δεν ήταν αυτός του διστακτικού παρατηρητή (όπως ο ρόλος που επέλεξε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΜΕ). Αυτού που αγνοώντας τις αποφάσεις της βάσης, νίπτει τας χείρας του "επειδή δεν υπάρχουν οι όροι". Ο ρόλος της αριστεράς ήταν να δηλώσει εξαρχής την αμέριστη στήριξή της στην κινητοποίηση, απαντώντας στις προκλήσεις τις κυβέρνησης και λέγοντας ξεκάθαρα ότι "η κυβέρνηση θα πέσει εδώ και τώρα". Ο ρόλος της ήταν να οργανώσει όσα σωματεία, φοιτητικούς συλλόγους, μαθητές, ανέργους και κόσμο γενικά έχει στη διάθεσή της προκειμένου να διασφαλίσει την επιτυχία της απεργίας και να σπάσει στην πράξη την επιστράτευση. Ο ρόλος της αριστεράς είναι να πηγαίνει τη σύγκρουση μέχρι τέλους. Ο ρόλος της αριστεράς είναι να έχει (ή να προσπαθεί να) αποκτήσει την αποφασιστικότητα και τους μαζικούς όρους ώστε να μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο.

Και η μη επικύρωση της απεργίας των εκπαιδευτικών, δείχνει την έλλειψη αλλά και την ανάγκη ύπαρξης μιας τέτοιας αριστεράς.

Πού στρέφει τα βέλη του το "δημοκρατικό" τόξο;

Τα Μ.Α.Τ παρασέρνουν τα μέλη της Χρυσής Αυγής σε ένα παθιασμένο
τάνγκο, σε μια προσπάθεια να τους κάνουν να κουραστούν και να
αποχωρήσουν από την πλατεία Συντάγματος

Αυτό που έγινε χθες στο Σύνταγμα με ξάφνιασε, όπως φαντάζομαι και πολλούς άλλους. Πρώτον, γιατί δεν γνώριζα (όπως φαντάζομαι και πολλοί άλλοι) ότι η Χρυσή Αυγή θα μοίραζε χθες τρόφιμα στην πιο κεντρική πλατεία της Αθήνας (μα, γιατί άραγε ;). Δεύτερον, γιατί αυτή η ενέργεια αυτή διακόπηκε όχι από "αναρχοάπλυτους" και "αριστεροχαρούμενους" όπως η ίδια θα έλεγε, μα από τους έντιμους προστάτες του πολίτη (σ.σ. ΜΑΤ) και τον καθ' όλα δημοκρατικό δήμαρχο της Αθήνας, τον κ. Καμίνη.

Πήγαν, λοιπόν, οι φασίστες να μοιράσουν "τρόφιμα της Λαμπρής" στο Σύνταγμα, κάνοντας ευρέως γνωστή την ενέργειά τους αυτή μόλις το προηγούμενο βράδυ στο δελτίο του Alter, -σε αντίθεση με την "αιμοδοσία μόνο για Έλληνες"- ίσως επειδή φοβόντουσαν την υπερβολικά φιλική αντίδραση του κόσμου που θα το μάθαινε. Ως απάντηση, ο δήμαρχος Αθηναίων έδωσε στα Μ.Α.Τ εντολή "εκκαθάρισης" της πλατείας, μιας και όπως είπε "τους είχε απογορεύσει τη σχετική άδεια".

Με μια πρώτη ματιά όλα φαντάζουν λογικά: μια ναζιστική οργάνωση θέλει να χρησιμοποιήσει την πλατεία Συντάγματος, και ένας δήμαρχος με μια βαθιά δημοκρατικό θεσμικό ρόλο τους το απαγορεύει, μιας και δεν τους έχει παραχωρηθεί η σχετική χαρτούρα. Για να διασφαλίσει την απαγόρευση αυτή, χρησιμοποιεί τους προστάτες του θεσμού της δημοκρατίας που δεν είναι άλλοι από τις δυνάμεις καταστολής, ευρύτερα γνωστές και ως Μ.Α.Τ

Όλα λογικά, όμορφα και τακτοποιημένα. Έτσι;

Μάλλον όχι, γιατί με μια δεύτερη ματιά ο δήμαρχος που απαγόρευσε στη Χρυσή Αυγή να μοιράσει τρόφιμα, είναι ο ίδιος που μαζί με τα Μ.Α.Τ του Δένδια "εκκένωσαν" την Βίλα Αμαλίας στοχοποιώντας την ως "γιάφκα τρομοκρατών". Είναι ο ίδιος που μιλούσε για ανομία την ίδια στιγμή που τα Μ.Α.Τ εισέβαλλαν και σε άλλες καταλήψεις - κοινωνικούς χώρους που ουσιαστικά έδιναν ζωή και νόημα ύπαρξης σε εγκαταλελλειμένα κτίρια του δήμου.

 Με μια τρίτη ματιά, είναι ο ίδιος, με την σιωπηλή συναίνεη του οποίου, τα Μ.Α.Τ κατάργησαν την ελευθερία της έκφρασης (που όλο το πολιτικό σύστημα διατείνεται ότι υπάρχει) όταν μπήκαν στο ΕΜΠ και ξήλωσαν τον εξοπλισμό του indymedia ή όταν μπήκαν στην ΑΣΟΕΕ, ξήλωσαν ραδιοφωνική συχνότητα και κατάσχεσαν υλικά πολιτικών παρατάξεων.

 Με μια τέταρτη ματιά, είναι ο ίδιος που επιλέγει να προβεί σε επικοινωνιακά συσσίτια  που δεν φτάνουν καν για να ταΐσουν ούτε τους μισούς φτωχούς της Αθήνας. Είναι ο ίδιος που επιλέγει να αφήνει τόσα και τόσα κτίρια αχρησιμοποίητα, την ίδια στιγμοί που εκατοντάδες άστεγοι κοιμούνται στους δρόμους.

Με μια πέπτη ματιά, είναι ακριβώς ο ίδιος δήμαρχος που τις προάλλες δεν είχε χορηγήσει άδεια για χρήση της πλατείας από πολίτες που ήθελαν να πραγματοποιήσει ανταλλακτικό παζάρι βιβλίων, λέγοντας ότι "δεν μπορεί οι πολίτες να κάνουν ότι θέλουν τους δημόσιους χώρους" και αναρωτιόμενος "αν χρειάζεται να βάλει έναν αστυνομικό πάνω από το κεφάλι κάθε δημότη προκειμένου να μας νουθετεί".

Τα γεγονότα στην πλατεία Συντάγματος σίγουρα έδειξαν ότι υπάρχει διαφορά ανάμεσα στους εκπροσώπους του υπάρχοντος καθεστώτος (δημάρχου και ΜΑΤ) και στους νεοναζί. Όμως, η διαφορά αυτή είναι λιγότερο ουσιαστική από όσο φαίνεται και τα  γεγονότα έχουν πολύ περισσότερες πτυχές από αυτές που μπορεί να ισχυριστεί η Χρυσή Αυγή και ο δήμαρχος. Πολύ περρισότερες πτυχές απ΄ όσες μπορεί  καν κανείς να συνειδητοποιήσει, κοιτώντας τα επιφανειακά.

Για να δούμε τα πράγματα λίγο πιο συγκεκριμένα, ο  λόγος που η Χρυσή Αυγή εκδιώχθηκε χθες από το Σύνταγμα, δεν είναι κάποια ουσιαστική αντιπαράθεση της κυβέρνησης ή του δημάρχου με τον ρατσισμό ή τη φασιστική ιδεολογία. Μην ξεχνάμε ότι την ρατσιστική ατζέντα την έχει υιοθετήσει θεσμικά η τρικομματική με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τον Ξένιο Δία, τον οποίο καθημερινά φροντίζει να εφαρμόζει η αστυνομία. Τα συσσίτια, τα οποία ουσιαστικά οι Χρυσαυγίτες (πέρα από το ρατσιστικό τους χαρακτήρα) προσπαθούν να προωθήσουν ως "λύση" μπροστά στην έλλειψη κοινωνικού κράτους (το οποίο προφανώς και δεν επιθυμούν  να θίξουν ή να βελτιώσουν), είναι συνήθης πρακτική του δήμου.

Η μόνη διαφωνία  της κυβέρνησης και του δημάρχου με τη Χρυσή Αυγή είναι  ουσιαστικά το κατά πόσο η τελευταία έχει το "θεσμικό ρόλο" προκειμένου να κάνει ό,τι κάνει. Η αντίθεση του Σαμαρά, του Βενιζέλου, του Κουβέλη και όλου του "δημοκρατικού τόξου" που επικαλούνται ξανά και ξανά, με οποιαδήποτε ρατσιστική ή φασιστική ενέργεια της Χρυσής Αυγής είναι είτε μόνο στα λόγια είτε στο κατά πόσο υπάρχει η "νομική κάλυψη" (βλ. αντιδράσεις Βορίδη στους ελέγχους Χρυσής Αυγής σε μετανάστες μικροπωλητές όπου δεν διαφώνησε με το περιεχόμενο της πράξης αλλά με το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή δεν έχει το "θεσμικό ρόλο" προκειμένου να κάνει κάτι τέτοιο").

Το επιχείρημα στο οποίο στηρίχθηκε ο διωγμός της Χρυσής Αυγής χθες από το Σύνταγμα είναι ότι ο Δήμος Αθηναίων δεν της είχε παραχωρήσει τη σχετική άδεια, όπως ακριβώς είχε συμβεί και με την ομάδα πολιτών που ήθελε να πραγματοποιήσει ανταλλακτικό  παζάρι βιβλίων  τις προάλλες. Ο δήμαρχος, φορώντας ένα πλαστό "δημοκρατικό προσωπείο" επικαλέστηκε τη νομιμότητα και τους "θεσμούς" προκειμένου να πετύχει τον σκοπό του.

Μα αυτό άλλωστε δεν κάνει και όλο το "φάσμα του δημοκρατικού τόξου"; Ο κύριος λόγος που αγανακτούν με τη Χρυσή Αυγή οι εκπρόσωποι της τρικομματικής είναι εκτός από μία ανάλαφρη αναφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα είναι η καταπάτηση της "νομιμότητας". Η αμφισβήτηση των θεσμών που ουσιαστικά ταυτίζονται με την κυβέρνηση. Κάθε φορά, μέσα από την αντιπαράθεση με τη Χρυσή Αυγή αναδεικνύεται το ύψιστο καθήκον του να σέβεσαι στους θεσμούς, δηλαδή την κυβέρνηση, και η επίθεση σε αυτούς που δεν το κάνουν.

Η κυβέρνηση μαζί με κάθε λογής εκπροσώπους της, με τον τρόπο που αντιτίθεται στη Χρυσή Αυγή ουσιαστικά αντιτίθεται στο σύνολο της κοινωνίας που αμφισβητεί ή απλώς σκέφτεται να αμφισβητήσει τις αποφάσεις της και την πολιτική της. Αυτοανακηρυσσόμενη ως ο ύψιστος τηρητής της δημοκρατίας και της τάξης, η κυβέρνηση αντιτίθεται σε όλους όσους αντιδρούν.

Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί την Χρυσή Αυγή πολύ έξυπνα: από τη μία η τελευταία βοηθάει την πρώτη να εφαρμόσει την πολιτική της,  ως παρακρατικός κατασταλτικός μηχανισμός ή με τις δηλώσεις στήριξης, όπως για τα μεταλλεία στις Σκουρίες ή για τις φοροαπαλλαγές εφοπλιστών και ΠΑΕ. Από την άλλη η πρώτη διαχωρίζεται από την τελευταία, προκειμένου να "υπενθυμίσει" το "απαράβατο" της νομιμότητας της τήρησης των θεσμών και της πολιτικής που η ίδια δημιουργεί.

Ουσιαστικά, η κυβέρνηση και ο Καμίνης ήταν υποχρεωμένοι να πάρουν θέση εναντίον του μοιράσματος τροφίμων. Αν δεν το κάνανε, όλα η επιχειρηματολογία τους περί "νομιμότητας" και δυνάμεων του "δημοκρατικού τόξου" θα κατέρρεαν. Αν δεν το κάνανε θα φανερωνόταν ότι ο Δήμος Αθηναίων και η κυβέρνηση παραχωρούν στη Χρυσή Αυγή την πιο κεντρική πλατεία της χώρας και τότε θα τάσσοταν ανοιτά υπέρ της. Με αυτό τον τρόπο η Χρυσή Αυγή θα έπαυε να είναι η τόσο χρήσιμη "χρυσή εφεδρεία" στα χέρια του συστήματος: αν η συνεργασία κυβέρνησης - νεοναζί ξεγυμνωνόταν τόσο ξεδιάντροπα, τότε η νεοναζιστική οργάνωση θα σταματούσε να λειτουργεί ως αποσυμπιεστικός σάκος της αγανάκτισης του κόσμου και πολίτιμος αφανής πολιτικός σύμμαχος της κυβέρνησης.Αν δεν της απαγόρευαν να μοιράσει τρόφιμα λόγω "έλλειψης άδειας", δεν θα μπορούσαν να κάνουν το ίδιο και για συγκεντρώσεις άλλων πολιτικών χώρων στο μέλλον.

"Μα και τί θα ήθελες; Μήπως θα ήταν καλύτερο τελικά να τους αφήσουν να μοιράσουν τα τρόφιμα;"

Μα φυσικά και όχι. Είναι φανερό όμως, ότι η αντίθεση του δήμου και της αστυνομίας στη Χρυσή Αυγή, ο "αντιφασισμός τους" αν θέλετε, είναι επίπλαστος και ανούσιος.

Αφενός, αυτό φάνηκε από την ανοχή της αστυνομίας στα σπρωξίδια ακόμη και στην αποκάλυψη οπλοφορίας μελών της Χρυσής Αυγής, από το γεγονός ότι ο Καμίνης δεν έκανε στον βουλευτή της Χρυσής Αυγής Γερμενή για την επίθεσή του.

Αφετέρου, επειδή ο αντιφασισμός δεν είναι "επικοινωνιακές κινήσεις της μιας μέρας". Ειδικά όταν  αυτές βασίζονται στην νομιμότητα και σε μια αόραστη φρασεολογία κατά των διακρίσεων και όχι σε ουσιαστική  πολιτική στάση κατά του ρατσισμού και του φασισμού.

Η Χρυσή Αυγή υπάρχει και έχει μεγαλώσει ακριβώς επειδή δίνει "κάλπικες λύσεις" στη φτώχεια που η πολιτική της κυβέρνησης (στηριζόμενη και από οτν κ. Καμίνη) δημιουργεί. Χωρίς απάντηση σε αυτή την πολιτική, χωρίς πρόταγμα ανατροπής της, χωρίς ριζοσπαστική λύση με κατεύθυνση τις ανάγκες του κόσμου, η Χρυσή Αυγή δεν πρόκειται να εξαφαναστεί.

Η μάχη ενάντια στο ρατσισμό και το φασισμό είναι μία διαρκής μάχη που δεν μπορεί να δώσει καν όλη η αριστερά και ο Α/Α χώρος μόνοι τους. Η μάχη ενάντια στο ρατσισμό και το φασισμό είναι υπόθεση όλης της κοινωνίας.

Όπως έγραψε και κάπου μια συντρόφισσα,

"ο φασισμός θα πεθάνει όταν οι νοικοκυρές τους κυνηγούν με τις σκούπες τους στο δρόμους, όταν τους κυνηγούν οι εργάτες στα σωματεία, οι μαθητές και οι καθηγητές στα σχολεία". 

Η διατήρηση της εμπειρίας και ο ΣΥΡΙΖΑ

Τόσα χρόνια αγώνες, θυσίες και λάθη...

(Στη φωτογραφία ο πρόδρος Χίλτενμπουργκ διορίζει ως καγκελάριο τον Αδόλφο
Χίτλερ σηματοδοτόντας το τέλος της Δημοκρατίας της Βαΐμάρης)

Ένα αδιαμφισβήτητο καθήκον κάθε αριστερής οργάνωσης που φιλοδοξεί ή διατείνεται ότι φιλοδοξεί να οργανώσει τους αγώνες και να οδηγήσει (ή απλώς να μετέχει) στην τελική σύγκρουση και σε αυτό που το σύνολο της αριστεράς και του αναρχικού χώρου ονομάζει "άλλη κοινωνία" είναι να "διαβάζει" την ιστορία" και να λαμβάνει υπόψη της την εμπειρία που προκύπτει από τους προηγούμενους αγώνες.

Να "διαβάζει" την ιστορία, να διαχωρίζει τα σωστά από τα λάθη, να διακρίνει τα θετικά από τα αρνητικά αποτελέσματα και να διαμορφώνει την τακτική της ανάλογα, ώστε να αποφευχθούν τα μελλοντικά λάθη και τα μελλοντικά αρνητικά αποτελέσματα.

Πηγαίνοντας από το γενικό στο συγκεκριμένο, και μάλιστα στην Ελλάδα του 2013, παρατηρούμε ότι διαμορφώνεται μια ιδιαίτερη κατάσταση, ένα εκρηκτικό περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από φτώχεια,  βάναυσα οικονομικά μέτρα, γκεμπελική προπαγάνδα από τα ΜΜΕ, βίαιη καταστολή, γενικότερη ακροδεξιά κυβερνητική πολιτική και έντονη δράση των νεοναζί από την μία και γενικές απεργίες, διαδηλώσεις και καταλήψεις από την άλλη. Ένα περιβάλλον, σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του οποίου παίζει από τον Μάιο του 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ, το παγκοσμίως πλέον γνωστό μέτωπο της αριστεράς το οποίο και κατάφερε να σημειώσει το υψηλότερο εκλογικά ποσοστό της αριστεράς στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Και ο καθοριστικός ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ είναι γεγονός, ανεξάρτητα του κατά πόσο κανένας συμφωνεί πολιτικά με το πρόγραμμά του (και κατά πόσο τον "εμπιστεύεται" σαν λύση) : και μόνο οι καθημερινές αναφορές είτε από την αριστερά και τον εργαζόμενο κόσμο, είτε από τη Χρυσή Αυγή και από την κυβέρνηση σε αυτόν αρκούν για να το αποδείξουν.

Σε αυτό το τοπίο, η τακτική μιας αριστερής οργάνωσης κρίνεται κατά ένα μεγάλο μέρος και από την αντιμετώπιση που έχει προς το ΣΥΡΙΖΑ, και άρα και προς το κομμάτι της κοινωνίας που τον ψήφισε. Και δυστυχώς, ένα μεγάλο κομμάτι της αριστεράς φαίνεται να ακολουθεί εντελώς λανθασμένη τακτική στο σήμερα, παρόλη την τεράστια εμπειρία που η αριστερά κουβαλάει πια στις πλάτες της.

Από την μία, διαγράφεται η  τακτική του ΚΚΕ το οποίο μην φαίνοντας να έχει αποκομίσει και πολλά από την εμπειρία της Δημοκρατίας της Βαΐμάρης και την άνοδο του ναζισμού επιμένει σε μία σεχταριστική, απομονωτική πολιτική, ενάντια όχι μόνο στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στο σύνολο των αγωνιζόμενων δυνάμεων που δεν ελέγχονται από αυτό. Ταυτίζοντας πλήρως το ΣΥΡΙΖΑ με το ΠαΣοΚ και λέγοντας ότι το ΣΥΡΙΖΑ απλώς "αντικατέστησε" το ΠαΣοΚ στο παιχνίδι του δικομματισμού, επιμένει να μην αναγνωρίζει την ριζοσπαστικοποίηση και την διάθεση "προς τα αριστερά" που έδειξε ο κόσμος στις τελευταίες εκλογές. Μάλιστα η ανάλυσή του δικαιολογείται με φράσεις όπως "το κίνημα υποχωρεί", "ο κόσμος δεν έχει συνείδηση", "ο κόσμος αναζητάει την εύκολη λύση", "οι εργαζόμενοι δεν οργανώνονται στα συνδικάτα", μάλλον ξεχνώντας τα εκατομμύρια κόσμου που έχουν κατέβει στους δρόμους τα χρόνια του μνημονίου και επιρρίπτοντας τις ευθύνες όχι στην αριστερά, όχι στον εαυτό του, αλλά στην κοινωνία. Έτσι διατείνεται ουσιαστικά ότι "εμείς κάνουμε ό,τι μπορούμε, αλλά ο κόσμος δεν τραβάει" καταργώντας οποιαδήποτε υπόνοια διαλεκτικής υπάρχει στη σχέση των εργαζομένων της "εργατικής τάξης" με το επαναστατικό κόμμα , "την πολιτική πρωτοπορία". Ουσιαστικά, με λίγα λόγια, υποστηρίζει ότι η επανάσταση διαμορφώνεται πλήρως από αντικειμενικές συνθήκες, τις οποίες αδυνατεί να επηρρεάσει, και μάλιστα φτάνει στο σημείο να αμφισβητεί την ύπαρξη τον αντικειμενικών συνθηκών αυτών στο τώρα.

Σε πολιτικό επίπεδο, ακόμη και η κριτική του ΚΚΕ προς το ΣΥΡΙΖΑ, θυμίζει την παλιά φράση "σοσιαλφασίστες" (με την οποία τα κομμουνιστικά κόμματα και ειδικότερα το KPD συνήθιζαν να αποκαλούν τους σοσιαλδημοκράτες ακριβώς την περίοδο της ανόδου του ναζισμού), ταυτίζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ με τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, και έχοντας μία πλήρως απαξιωτική αντιμετώπιση βλ. αφίσα του ΜΑΣ  που αναφερόταν στα ταξίδια του Τσίπρα στην Αμερική και είχε τίτλο "βάρεσε προσοχή στον αμερικάνικο Ιμπεριαλισμό" ) χωρίς να σκέφτεται καν το πως θα κάνει μια πιο ουσιαστική κριτική η οποία ενδεχομένως να προσέφερε "εκλογικό" και "οργανωτικό" κέρδος στο ΚΚΕ (όπως π.χ. ένα "ναι" στην πρόταση "συγκυβέρνησης" με παράλληλη δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ σε συγκεκριμένο πρόγραμμα και "ξεμπρόστασμα" σε ενδεχόμενη "δεξιά στροφή" θα οδηγούσε μεγάλο ποσοστό κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ στο ΚΚΕ) . Ακόμη, φαίνεται να "ξεχνά" πόσο δυνατός είναι ο εχθρός που έχουμε αυτή τη στιγμή απέναντί μας (λέγε με φασίστες και τρικομματική) αγνοώντας την ανάγκη "κοινής αντιμετώπισής του" και ακολουθώντας ακριβώς την τακτική του KPD στη Γερμανία της δεκαετίας του '20 και του '30.

Το ΚΚΕ φαίνεται να αγνοεί τις όποιες ενδείξεις που έρχονται πολλές ευρωπαϊκές χώρες, στις οποίες από την μία υπάρχει εξεγερτική διάθεση (βλ. Ισπανία, Πορτογαλία) και από την άλλη οργανώσεις της αριστεράς διατείνονται ότι  "ο ΣΥΡΙΖΑ έχει φέρει την ελπίδα στην Ευρώπη" και ότι το ενδεχόμενο ανατρεπτικής κυβέρνησης της αριστεράς  στην Ελλάδα θα προκαλούσε ένα εξεγερτικό κύμα τουλάχιστον στις χώρες του Νότου, το οποίο θα μπορούσε πολύ εύκολα να λάβει ανεξέλεγκτες (με την καλή έννοια) διαστάσεις.

 Γενικότερα, το ΚΚΕ θεωρεί την αριστερά στην υπόλοιπη Ευρώπη "ξεπουλημένη" και ξεχνώντας ότι στην πραγματικότητα ότι αυτά που "ξεπουλήθηκαν" και μάλιστα ισχυρίζεται ότι ένας λόγος που έγινε αυτό ήταν η συμμετοχή της σε συγκυβερνήσεις, μην αναφέροντας ότι  στην πραγματικότητα αυτά που ξεπουλήθηκαν  είναι τα πάλαι ποτέ κραταιά κομμουνιστικά κόμματα (Ιταλίας, Γαλλίας, Ισπανίας) τα οποία "συμβιβάστηκαν" συμπράττοντας με την αστική τάξη και συμμετέχοντας όχι σε κυβερνήσεις της αριστεράς, μα σε αστικές κυβερνήσεις.

Σε προγραμματικό επίπεδο, το ΚΚΕ φαίνεται να μην μπαίνει καν στον κόπο να διαχωρίσει την "κυβέρνηση της αριστεράς" από μία οποιαδήποτε "αστική κυβέρνηση", λέγοντας μάλιστα ότι η "κυβέρνηση της αριστεράς" είναι περιττή προκειμένου να γίνει πραγματικότητα η "άλλη κοινωνία". Έτσι βέβαια ουσιαστικά καταργεί τις  φιλικά προς το ΚΚΕ προσκείμενες κυβερνήσεις όπως αυτές της Κούβας και της Βενεζουέλας (μέχρι πρόσφατα) από τη μία, ενώ παραλείπει να προτείνει ουσιαστικά πώς "θα περάσουμε από την άμυνα στην επίθεση", όπως δήλωσε πρόσφατα στην Ελλάδα και ο Μπεζανσενό (στέλεχος του γαλλικού NPA), από την άλλη.

Στο ίδιο μήκος κύματος, όσον αφορά στη σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να κινείται και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Από την αντίθετη μεριά, υπάρχει η τακτική (ή καλύτερα το σχέδιο) πολλών στελεχών της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Τακτική η οποία δεν διαφέρει και τόσο πολύ από αυτή του ΚΚΕ.

Διατηρώντας στο ακέραιο τα λάθη της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, πριν και κατά τη διάρκεια της οποίας το SPD προτίμησε την εγκαθίδρυση μιας "παραπαίουσας" δημοκρατίας και τη συμφιλίωση των τάξεων από την συνέχιση του αγώνα μέχρι την τελική ανατροπή, η ομάδα γύρω από τον Τσίπρα φαίνεται να προσπαθεί να χαράξει μία "κεντριστική ρότα".

Έχοντας και αυτή με τη σειρά της μία "σεχταριστική πολιτική" ενάντια στο ΚΚΕ, με την λογική ότι  "αφού δεν μας θέλουν μιά φορά, δεν τους θέλουμε δυό φορές", αφήνει πλήρως πίσω της την λογική του καλέσματος στις υπόλοιπες δυνάμεις της αριστεράς καθώς και την πολιτική που θα προέκυπτε από αυτή.

Η "ομάδα γύρω από τον Τσίπρα" φτάνει στο σημείο να αγνοήσει πλήρως την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η κοινωνία. Θεωρεί ότι ο καλύτερος τρόπος να αυξήσει ο ΣΥΡΙΖΑ τα εκλογικά του ποσοστά είναι το να κερδίσει μέρος του "κέντρου", μέσω της συμμετοχής σε εκδηλώσεις όπως αυτή στο ίδρυμα Καραμανλή ή όπως αυτή για την "έξοδο από την κρίση" με τον Αρσένη και την Λ. Κατσέλη, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τι γνώμη θα έχει, για αυτές τις εκδηλώσεις, το 40% των εργαζομένων και των ανέργων που ψήφισαν το ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Τσίπρας φτάνει στο σημείο να χαρακτηρίζει τον Καραμανλή "ριζοσπάστη μέσα στον συντηρητισμό του" χρεώνοντάς του την "εμπέδωση των δημοκρατικών θεσμών" και την "νομιμοποίηση του ΚΚΕ", ξεχνώντας μάλλον τον αγώνα που είχε δοθεί στη χούντα για να κερδηθούν όλα αυτά, ξεχνώντας την άγρια καταστολή τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης που συνοδεύτηκε από το δίλημμα "Καραμανλής ή τανκς". Θεωρεί μάλιστα ότι ο Καραμανλής χάραξε διαφορετική πορεία από το Σαμαρά, ξεχνώντας για παράδειγμα ότι η νεοφιλεύθερη εκπαιδευτική αναδιάρθρωση δεν είναι ιδέα του Σαμαρά, αλλά είχε ξαναπροταθεί το μακρινό 1978 με τον περίφημο νόμο 815 του Καραμανλή.

Η τακτική της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, είναι λανθασμένη ακόμη και προς τον ίδιο τον "ΣΥΡΙΖΑ", ακόμη και προς τον κόσμο που ψήφισε το ΣΥΡΙΖΑ.  Η "ομάδα του Τσίπρα" θεωρεί ότι "ο κόσμος δεν κινείται" και ότι ο μόνος (και ικανοποιητικός) τρόπος  αντίδρασης στα μνημόνια και στην κυβερνητική πολιτική είναι η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές. Προσπαθεί να αυξήσει τα εκλογικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, θεωρώντας το 27% δεδομένο, την ίδια στιγμή που ουσιαστικά αγνοεί πλήρως τις τεράστιες συγκεντρώσεις και διαμαρτυρίες που έλαβαν χώρα  σε όλη την Ελλάδα  μόνο την τελευταία εβδομάδα (Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα, πορεία για τις Σκουριές στη Θεσσαλονίκη, πορείες ενάντια στο σχέδιο Αθηνά σε όλη την Ελλάδα).

Η "ηγεσία" αποφεύγει να δει ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει πολύς κόσμος που απογοητεύεται από την πολιτική που εξέφρασε ο Τσίπρας στο ταξίδι του στην Αμερική, στην σχετικά πρόσφατη συνέντευξη με την Στάη και στο ίδρυμα Καραμανλή. Αποφεύγει να λάβει υπόψη της ότι  την ίδια στιγμή που η κυβερνητική επίθεση οξύνεται, ο κόσμος αγανακτεί. Ότι, για παράδειγμα, οι κάτοικοι στις Σκουριές συγκρούονται καθημερινά με τα ΜΑΤ. Ότι ο κόσμος γενικά ψάχνει απεγνωσμένα μια ελπίδα, μια απάντηση στο τώρα. Δεν φαίνεται να λαμβάνει υπόψη της ότι ο κόσμος αγωνίζεται και χρειάζεται οργάνωση και συντονισμό του αγώνα του, ενώ δεν μπορεί να αρκεστεί σε μία ασαφή κοινοβουλευτική απάντηση του τύπου "όταν βγούμε κυβέρνηση θα αλλάξουν όλα".

Πολλά από τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν σκέφτονται ότι η απώλεια της ριζοσπαστικής πολιτικής θα έχει ως αντίκτυπο όχι την αύξηση αλλά την μείωση των εκλογικών ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ, αφού ένα μεγάλο μέρος  του 40% των εργαζομένων και των ανέργων που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ  θα απογοητευτεί από τα "στρογγυλέματα".

Πολλά από τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν καταλαβαίνουν ότι αυτή τη στιγμή το μεγάλο ζήτημα που προκύπτει δεν είναι πόσους καραμανλικούς θα κερδίσει ο Τσίπρας με την ομιλία του, αλλά πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταφέρει να οργανώσει τα σωματεία, όπως ρωτήθηκε στη Διεθνή Συνάντηση της Αριστεράς που οργάνωσε το rproject.gr.

Η πραγματικότητα της Ελλάδας του 2013 αλλά και στην Ευρώπη του 2013 είναι τόσο σκληρή όσο και ελπιδοφόρα. Η οικονομική επίθεση σε συνδυασμό με την καταστολή και την τρομοκρατία οξύνονται καθημερινά. Η κυβέρνηση δείχνει ότι είναι αδίστακτη και ότι δεν έχει καμία διάθεση "διαπραγμάτευσης". Παράλληλα ο κόσμος αγανακτεί και βγαίνει στο δρόμο και μάχεται καθημερινά, είτε στην Αθήνα, είτε στη Θεσσαλονίκη, είτε στις Σκουριές.

 Αυτό που είναι αναγκαίο σήμερα, η τακτική που προκύπτει από την εμπειρία των περασμένων χρόνων, είναι μια αριστερά που να έχει μαζική απεύθυνση, ενωτική διάθεση, σχέδιο "επίθεσης" και όχι μόνο "άμυνας". Μια αριστερά που να συντονίζει και να οργανώνει τους διάσπαρτους αγώνες αναδεικνύοντάς τους σε κεντρικά πολιτικά ζητήματα (και αντίστροφα οργανώνοντας τοπικούς αγώνες με αφορμή τα κεντρικά πολιτική ζητήματα).  Μια αριστερά που θα καταφέρει να μεταμορφώση την παραπάνω δυναμική σε δύναμη της σύγκρουσης, δύναμης που θα οδηγήσει στην τελική ανατροπή και στη μετάβαση στην "άλλη κοινωνία".

Όσον αφορά στο πώς πρέπει να διαμορφωθεί η σχέση της αριστεράς αυτής με το ΣΥΡΙΖΑ την απάντηση τη δίνει ένα ακόμη ιστορικό παράδειγμα:
δυστυχώς ή ευτυχώς αυτή τη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί την μεγαλύτερη ελπίδα στην Ελλάδα (αλλά και στην Ευρώπη) του 2013. Και δυστυχώς ή ευτυχώς, 22 χρόνια πιο πριν, η κατάρρευση της  τότε "ελπίδας" (των καθεστώτων του "υπαρκτού σοσιαλισμού") παρά τις όποιες κάθετες διαφωνίες κομματιών της αριστεράς με τα καθεστώτα εκείνα, οδήγησε το σύνολο του κόσμο στην απογοήτευση και όχι στη ριζοσπαστικοποίηση του αγώνα.