Η διατήρηση της εμπειρίας και ο ΣΥΡΙΖΑ

Τόσα χρόνια αγώνες, θυσίες και λάθη...

(Στη φωτογραφία ο πρόδρος Χίλτενμπουργκ διορίζει ως καγκελάριο τον Αδόλφο
Χίτλερ σηματοδοτόντας το τέλος της Δημοκρατίας της Βαΐμάρης)

Ένα αδιαμφισβήτητο καθήκον κάθε αριστερής οργάνωσης που φιλοδοξεί ή διατείνεται ότι φιλοδοξεί να οργανώσει τους αγώνες και να οδηγήσει (ή απλώς να μετέχει) στην τελική σύγκρουση και σε αυτό που το σύνολο της αριστεράς και του αναρχικού χώρου ονομάζει "άλλη κοινωνία" είναι να "διαβάζει" την ιστορία" και να λαμβάνει υπόψη της την εμπειρία που προκύπτει από τους προηγούμενους αγώνες.

Να "διαβάζει" την ιστορία, να διαχωρίζει τα σωστά από τα λάθη, να διακρίνει τα θετικά από τα αρνητικά αποτελέσματα και να διαμορφώνει την τακτική της ανάλογα, ώστε να αποφευχθούν τα μελλοντικά λάθη και τα μελλοντικά αρνητικά αποτελέσματα.

Πηγαίνοντας από το γενικό στο συγκεκριμένο, και μάλιστα στην Ελλάδα του 2013, παρατηρούμε ότι διαμορφώνεται μια ιδιαίτερη κατάσταση, ένα εκρηκτικό περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από φτώχεια,  βάναυσα οικονομικά μέτρα, γκεμπελική προπαγάνδα από τα ΜΜΕ, βίαιη καταστολή, γενικότερη ακροδεξιά κυβερνητική πολιτική και έντονη δράση των νεοναζί από την μία και γενικές απεργίες, διαδηλώσεις και καταλήψεις από την άλλη. Ένα περιβάλλον, σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του οποίου παίζει από τον Μάιο του 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ, το παγκοσμίως πλέον γνωστό μέτωπο της αριστεράς το οποίο και κατάφερε να σημειώσει το υψηλότερο εκλογικά ποσοστό της αριστεράς στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Και ο καθοριστικός ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ είναι γεγονός, ανεξάρτητα του κατά πόσο κανένας συμφωνεί πολιτικά με το πρόγραμμά του (και κατά πόσο τον "εμπιστεύεται" σαν λύση) : και μόνο οι καθημερινές αναφορές είτε από την αριστερά και τον εργαζόμενο κόσμο, είτε από τη Χρυσή Αυγή και από την κυβέρνηση σε αυτόν αρκούν για να το αποδείξουν.

Σε αυτό το τοπίο, η τακτική μιας αριστερής οργάνωσης κρίνεται κατά ένα μεγάλο μέρος και από την αντιμετώπιση που έχει προς το ΣΥΡΙΖΑ, και άρα και προς το κομμάτι της κοινωνίας που τον ψήφισε. Και δυστυχώς, ένα μεγάλο κομμάτι της αριστεράς φαίνεται να ακολουθεί εντελώς λανθασμένη τακτική στο σήμερα, παρόλη την τεράστια εμπειρία που η αριστερά κουβαλάει πια στις πλάτες της.

Από την μία, διαγράφεται η  τακτική του ΚΚΕ το οποίο μην φαίνοντας να έχει αποκομίσει και πολλά από την εμπειρία της Δημοκρατίας της Βαΐμάρης και την άνοδο του ναζισμού επιμένει σε μία σεχταριστική, απομονωτική πολιτική, ενάντια όχι μόνο στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στο σύνολο των αγωνιζόμενων δυνάμεων που δεν ελέγχονται από αυτό. Ταυτίζοντας πλήρως το ΣΥΡΙΖΑ με το ΠαΣοΚ και λέγοντας ότι το ΣΥΡΙΖΑ απλώς "αντικατέστησε" το ΠαΣοΚ στο παιχνίδι του δικομματισμού, επιμένει να μην αναγνωρίζει την ριζοσπαστικοποίηση και την διάθεση "προς τα αριστερά" που έδειξε ο κόσμος στις τελευταίες εκλογές. Μάλιστα η ανάλυσή του δικαιολογείται με φράσεις όπως "το κίνημα υποχωρεί", "ο κόσμος δεν έχει συνείδηση", "ο κόσμος αναζητάει την εύκολη λύση", "οι εργαζόμενοι δεν οργανώνονται στα συνδικάτα", μάλλον ξεχνώντας τα εκατομμύρια κόσμου που έχουν κατέβει στους δρόμους τα χρόνια του μνημονίου και επιρρίπτοντας τις ευθύνες όχι στην αριστερά, όχι στον εαυτό του, αλλά στην κοινωνία. Έτσι διατείνεται ουσιαστικά ότι "εμείς κάνουμε ό,τι μπορούμε, αλλά ο κόσμος δεν τραβάει" καταργώντας οποιαδήποτε υπόνοια διαλεκτικής υπάρχει στη σχέση των εργαζομένων της "εργατικής τάξης" με το επαναστατικό κόμμα , "την πολιτική πρωτοπορία". Ουσιαστικά, με λίγα λόγια, υποστηρίζει ότι η επανάσταση διαμορφώνεται πλήρως από αντικειμενικές συνθήκες, τις οποίες αδυνατεί να επηρρεάσει, και μάλιστα φτάνει στο σημείο να αμφισβητεί την ύπαρξη τον αντικειμενικών συνθηκών αυτών στο τώρα.

Σε πολιτικό επίπεδο, ακόμη και η κριτική του ΚΚΕ προς το ΣΥΡΙΖΑ, θυμίζει την παλιά φράση "σοσιαλφασίστες" (με την οποία τα κομμουνιστικά κόμματα και ειδικότερα το KPD συνήθιζαν να αποκαλούν τους σοσιαλδημοκράτες ακριβώς την περίοδο της ανόδου του ναζισμού), ταυτίζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ με τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, και έχοντας μία πλήρως απαξιωτική αντιμετώπιση βλ. αφίσα του ΜΑΣ  που αναφερόταν στα ταξίδια του Τσίπρα στην Αμερική και είχε τίτλο "βάρεσε προσοχή στον αμερικάνικο Ιμπεριαλισμό" ) χωρίς να σκέφτεται καν το πως θα κάνει μια πιο ουσιαστική κριτική η οποία ενδεχομένως να προσέφερε "εκλογικό" και "οργανωτικό" κέρδος στο ΚΚΕ (όπως π.χ. ένα "ναι" στην πρόταση "συγκυβέρνησης" με παράλληλη δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ σε συγκεκριμένο πρόγραμμα και "ξεμπρόστασμα" σε ενδεχόμενη "δεξιά στροφή" θα οδηγούσε μεγάλο ποσοστό κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ στο ΚΚΕ) . Ακόμη, φαίνεται να "ξεχνά" πόσο δυνατός είναι ο εχθρός που έχουμε αυτή τη στιγμή απέναντί μας (λέγε με φασίστες και τρικομματική) αγνοώντας την ανάγκη "κοινής αντιμετώπισής του" και ακολουθώντας ακριβώς την τακτική του KPD στη Γερμανία της δεκαετίας του '20 και του '30.

Το ΚΚΕ φαίνεται να αγνοεί τις όποιες ενδείξεις που έρχονται πολλές ευρωπαϊκές χώρες, στις οποίες από την μία υπάρχει εξεγερτική διάθεση (βλ. Ισπανία, Πορτογαλία) και από την άλλη οργανώσεις της αριστεράς διατείνονται ότι  "ο ΣΥΡΙΖΑ έχει φέρει την ελπίδα στην Ευρώπη" και ότι το ενδεχόμενο ανατρεπτικής κυβέρνησης της αριστεράς  στην Ελλάδα θα προκαλούσε ένα εξεγερτικό κύμα τουλάχιστον στις χώρες του Νότου, το οποίο θα μπορούσε πολύ εύκολα να λάβει ανεξέλεγκτες (με την καλή έννοια) διαστάσεις.

 Γενικότερα, το ΚΚΕ θεωρεί την αριστερά στην υπόλοιπη Ευρώπη "ξεπουλημένη" και ξεχνώντας ότι στην πραγματικότητα ότι αυτά που "ξεπουλήθηκαν" και μάλιστα ισχυρίζεται ότι ένας λόγος που έγινε αυτό ήταν η συμμετοχή της σε συγκυβερνήσεις, μην αναφέροντας ότι  στην πραγματικότητα αυτά που ξεπουλήθηκαν  είναι τα πάλαι ποτέ κραταιά κομμουνιστικά κόμματα (Ιταλίας, Γαλλίας, Ισπανίας) τα οποία "συμβιβάστηκαν" συμπράττοντας με την αστική τάξη και συμμετέχοντας όχι σε κυβερνήσεις της αριστεράς, μα σε αστικές κυβερνήσεις.

Σε προγραμματικό επίπεδο, το ΚΚΕ φαίνεται να μην μπαίνει καν στον κόπο να διαχωρίσει την "κυβέρνηση της αριστεράς" από μία οποιαδήποτε "αστική κυβέρνηση", λέγοντας μάλιστα ότι η "κυβέρνηση της αριστεράς" είναι περιττή προκειμένου να γίνει πραγματικότητα η "άλλη κοινωνία". Έτσι βέβαια ουσιαστικά καταργεί τις  φιλικά προς το ΚΚΕ προσκείμενες κυβερνήσεις όπως αυτές της Κούβας και της Βενεζουέλας (μέχρι πρόσφατα) από τη μία, ενώ παραλείπει να προτείνει ουσιαστικά πώς "θα περάσουμε από την άμυνα στην επίθεση", όπως δήλωσε πρόσφατα στην Ελλάδα και ο Μπεζανσενό (στέλεχος του γαλλικού NPA), από την άλλη.

Στο ίδιο μήκος κύματος, όσον αφορά στη σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να κινείται και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Από την αντίθετη μεριά, υπάρχει η τακτική (ή καλύτερα το σχέδιο) πολλών στελεχών της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Τακτική η οποία δεν διαφέρει και τόσο πολύ από αυτή του ΚΚΕ.

Διατηρώντας στο ακέραιο τα λάθη της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, πριν και κατά τη διάρκεια της οποίας το SPD προτίμησε την εγκαθίδρυση μιας "παραπαίουσας" δημοκρατίας και τη συμφιλίωση των τάξεων από την συνέχιση του αγώνα μέχρι την τελική ανατροπή, η ομάδα γύρω από τον Τσίπρα φαίνεται να προσπαθεί να χαράξει μία "κεντριστική ρότα".

Έχοντας και αυτή με τη σειρά της μία "σεχταριστική πολιτική" ενάντια στο ΚΚΕ, με την λογική ότι  "αφού δεν μας θέλουν μιά φορά, δεν τους θέλουμε δυό φορές", αφήνει πλήρως πίσω της την λογική του καλέσματος στις υπόλοιπες δυνάμεις της αριστεράς καθώς και την πολιτική που θα προέκυπτε από αυτή.

Η "ομάδα γύρω από τον Τσίπρα" φτάνει στο σημείο να αγνοήσει πλήρως την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η κοινωνία. Θεωρεί ότι ο καλύτερος τρόπος να αυξήσει ο ΣΥΡΙΖΑ τα εκλογικά του ποσοστά είναι το να κερδίσει μέρος του "κέντρου", μέσω της συμμετοχής σε εκδηλώσεις όπως αυτή στο ίδρυμα Καραμανλή ή όπως αυτή για την "έξοδο από την κρίση" με τον Αρσένη και την Λ. Κατσέλη, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τι γνώμη θα έχει, για αυτές τις εκδηλώσεις, το 40% των εργαζομένων και των ανέργων που ψήφισαν το ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Τσίπρας φτάνει στο σημείο να χαρακτηρίζει τον Καραμανλή "ριζοσπάστη μέσα στον συντηρητισμό του" χρεώνοντάς του την "εμπέδωση των δημοκρατικών θεσμών" και την "νομιμοποίηση του ΚΚΕ", ξεχνώντας μάλλον τον αγώνα που είχε δοθεί στη χούντα για να κερδηθούν όλα αυτά, ξεχνώντας την άγρια καταστολή τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης που συνοδεύτηκε από το δίλημμα "Καραμανλής ή τανκς". Θεωρεί μάλιστα ότι ο Καραμανλής χάραξε διαφορετική πορεία από το Σαμαρά, ξεχνώντας για παράδειγμα ότι η νεοφιλεύθερη εκπαιδευτική αναδιάρθρωση δεν είναι ιδέα του Σαμαρά, αλλά είχε ξαναπροταθεί το μακρινό 1978 με τον περίφημο νόμο 815 του Καραμανλή.

Η τακτική της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, είναι λανθασμένη ακόμη και προς τον ίδιο τον "ΣΥΡΙΖΑ", ακόμη και προς τον κόσμο που ψήφισε το ΣΥΡΙΖΑ.  Η "ομάδα του Τσίπρα" θεωρεί ότι "ο κόσμος δεν κινείται" και ότι ο μόνος (και ικανοποιητικός) τρόπος  αντίδρασης στα μνημόνια και στην κυβερνητική πολιτική είναι η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές. Προσπαθεί να αυξήσει τα εκλογικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, θεωρώντας το 27% δεδομένο, την ίδια στιγμή που ουσιαστικά αγνοεί πλήρως τις τεράστιες συγκεντρώσεις και διαμαρτυρίες που έλαβαν χώρα  σε όλη την Ελλάδα  μόνο την τελευταία εβδομάδα (Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα, πορεία για τις Σκουριές στη Θεσσαλονίκη, πορείες ενάντια στο σχέδιο Αθηνά σε όλη την Ελλάδα).

Η "ηγεσία" αποφεύγει να δει ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει πολύς κόσμος που απογοητεύεται από την πολιτική που εξέφρασε ο Τσίπρας στο ταξίδι του στην Αμερική, στην σχετικά πρόσφατη συνέντευξη με την Στάη και στο ίδρυμα Καραμανλή. Αποφεύγει να λάβει υπόψη της ότι  την ίδια στιγμή που η κυβερνητική επίθεση οξύνεται, ο κόσμος αγανακτεί. Ότι, για παράδειγμα, οι κάτοικοι στις Σκουριές συγκρούονται καθημερινά με τα ΜΑΤ. Ότι ο κόσμος γενικά ψάχνει απεγνωσμένα μια ελπίδα, μια απάντηση στο τώρα. Δεν φαίνεται να λαμβάνει υπόψη της ότι ο κόσμος αγωνίζεται και χρειάζεται οργάνωση και συντονισμό του αγώνα του, ενώ δεν μπορεί να αρκεστεί σε μία ασαφή κοινοβουλευτική απάντηση του τύπου "όταν βγούμε κυβέρνηση θα αλλάξουν όλα".

Πολλά από τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν σκέφτονται ότι η απώλεια της ριζοσπαστικής πολιτικής θα έχει ως αντίκτυπο όχι την αύξηση αλλά την μείωση των εκλογικών ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ, αφού ένα μεγάλο μέρος  του 40% των εργαζομένων και των ανέργων που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ  θα απογοητευτεί από τα "στρογγυλέματα".

Πολλά από τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν καταλαβαίνουν ότι αυτή τη στιγμή το μεγάλο ζήτημα που προκύπτει δεν είναι πόσους καραμανλικούς θα κερδίσει ο Τσίπρας με την ομιλία του, αλλά πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταφέρει να οργανώσει τα σωματεία, όπως ρωτήθηκε στη Διεθνή Συνάντηση της Αριστεράς που οργάνωσε το rproject.gr.

Η πραγματικότητα της Ελλάδας του 2013 αλλά και στην Ευρώπη του 2013 είναι τόσο σκληρή όσο και ελπιδοφόρα. Η οικονομική επίθεση σε συνδυασμό με την καταστολή και την τρομοκρατία οξύνονται καθημερινά. Η κυβέρνηση δείχνει ότι είναι αδίστακτη και ότι δεν έχει καμία διάθεση "διαπραγμάτευσης". Παράλληλα ο κόσμος αγανακτεί και βγαίνει στο δρόμο και μάχεται καθημερινά, είτε στην Αθήνα, είτε στη Θεσσαλονίκη, είτε στις Σκουριές.

 Αυτό που είναι αναγκαίο σήμερα, η τακτική που προκύπτει από την εμπειρία των περασμένων χρόνων, είναι μια αριστερά που να έχει μαζική απεύθυνση, ενωτική διάθεση, σχέδιο "επίθεσης" και όχι μόνο "άμυνας". Μια αριστερά που να συντονίζει και να οργανώνει τους διάσπαρτους αγώνες αναδεικνύοντάς τους σε κεντρικά πολιτικά ζητήματα (και αντίστροφα οργανώνοντας τοπικούς αγώνες με αφορμή τα κεντρικά πολιτική ζητήματα).  Μια αριστερά που θα καταφέρει να μεταμορφώση την παραπάνω δυναμική σε δύναμη της σύγκρουσης, δύναμης που θα οδηγήσει στην τελική ανατροπή και στη μετάβαση στην "άλλη κοινωνία".

Όσον αφορά στο πώς πρέπει να διαμορφωθεί η σχέση της αριστεράς αυτής με το ΣΥΡΙΖΑ την απάντηση τη δίνει ένα ακόμη ιστορικό παράδειγμα:
δυστυχώς ή ευτυχώς αυτή τη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί την μεγαλύτερη ελπίδα στην Ελλάδα (αλλά και στην Ευρώπη) του 2013. Και δυστυχώς ή ευτυχώς, 22 χρόνια πιο πριν, η κατάρρευση της  τότε "ελπίδας" (των καθεστώτων του "υπαρκτού σοσιαλισμού") παρά τις όποιες κάθετες διαφωνίες κομματιών της αριστεράς με τα καθεστώτα εκείνα, οδήγησε το σύνολο του κόσμο στην απογοήτευση και όχι στη ριζοσπαστικοποίηση του αγώνα.

Κατάληψη στις ζωές μας (σοκ και συνήθεια)

Η εισβολή στην Villa Amalias δεν είναι απλά η εισβολή
σε ένα κατειλλημένο κτίριο.
Είναι ακόμη βήμα προς την "κατάργηση της κοινωνικής ελευθερίας", 
όπως πολύ  σωστά γράφτηκε. 

Χθες το πρωί, έγινε ανακατάληψη της Villa Amalias. Δυό ώρες αργότερα, τα ΜΑΤ (που στην πραγματικότητα όπως πολύ σωστά έχει ειπωθεί στα social media ήταν αυτά που έκαναν "ανακατάληψη") μπήκαν στην κατάληψη μεταφέροντας όποιον βρίσκονταν εντός του κτιρίου στη Γενική Διεύθυνση Αστυνομίας Αθηνών. Λίγο πιο μετά, μπήκαν και στην κατάληψη Σκαραμαγκά, ενώ κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων χρησιμοποίησαν αρκετά χημικά. Χημικά χρησιμοποιήθηκαν για να διαλυθεί και η άμεση συγκέντρωση των δεκάδων αλληλέγγυων στο Μουσείο, ενώ ακούστηκε ότι χρήση χημικών έγινε μέχρι και στην Ερμού. 

Η χθεσινή πράξη είναι ένα παιχνίδι που παίζεται με την Villa Amalias εδώ και δύο βδομάδες τώρα, έχοντας αρχίσει  πριν τα Χριστούγεννα, και προφανώς όχι τυχαία τότε. Ένα παιχνίδι που είχε σαν φυσική συνέχειά του, την εισβολή στην ΑΣΟΕΕ. Ένα παιχνίδι που αποτελούσε με τη σειρά του συνέχεια της εισβολής των ΜΑΤ στην Χαλυβουργία που απεργούσε το καλοκαίρι. Που αποτελούσε συνέχεια  της άγριας καταστολής κάθε διαδήλωσης ενάντια στην ψήφιση του μνημονίου, ακόμη και συνέχεια του "Ξένιου Δία". Ένα παιχνίδι που εδώ και καιρό έχει πάψει πια να είναι παιχνίδι, και έχει γίνει πολύ σοβαρό ζήτημα.

Ο τίτλος του παιχνιδιού αυτού όπως έχει ειπωθεί πολύ σωστά στο παρελθόν (από άλλους, όχι από μένα) είναι "σοκ και συνήθεια". Σοκ με την έννοια, ενός απότομου κρύου ντους, κατά τη διάρκεια μιας πολύ κρύας μέρας και ενώ είσαι σίγουρος ότι το νερό θα είναι ζεστό και "συνήθεια" με την έννοια της αδιαφορίας που προκαλείται μετά από την αρχικά βίαιη εισβολή ενός φαινομένου στην κατά τα άλλα ήσυχη καθημερινότητά σου.

Η σύνδεση όλων των παραπάνω επιθέσεων των ΜΑΤ, αν και φαινομενικά αόρατη, δεν είναι άλλη από την τακτική η οποία κρύβεται πίσω από τις επιθέσεις. Και η τακτική, ή τουλάχιστον ένα μέρος αυτής,  είναι αυτή που μπορεί να συνοψιστεί στην πολύ εύστοχη φράση  "σοκ και συνήθεια".

Ας πάρουμε για παράδειγμα την Βίλλα Αμαλίας. Ποιός ήταν ο πραγματικός λόγος που οδήγησε τις αστυνομικές δυνάμεις να εισβάλουν στην Βίλλα Αμαλίας; Μήπως η "ανομία" που επικρατούσε εκεί μέσα; Και αν ναι, ποιά ανομία ήταν αυτή; Πώς αυτή η ανομία επηρρέασε τη γειτονιά; "Πολύ", μας διαβεβαιώνει η Χρυσαυγίτισσα δήθεν εκπρόσωπος της συνέλευσης των κατοίκων της περιοχής. "Καθόλου", θα μας διαβεβαιώσει μια πρόχειρη έρευνα από κατοίκους της γύρους περιοχής. "Πολύ ευχάριστα", θα μας διαβεβαιώσει ένα παιδί από την κατάληψη της Βίλλας που μίλησε στην Ελληνοφρένεια.

"Μα ο Καμίνης ήθελε να φτιάξει σχολείο", θα διαμαρτυρηθούν κάποιοι κουνώντας το δάχτυλο.
"Αφού αναγνώριζε την ανάγκη ύπαρξης σχολείου, γιατί την εξέφρασε τώρα, τόσα χρόνια μετά την ανάληψη του δήμου, ή γιατί πιο απλά, δεν προέβαλλε καμία αντίσταση στο σχέδιο "Καλλικράτης" που συγχώνευσε τόσα και τόσα σχολεία;", θα αναρωτηθώ εγώ.

Ό,τι και αν ακούσουμε από τις ειδήσεις των οκτώ, από παντός είδους "καλοθελητές" και "δημοκράτες" υπερασπιστές της "έννομης τάξης" και της πολιτικής της κυβέρνησης (οι οποίοι όπως πολύ εύστοχα παρατηρήθηκε δεν διαμαρτύρονται για την "κατάληψη" της πλατείας του Αγ. Παντελεήμονα από τη Χρυσή Αυγή ή για τα δακρυγόνα που έπνιξαν χθες την περιοχή της Βικτώριας για τους κατοίκους της οποίας τόσο κόπτωνται, συμπληρώνω εγώ), η πραγματικότητα είναι μία: η Villa Amalias ήταν ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο στο οποίο οι "καταληψίες" έδωσαν ζωή, μιας εκεί γινόντουσαν προβολές, παραστάσεις, μαθήματα, συλλογικές κουζίνες και πολλά άλλα δρώμενα, ανεξάρτητα από το κατά πόσο συμφωνεί κανείς με το  πολιτικό περιεχόμενο που αυτά είχαν. Και αυτό  μπορούν να μας το διαβεβαιώσουν, σε πείσμα όσων ισχυρίζονται το αντίθετο, οι αφίσες που καλούν σε αυτές τις προβολές, παραστάσεις, μαθήματα και κουζίνες. Και οι αφίσες είναι αποδείξεις αδιάσειστες.

"Και η μολότωφ; Και η βενζίνη που βρέθηκε στο χώρο;", θα ρωτήσει κάποιος. "Τα μπουκάλια μπύρας και η βενζίνη για τη σόμπα εννοείς", θα του απαντούσα."Στοιχεία ενοχής" τόσο αδιάσειστα που οι "καταληψίες", ή καλύτερα, "οι κάτοικοι της Villa Amalias" αφέθηκαν ελεύθεροι μετά την πρώτη εισβολή. Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε ότι μετά τη χθεσινή επιχείρηση, μέχρι το μεσημέρι οι εισαγγελείς προσπαθούσαν να βρουν με τί ακριβώς να κατηγορήσουν τους "καταληψίες".

Και μετά έρχεται η ΑΣΟΕΕ. Για ποιόν λόγο όλες οι αστυνομικές δυνάμεις, από τη δημοτική αστυνομία μέχρι και τα ΜΑΤ μπήκαν στην ΑΣΟΕΕ; Για τους 16 μικροπωλητές χωρίς άδεια;
Μα μικροπωλητές εκδιώκονται κάθε μέρα από το κέντρο της Αθήνας με την επέμβαση πολύ μικρότερων αστυνομικών δυνάμεων. Και αν οι μικροπωλητές ήταν ο λόγος, τότε γιατί οι αστυνομικοί εισέβαλλαν και στα στέκια των παρατάξεων εντός του Πανεπιστημίου; Γιατί "ξήλωσαν" τον ραδιοφωνικό σταθμό που λειτουργούσε εκεί; Επειδή δεν είχε άδεια; "Και για το Mega τότε, γιατί δεν κάνουν κάτι;", θα αναρωτηθώ και 'γω σαν άλλος πιτσιρίκος.

Όχι. Τίποτα από όσα ισχυρίζονται και θα ισχυριστούν ποτέ ο Δένδιας, ο Σαμαράς, η Χρυσή Αυγή, ο Πρετεντέρης και δεν ξέρω 'γω ποιός άλλος ακόμη δεν είναι ο πραγματικός λόγος πίσω από αυτές τις εισβολές.

Γιατί αυτές οι εισβολές, όπως είπαμε προηγουμένως, είναι μέρος μόνο ενός μεγαλύτερου σχεδίου, μιας γενικότερης στρατηγικής που εφαρμόζεται καιρό τώρα.

Αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει, είναι ότι ο πόλεμος κυβέρνησης - κοινωνίας, η "ταξική πάλη" αν θέλετε πιο "ορθά μαρξιστικά" οξύνεται περισσότερο από ποτέ. Και οξύνεται και θα συνεχίσει να οξύνεται και στο μέλλον , όσο τα μέτρα που προσπαθεί να περάσει η κυβέρνηση γίνονται πιο σκληρά. Γιατί όσο τα μέτρα γίνονται πιο σκληρά, τόσο πιο έντονες μορφές αντίδρασης θα επιλέγει ο κόσμος. Και αυτή τη στιγμή αυτές οι μορφές αντίδρασης πρέπει να τσακιστούν. Γιατί η κυβέρνηση και το κεφάλαιο (ελληνικό και ξένο),  δεν έχουν ούτε χρόνο, ούτε χώρο για οπισθοχωρήσεις.

Αυτό που συμβαίνει είναι ότι η ύπαρξη δύο στρατοπέδων και η σύνθεσή τους γίνεται όλο και πιο διακριτή. Από τη μία, στην μπλε γωνία, είναι η κυβέρνηση που προσπαθεί με κάθε τρόπο (φοροαπαλλαγές κ.α.) να εξυπηρετήσει τις μεγάλες επιχειρήσεις, η Χρυσή Αυγή που προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποτινάξει τις ευθύνες από τους δύο προηγούμενους ρίχνοντας τις στους μετανάστες και στους "άπλυτους αριστερούς" και, προφανώς, η αστυνομία, που μόνος της λόγος ύπαρξης πλέον είναι πιο ξεκάθαρα από ποτέ η καταστολή διαδηλώσεων.
Από την άλλη, στην κόκκινη γωνία, είναι όλοι αυτοί, όλοι εμείς που πληττόμαστε από τα μέτρα της κυβέρνησης (εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, αυτοαπασχολούμενοι, μικροϊδιοκτήτες, φοιτητές με γονείς που ανήκουν σε κάποια από τις παραπάνω κατηγορίες κ.λ.π).

Και όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο η κυβέρνηση θα χάνει την κοινωνική νομιμοποίησή της, τόσο περισσότερο θα βασίζεται στους "πατροπαράδοτους" συμμάχους της.

Και αυτό για αυτό ακριβώς προετοιμάζει το έδαφος. Για αυτό ακριβώς προετοίμαζεται χρόνια τώρα, με τα δύο - τρία τελευταία η "προετοιμασία της αυτή", να είναι πιο έντονη από ποτέ.

Για να πάμε λίγο πίσω στο χρόνο, θυμηθείτε την "έναρξη του προγράμματος Ξένιος Δίας". Η υποτιθέμενη ατζέντα της "πάταξης της εγκληματικότητας, που προέρχεται -προφανώς-  κυρίως από τους λαθρομετανάστες", είχε ως αποτέλεσμα την μόνιμη εγκατάσταση αστυνομικών σε κάθε γειτονιά. Το καλοκαίρι είχε "προκαλέσει αίσθηση" το γεγονός ότι οι αστυνομικοί αυτοί δεν ασχολήθηκαν μόνο με τους μετανάστες χωρίς χαρτιά, αλλά προχώρησαν και σε προσαγωγές/προπηλακισμούς/βασανισμούς μεταναστών με χαρτιά, ναρκομανών, τρανς, αριστερών και πάει λέγοντας. Από το καλοκαίρι έπειτα και όμως, η ύπαρξη αστυνομικών σε κάθε γωνιά έχει γίνει μια εικόνα της καθημερινότητας.

Ακόμη πιο πίσω, η βίαιη καταστολή της απεργίας της 5ης Μαΐου 2010 σόκαρε αρχικά, αλλά γρήγορα ξεπεράστηκε από το τραγικό γεγονός της Marfin την ίδια μέρα. Ένα χρόνο αργότερα, όλοι μιλούσαν για την "χουντική συμπεριφορά της αστυνομίας" στις 29 Ιουνίου εν' όψει της ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου. Από τότε και έπειτα, η βίαιη καταστολή και  η εκτεταμένη χρήση χημικών είναι πλέον αναμενόμενα σε κάθε μεγάλο κινηματικό γεγονός της πρωτεύουσας. Οι προσαγωγές, "προληπτικές ή μη",  κάποτε προκαλούσαν αντιδράσεις, σήμερα είναι δεδομένο ότι σε κάθε πορεία θα έχουμε κάποιες δεκάδες από δαύτες. Τα περιστατικά τύπου "Μάριος Λώλος" ή "Μανώλης Κυπραίος" δεν προκαλούν πλέον καμία αίσθηση.

Κάποτε, η καταπάτηση του ασύλου που γινόταν αποσπασματικά είχε ως αποτέλεσμα τη συγγραφή τεράστιων άρθρων, την δημιουργία πολλών αφισών και προκυρήξεων αναφορικά με το θέμα. Πλέον, η καταπάτηση του ασύλου του ΑΠΘ στη Θεσσαλονίκη και της Νομικής στην Αθήνα έχει γίνει "παράδοση" μετά από κάθε πορεία στη Θεσσαλονίκη.

Η εισβολή και η κατάσχεση του "ραδιοφωνικού εξοπλισμού" και άλλων αντικειμένων που ήταν στην κατοχή των παρατάξεων στην ΑΣΟΕΕ, όπως και η εισβολή στην Villa Amalias σόκαρε. Όπως είχε σοκάρει και η εισβολή στη Χαλυβουργία. Από την εισβολή στη Χαλυβουργία όμως έχουν γίνει ακόμη δυο - τρεις εισβολές σε εργατικούς χώρους που τελούσαν υπό κατάληψη από απεργούς. Την εισβολή στην Villa Amalias την ακολούθησε η εισβολή στην κατάληψη Σκαραμαγκά, και το σχέδιο "εκκένωσης 40 κατειλλημένων χώρων στην Ελλάδα".

Όλα τα παραπάνω δεν είναι τίποτε άλλο από απλά παραδείγματα του σχεδίου "Σοκ και Συνήθεια". Ενός σχεδίου το οποίο περιγράφεται απλούστατα με το ακόλουθου μοτίβο: η κυβέρνηση, η αστυνομία και η Χρυσή Αυγή, με τη σημαντική συμβολή των ΜΜΕ, προχωρούν σε μια απρόσμενη αυταρχική κίνηση βιαιότητας και τρομοκρατίας, που πιθανόν να τρομάξει. Να σοκάρει. Να συζητηθεί. Να γίνει θέμα για καιρό. Μετά από αυτό τον καιρό, αυτή την "περίοδο εκτόνωσης" που περνάει, η κίνηση, η ενέργεια αυτή, έχει πλέον "συνηθιστεί" (βλ. καταστολή, εισβολή σε κατάληψη, καταπάτηση ασύλου, βασανισμό, ξυλοδαρμό κλπ) . Έχει γίνει καθημερινότητα. Ενώ συνεχίζει να παραμένει το ίδιο αυταρχική, το ίδιο βίαιη, το ίδιο χουντική, έχουμε "μάθει" (με την βοήθεια της TV βεβαίως βεβαίως), τρόπον τεινά, να "ζούμε", να "συνυπάρχουμε" με αυτή. Μετά την πρώτη εμφάνισή της, έχουμε, εξαναγκαστικά αποδεχτεί την προσθήκη της στην ημερήσια ατζέντα.

Ο στόχος του σχεδίου αυτού δεν είναι άλλος από  την συντριβή της οποιαδήποτε δύναμης του "στρατοπέδου της κόκκινης γωνίας". Δεν είναι άλλος από την επιβολή, με κάθε τρόπο, της πολιτικής των "μπλε". Δεν είναι άλλος από τη διασφάλιση  της ανυπαρξίας οποιασδήποτε φωνής μπορεί να διαφέρει, να αντισταθεί, να προκαλέσει οποιουδήποτε είδους "πρόβλημα".

Αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργεί η κυβέρνηση, η αστυνομία, η Χρυσή Αυγή.
Εφαρμόζοντας μια, ολοένα και πιο άγρια "σταδιακή χούντα". Κάνοντας, βήμα βήμα, "κατάληψη στις ζωές μας".


Το ερώτημα σε όλα αυτά, είναι ένα: "Πόσος καιρός θα περάσει μέχρι να τις "ανακαταλάβουμε";

Θέλω να ελπίζω, όχι υπερβολικά πολύς.

Το κάψιμο των μικρομάγαζων (*) και άλλα παραδοσιακά παραμύθια

ΠΡΟΣΟΧΗ: Το παρόν άρθρο δεν ασχολείται με την στάση των υπαλλήλων των επιχειρήσεων (μεγάλων ή μικρών) στην απεργία στις 30/12 αλλά αναφέρεται αποκλειστικά στην σταση των ιδιοκτητών των επιχειρήσεων αυτών.  

 

"Μικρομάγαζα" στην Ερμού.

"Παρά την γενική απεργία, τα περισσότερα μαγαζιά είναι ανοιχτά, αν και η κίνηση είναι αισθητά μειωμένη από την προηγούμενη Κυριακή",

έγραφε η εφημερίδα "τα Νέα" την Κυριακή 30/12, ως ανταπόκριση από την γενική απεργία των εμποροϋπαλλήλων που είχε προκυρηχθεί εν' όψει της απόφασης να παραμένουν τα εμπορικά μαγαζιά και τις Κυριακές, ανακηρύσσοντας έτσι επίσημα την "αποτυχία" της γενικής απεργίας και άρα, τρόπον τεινά, την κοινωνική επικύρωση της κυβερνητικής επιλογής.

Υποθέτω, χωρίς να έχω σαφή εικόνα, ότι παρεμφερή ήταν τα δημοσιεύματα στο "Βήμα" και  στην "Καθημερινή", εφημερίδες, δηλαδή που αποτελούν αυτή τη στιγμή τον κύριο εκφραστή της κυβερνητικής φωνής.

Το περίεργο ήταν ότι παρά τις διαβεβαιώσεις των καθεστωτικών ΜΜΕ, μια βόλτα στη γειτονιά μου διέψευδε πλήρως την εικόνα που έδιναν τα "Νέα": όλα τα μαγαζιά ήταν κλειστά. Όλα, με μία και μοναδική εξαίρεση: ένα υποκατάστημα γνωστής αλυσίδας supermarket.

Δεν θα μου φαινόταν καθόλου παράξενο, αν η ίδια εικόνα ίσχυε και σε υπόλοιπες γειτονιές της Αθήνας. Παντού κλειστά μαγαζιά, με τρανές εξαιρέσεις υποκαταστήματα αλυσίδων.

Η παραπάνω παρατήρηση, ανεξάρτητα από το κατά πόσο διαψεύδει τα "Νέα", ανεξάρτητα από το κατά πόσο  μειώνει ή όχι την αξιοπιστία μιάς εκ των πιο "έγκυρων" εφημερίδων, δεν διαψεύδει αναγκαστικά την εικόνα που ενδεχομένως έδινε εκείνη την ημέρα το κέντρο της Αθήνας. Δεν την διαψεύδει, αν αναλογιστούμε το τί μαγαζιά υπάρχουν στο κέντρο της Αθήνας.

Και αυτά τα μαγαζιά δεν είναι άλλα από τα μεγαλύτερα υποκαταστήματα μερικών εκ των μεγαλύτερων αλυσίδων πολυεθνικών και εθνικών επιχειρήσεων στην καλύτερη περίπτωση, ή μεμονωμένα τεράστια μαγαζιά μεγάλων επιχειρηματιών στην χειρότερη.

Μια πρόχειρη εικονική αναδρομή στα μαγαζιά της Ερμού και των γύρω δρόμων είναι νομίζω ικανή να πείσει και τον πιο δύσπιστο.

"Προς τί η δήλωση των Νέων, τότε;" θα ρωτήσει κάποιος αγαθός. "Βιασύνη; Έλλειψη ενημέρωσης; Τυπογραφικό λάθος; Επιτηδευμένη παραποίηση γεγονότων και ξεδιάντροπη έλλειψη δημοσιογραφικής δεοντολογίας με σκοπό την προώθηση της κυβερνητικής πολιτικής; " Πέρα από το προφανές της απάντησης, η δήλωση των "Νέων", έχει και έναν δευτερεύοντα αλλά εξίσου σημαντικό χαρακτήρα. Έναν χαρακτήρα ο οποίος δεν είναι διαφορετικός από τις δηλώσεις των Νέων περί του "σπασίματος βιτρινών μικρομάγαζων (*) " του Δεκέμβρη του '08 ή τις δηλώσεις του Σαμαρά και της Χρυσής Αυγής περί "δοκιμαζόμενου ελληνικού λαού" και πως "όλοι οι Έλληνες όλοι μαζί μπορούμε".

Έναν χαρακτήρα ο οποίος δεν είναι άλλος από το τσουβάλιασμα μικρών φούρνων και του Βενέττη, έναν χαρακτήρα ο οποίος δεν είναι άλλος από την ταύτιση μικρών βιβλιοπωλείων με τον Παπασωτηρίου, την ομογενοποίηση ψιλικατζίδικων με τα Carrefour.  Έναν χαρακτήρα ο οποίος, σε τελική ανάλυση δεν διαφέρει από την εξίσωση των τραπεζών με τις μικροεπιχειρήσεις και την ομαδοποίηση φτωχών και πλούσιων Ελλήνων.

Τα "Νέα" λέγοντας "τα μαγαζιά παρέμειναν ανοιχτά" και μην κάνοντας τον διαχωρισμό του "ποιά μαγαζιά ήταν ανοιχτά" , συγκρίνουν τα Public με το μανάβικο της κυρά - Νίτσας, όπως ακριβώς ο Πάγκαλος σύγκρινε τις ευθύνες του Μπόμπολα και του ΠΑΣΟΚ με τις ευθύνες των εργαζομένων για την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα λέγοντας "μαζί τα φάγαμε", όπως ακριβώς η Χρυσή Αυγή ταυτίζει τον Λάτση με κάθε εργαζόμενο λέγοντας "οι Έλληνες υποφέρουν".

Οι παραπάνω συγκρίσεις, οι παραπάνω γενικεύσεις, αν θέλετε, είναι ένα έργο χιλιοπαιγμένο. Ένα έργο που, παλιότερα,  σκοπό είχε να μας πείσει ότι είναι το ίδιο να καις ένα Ι.Χ. με το να καις μια τράπεζα. Ένα έργο που, γενικότερα, σκοπό έχει να μοιράσει τις ευθύνες και τα να συγκαλύψει τα αίτια για την κατάσταση στη χώρα, αποκρύπτοντας έτσι τους πραγματικούς ιθύνοντες για την κρίση.

Γιατί στην πραγματικότητα, δεν είναι όλοι το ίδιο. Δεν ευθύνονται όλοι για την κρίση.  Δεν μπορούν, για παράδειγμα,  να συγκριθούν τα  χρέη των μεγάλων επιχειρήσεων στο δημόσιο που έχουν αλλά δεν θέλουν να πληρώσουν (λέγε με φοροδιαφυγή, χρέη στη Δ.Ε.Η) με τα χρέη των εργαζόμενων που δεν έχουν να πληρώσουν. Δεν μπορεί να εξισωθεί η κατάχρηση του δημοσίου χρήματος από τους Έλληνες κυβερνώντες και Έλληνες επιχειρηματίες, με την "φοροδιαφυγή" του καθενός  Έλληνα μισθωτού υπάλληλου, ούτε καν με την συνολική "φοροδιαφυγή" όλων των Ελλήνων μισθωτών υπαλλήλων μαζί.

Όπως ακριβώς δεν μπορούμε να πούμε ότι όλες επιχειρήσεις, μεγάλες ή μικρές, είναι το ίδιο. Δεν μπορούμε να πούμε ότι όλες οι επιχειρήσεις, ευθύνονται  ή πλήττονται (ή τουλάχιστον, ευθύνονται ή πλήττονται το ίδιο) για και από  την κρίση.

Και την Κυριακή, αυτές οι επιχειρήσεις που ήταν ανοιχτές, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, ήταν ακριβώς αυτές που ευθύνονται για την κρίση.



(*): Μικρομάγαζα, τα (ουσ.) : διαδεδομένη λαϊκίστικη έκφραση αστικών εφημερίδων, που άρχισε να χρησιμοποιείται κατά κόρον από τον Δεκέμβρη του 2008 απο επιφανείς δημοσιογράφους ως έκφραση που χαρακτηρίζει ένα μεγάλο εύρος μαγαζιών, αρχίζοντας από την ΔΕΛΤΑ της γειτονιάς και φτάνοντας στην τράπεζα Πειραιώς. Αιτία της χρήσης έκφρασης αυτής είναι συνήθως η προσπάθεια ταύτισης όλου του εύρους των παραπάνω μαγαζιών με απώτερο σκοπό την απόκρυψη ευθυνών, την συγκάλυψη στοχεύσεων και την απόδοση ελαφρυντικών.




Υ.Γ: Προτού παρεξηγηθώ, να διευκρινήσω ότι δεν θεωρώ τους ιδιοκτήτες επιχειρήσεων άγιους, όπως και δεν αγνοώ τον ρόλο των εργαζόμενων στο να "κλείσει ένα μαγαζί" την ημέρα της απεργίας. Αυτό όμως είναι άσχετο με το μερίδιο ευθύνης που οι μικροεπιχειρηματίες φέρουν για την οικονομική κατάσταση της χώρας και το γεγονός ότι η κινητικότητά στα μικρά καταστήματα έχει μειωθεί αισθητά με αποτέλεσμα, σε πάρα πολλές περιπτώσεις, το οριστικό λουκέτο. 

Στο ίδιο έργο θεατές (η σημαία και ο σταυρός είναι ο φερετζές του φασίστα)

" Ήρθαμε να τιμήσουμε τη σημερινή εορτή", είχε δηλώσει
ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Γ. Γερμενής,
την μέρα του πανηγυριού της Παναγίας στη Ραφήνα. 

Τον τελευταίο καιρό όλο και πιο ευφάνταστοι, όλο και πιο δημιουργικοί συνδυασμοί της ελληνικής σημαίας και της μαύρης μπλούζας με αρχαιοελληνικού τύπου γράμματα κάνουν την εμφάνισή τους. Το γαλανόλευκο με το μαύρο απ' ότι φαίνεται πάει πολύ, σε κάθε στυλ, έτσι ώστε να θυμίζει όσο περισσότερο γίνεται Χρυσή Αυγή, αλλά αν το δεις πιο προσεκτικά να είναι κάποια ομάδα πυγμαχίας, κάποιο γυμναστήριο ή γενικότερα χώρος άθλησης που το σώμα γυμνάζεται και το μυαλό απονεκρώνεται.

Αν το σκεφτεί κανείς καλά, είναι τραγελαφικό το γεγονός ότι Χρυσαυγίτες και λογιών λογιών φασίστες μάχονται υπέρ της ελληνικής σημαίας, την ίδια στιγμή που αν ζούσαν 60 χρόνια πριν θα έκαναν τα πάντα ώστε να φροντίσουν να διαλυθεί οποιασδήποτε μορφής αντίσταση ενάντια στο Γερμανό κατακτητή, όπως ακριβώς έκαναν και οι πολιτικοί τους πρόγονοι (σ.σ: ταγματασφαλίτες και ναζί, για όποιον δεν πιάνει τα υποννοούμενα).

Το ίδιο παράλογο είναι και η υπεράσπιση του δεύτερου σκέλους του πατρίς - θρησκεία - οικογένεια, ειδικά όταν βλέπεις δηλωμένους παγανιστές, δωδεκαθεϊστές ακόμη και σατανιστές να στέκονται μπροστά σε φανατισμένες γιαγιάδες και αιμοσταγείς παπάδες και να διαμαρύρονται με μένος ενάντια σε ένα έργο που "προσβάλλει τη θρησκεία" που πριν από κάποιους μήνες προσέβαλλαν οι ίδιοι. Ακόμη πιο παράλογο από την επίκληση του "χριστιανικού πνεύματος" την ίδια στιγμή της καταπάτησής του, είναι να έχεις και τον άλλο που έγραφε ύμνους στο σατανά (σ.σ. Γερμενής) να δηλώνει στις κάμερες ότι πήγε στη Ραφήνα προκειμένου να "τιμήσει" την Παναγία.

Και κάπου κάπου, σκέφτεσαι, μα πώς τα βλέπει όλα αυτά ο κόσμος και τα δέχεται; Πώς δεν πειράζει τον "πατριώτη" που νοσταλγοί του Χίτλερ δηλώνουν "πατριώτες"; Πώς δεν πειράζει τον χριστιανό που  άνθρωποι που λίγους μήνες απαρνιόντουσαν τον Χριστό, τώρα δηλώνουν υπέρμαχοί του και επιτίθενται σε αλλόδοξους, κάτι που ο ίδιος ο Χριστός μισούσε; Πώς δεν αναρωτιέται ο μαγαζάτορας, γιατί η Χρυσή Αυγή σπάει πάγκους μεταναστών την ίδια στιγμή που δέχεται την "ρύθμιση χρεών" κάποιων εκ των μεγαλύτερων 'επιχειρήσεων', των ΠΑΕ;

Αλλά ύστερα σκέφτεσαι και το άλλο. Σκέφτεσαι ότι κάθε μέρα, μετανάστες δέχονται επίθεση. Σκέφτεσαι την ίδια στιγμή που το ξέρουμε αυτό, καθόμαστε και συζητάμε σοβαρά για το κατά πόσο οι μετανάστες ευθύνονται για την ανεργία. Την ίδια ώρα, το ίδιο λεπτό, που γνωρίζουμε ότι ένας Πακιστανός μαχαιρώνεται κάπου στο κέντρο της Αθήνας, σκεπτόμαστε το πώς έχουν επηρρεάσει οι μετανάστες τη ζωή μας, λες και υπάρχει κάποια λογική ζυγαριά που μπορεί να εξισώσει το πλήθος των μεταναστών στην Ελλάδα με τον φόνο αθώων ανθρώπων. Σκέφτεσαι ότι η ανοχή και η απάθεια κάποιων από μας σε τέτοια περιστατικά είναι γεγονός.

Και ύστερα αναρωτιέσαι πιο πολύ. Αναρωτιέσαι πώς σε "μια δημοκρατική χώρα", που η "νομιμότητα" είναι η υπέρτατη αρετή, τέτοιες ρατσιστικές επιθέσεις δεν αναφέρονται καν στα ΜΜΕ, τη στιγμή που κάποτε θα έκαναν τον γύρο των καναλιών τουλάχιστον για μια εβδομάδα. Σκέφτεσαι τα βίντεο που έπαιζαν κάποτε συνεχόμενα στην TV από την συντονισμένη επίθεση Χρυσαυγιτών και μπάτσων σε αριστερούς και αναρχικούς κατά τη διάρκεια πορείας για τα Ίμια, σε αντίθεση με την τωρινή τους σιωπή μπροστά σε τέτοιες επιθέσεις. Σκέφτεσαι πως δεν γίνεται να έχουν ξεχαστεί όλα αυτά. Σκέφτεσαι πως μάλλον είσαι κομπάρσος σε ένα καλοστημένο θέατρο του παραλόγου.

Και ύστερα θυμάσαι. Θυμάσαι σκηνές από το έργο, σαν να το έχεις ξαναδεί. Θυμάσαι τα δημοσιεύματα στις εφημερίδες, όταν Αλβανοί ερχόντουσαν κατά συρροή στην Ελλάδα όπου προειδοποιούσαν τους Έλληνες για το πόσο "βρωμιάρηδες" και "εγκληματίες" είναι. Θυμάσαι την ερώτηση που πάντοτε φρόντιζε ένας σωστός δημοσιογράφος να κάνει, σε κάθε θύμα διάρρηξης: "Μήπως μιλούσε σπαστά ελληνικά;". Θυμάσαι  τις κορώνες του Χριστόδουλου και των οπαδών του περί υποχρεωτικής αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Θυμάσαι πόσα σκάνδαλα έχουν θαφτεί, και θυμάσαι ότι όσα βγήκαν στην επιφάνεια παίχτηκαν για καμιά βδομάδα στα ΜΜΕ και μετά "χάθηκαν από τη δημοσιότητα αιφνιδίως". Θυμάσαι το πόσο και πώς προβλήθηκαν περιστατικά όπως αυτό με τη Marfin, εκείνη την απεργία του Μαΐου. Τα θυμάσαι όλα αυτά και καταλαβαίνεις πως το έργο είναι πολύ καλά προβαρισμένο.


Καταλαβαίνεις πως όλη η Ελλάδα είναι ένα τεράστιο Χυτήριο. Και τόσες δεκαετίες, γίνονται πρόβες με σκοπό να ανέβει ξανά και ξανά το ίδιο έργο, κάθε φορά πιο μεγάλο, πιο φτιασιδωμένο, πιο θεαματικό.

Πρόβες που καλλιεργούν τον φόβο, πρόβες που καλλιεργούν τον ρατσισμό, πρόβες που καλλιεργούν την ανοχή και την απάθεια. Πρόβες που αποπροσανατολίζουν, πρόβες που δικαιολογούν την φτώχεια και την πείνα των εργαζομένων και συνάμα την κερδοφορία των πλουσίων.

Πρόβες που σκοπό έχουν να καταλήξουν σε μια ολοένα και μεγαλύτερη παράσταση.
 Και τώρα, αυτή η παράσταση παίζεται. Οι πρωταγωνιστές, βγάζουν δειλά - δειλά τις μάσκες τους, σφίγγουν ο ένας το χέρι του άλλου, και τα δίνουν όλα πάνω στο σανίδι, προσπαθώντας απεγνωσμένα να πείσουν το κοινό.

Θα είναι άραγε, η τελευταία τους παράσταση;

Είσαι εσύ

Κάποιος που δεν ξέρω ποιος είναι, μα μοιάζει λίγο σε όλους μας. 

Φίλε, σύντροφε, συναγωνιστή ή απλώς άγνωστε αναγνώστη που έτυχε να μπεις εδώ:

Αν και μπορεί να μη γνωριζόμαστε, ή και να μη γνωριστούμε ποτέ θέλω να σου ζητήσω μια χάρη. Θέλω, την επόμενη φορά που θα ακούσεις για οποιοδήποτε περιστατικό σύλληψης, κρατικής ή φασιστικής βίας και καταστολής πριν πεις "δεν τον ξέρω, δεν με ενδιαφέρει, δεν με νοιάζει, στ'αρχίδια μου" και αποστασιοποιηθείς, να σκεφτείς καλά:

Ο μετανάστης που πυροβολήθηκε από φασίστες και ύστερα στάλθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης τις προάλλες στην Κόρινθο  θα μπορούσες να ήσουν εσύ.

Ο αντιφασίστας που βασάνισαν με το τάζερ και ύστερα συνέλλαβαν θα μπορούσες να ήσουν εσύ.

Ένας από τους εργαζομένους στα ναυπηγεία, στη ΓΕΝΟΠ, στο Δρομοκαΐτειο που συνέλλαβαν την προηγούμενη βδομάδα επειδή τόλμησαν να διεκδικήσουν τα δεδουλευμένα τους θα μπορούσες να ήσουν εσύ.

Η κοπέλα που ένας ΜΑΤατζής χρησιμοποίησε ως ανθρώπινη ασπίδα ενάντια στις πέτρες των διαδηλωτών θα μπορούσες να ήσουν εσύ.

Ένας από τους τέσσερις που συνέλαβαν στην Πάτρα και τους κατηγορούν για κακουργήματα χωρίς να φταίνε θα μπορούσες να ήσουν εσύ.

Ο δημοσιογράφος/μπλόγκερ που ο Παναγιώταρος έβρισε και προπηλάκισε επειδή "έτσι γουστάρει" θα μπορούσες να ήσουν εσύ.

Ο δημιουργός της σελίδας "γέρων Παστίτσιος"  ή οποιασδήποτε σατυρικής σελίδας που σχετίζεται με τη θρησκεία θα μπορούσες να ήσουν εσύ.

Ένας από τους ηθοποιούς του έργου Corpus Cristi που δεν άφησαν να παίξει την παράστασή του και τον αποκάλεσαν "πουστράκι" θα μπορούσες να ήσουν εσύ.


Και μετά από όλα αυτά, πριν πεις "όχι, δεν μπορεί να ήμουν εγώ" σκέψου ότι όλοι οι παραπάνω, κάποια στιγμή στη ζωή τους μπορεί να είχαν σκεφτεί το ίδιο. Και όμως, "έγιναν αυτοί".
Σήκω λοιπόν από τη βολική γούβα του καναπέ σου και δράσε.

Και θυμίσου τα παρακάτω παραποιημένα γνωστά λόγια: "Η κρατική - φασιστική καταστολή πρώτα έρχεται για τους 'άλλους', και μετά για όλους".

Του Μελιγαλά ο πάτος είναι ευθεία εμπρός

What he said.

Τον τελευταίο καιρό όλο και περισσότεροι γίνονται αυτοί που κάνουν λόγο για την περίφημη "θεωρία των άκρων". Όλο και περισσότεροι γίνονται αυτοί που σε κάθε τραμπούκικη κίνηση εντυπωσιασμού από μεριάς της Χρυσής Αυγής (βλ. επιθέσεις σε μετανάστες μικροπωλητές) βγαίνουν και μιλάνε για το πώς η αριστερά με τις "βίαιες" ενέργειές της οδήγησε στην κοινωνική νομιμοποίηση των φασιστικών πρακτικών. Οι άλλοτε υπερασπιστές του δημοκρατικού καθεστώτος (Μανδραβέληδες, Πρετεντέρηδες και λοιποί αξιόλογοι δημοσιογράφοι) βρίσκουν τη Χρυσή Αυγή ως ευκαιρία να αντικρύσουμε τον "εαυτό μας στον καθρέφτη", ως αφορμή για να βελτιωθεί ο δημόσιος τομέας, ή ως μια απάντηση στην "μακροχρόνια παραβατικότητα της αριστεράς".

Οι δημοκρατικές αντικειμενικές εφημερίδες (Βήμα, Καθημερινή, Πελοπόννησος, Δράση) , στολίζουν με επευφημίες τις δράσεις και της Χρυσής Αυγής, χαρακτηρίζοντάς την μέχρι και "Χρυσή Ευκαιρία", και όλα αυτά στα πλαίσια της "ελευθερίας του λόγου" και της "αντικειμενικότητας της δημοσιογραφίας", υποθέτω. Κάθε άρθρο προς τη Χρυσή Αυγή γίνεται ένα υπέροχο όπλο εναντίον της αριστεράς και των "πρακτικών" της.

Η απάντηση σε όλες αυτές τις προσομοιώσεις, σε όλες τις συγκρίσεις Χρυσής Αυγής/αριστεράς, σε όλες τις προτάσεις του τύπου "η Χρυσή Αυγή θα δώσει λύση στα προβλήματα της δημοκρατίας" είναι πολύ απλή και το μόνο που απαιτεί από κάποιον είναι βασική γνώση της ιστορίας.

Πριν από μια βδομάδα περίπου, ήταν η "εθνική επέτειος" της εκτέλεσης "πατριωτών" στην πηγάδα του Μελιγαλά, ένα γεγονός που χρόνια παρουσιάζεται ως "έγκλημα των κομμουνιστών", "έγκλημα" το οποίο είναι διαχρονικό όπλο στα χέρια των απανταχού φασιστών ή "δημοκρατών" εναντίον της αριστεράς. Η αλήθεια βέβαια απέχει πολύ από τη συγκεκριμένη "οπτική". (Περισσότερες λεπτομέρειες μπορείτε να βρείτε εδώ)

Το ποιοί ήταν οι κομμουνιστές τα χρόνια της κατοχής, το γνωρίζουν καλύτερα αυτοί οι οποίοι αντιστάθηκαν στις ναζιστικές δυνάμεις του Χίτλερ. Το ΕΑΜ ολόκληρο είχε οργανωθεί από κομμουνιστές. Οι κομμουνιστές, αυτοί που σήμερα αντιμετωπίζονται ως το "αντίπαλο δέος των φασιστών", ως κάτι τρίτο και ξέχωρο από τους απλούς φιλήσυχους πολίτες ήταν η πρωτοπορία της αντίστασης ενάντια στη ναζιστική κατοχή (το πόσο κακή ήταν η κατοχή και ο Χίτλερ δεν πιστεύω να το αμφισβητεί κανείς) . Για να μη μιλήσουμε για το πλήθος τους ή την υποστήριξή τους από το λαό.

Βέβαια, στα χρόνια της κατοχής δεν ήταν όλα ρόδινα. Δεν ήταν όλοι κομμουνιστές, δεν κάναν όλοι αντίσταση. Υπήρχε και μια μερίδα κόσμου που συγκρότησε τα "Τάγματα Ασφαλείας". Οι διαβόητοι "ταγματασφαλίτες".

Και αυτούς τους "ταγματασφαλίτες", οι παρευρισκόμενοι προ μία βδομάδας στον Μελιγαλά "σωτήρες" της "δημοκρατίας", "αντίστοιχοι των ακροαριστερών" Χρυσαυγίτες τίμησαν, φωνάζοντας " Τιμή στους χίτες και στους ταγματασφαλίτες".

Το ποιοί είναι οι ταγματασφαλίτες μπορεί  να το δει ο καθένας στο κείμενο που ακολουθεί το οποίο αφιερωνέται εξαιρετικά σε φασίστες, εθνικιστές, ακροδεξιούς, και "δημοκράτες που θεωρούν την αριστερά αντίστοιχη ή και γενεσιουργό αιτία του φασισμού" (δημοσιογράφους ή μη):

Με τις υγείες σας.

Φτηνή ζωή (16 Αυγούστου στην Αθήνα)

16 Αυγούστου. Περπατάω μόνος στη Γενναίου Κολοκοτρώνη. Στο νοητικό background ακούγεται το κομμάτι που παίζει στην εισαγωγή των Φτηνών Τσιγάρων. 

Φτηνή απομίμηση του Xαραλαμπίδη δηλαδή.

Μέσα μου, σκέφτομαι πόσο θέλω να ερωτευτώ ξανά καθώς και να μη δω κανέναν μπάτσο στο δρόμο ώσπου να φτάσω σπίτι, μιας και η θέα ενός μπάτσου στην ήσυχη γειτονιά μου θα διέλυε ολοσχερώς τις τελευταίες μου ψευδαισθήσεις περί πτώσης της χούντας το 1974.

Είναι περίεργη ταινία τα Φτηνά Τσιγάρα. Σε κάνει να θέλεις να ερωτευτείς. Να ερωτευτείς πραγματικά, ουσιαστικά. 
Είναι περίεργο που οι άνθρωποι δεν ερωτεύονται πια. Ο Ένγκελς είχε πει ότι ο  έρωτας είναι αποκλειστικό προνόμιο του προλεταριάτου. Ίσως αυτό που φταίει, είναι ότι ένα μεγάλο κομμάτι των  πραγματικών προλετάριων έχει εμποτιστεί με την μικροαστική νοοτροπία. Ίσως αυτό που φταίει  είναι ότι πλέον είμαστε στο 2012 και όχι στο 2001.

Κάπου κάπου, κάνω στην άκρη για να περάσει κάποιο από τα λιγοστά αμάξια που έχουν  απομείνει στην  Αθήνα.  Αμάξια που αν και λιγοστά, είναι περισσότερα από κάθε χρονιά. Βλέπω τους οδηγούς, τους ελάχιστους πεζούς στα πεζοδρόμια. Είναι όλοι μόνοι τους. Παρατηρώ τα σκυθρωπά βλέμματά τους. Τί να σκέφτονται άραγε; Για ποιο λόγο παρέμειναν Αθήνα; Ήταν κάποιος έρωτας, κάποιος χωρισμός, ένα ξαφνικό ατυχές συμβάν, ή μήπως δεν έβρισκαν εισητήριο για να φύγουν;  Η ηλίθια σκέψη κρατάει στο μυαλό μου κάποια κλάσματα δευτερολέπτου. Η απάντηση είναι μάλλον πολύ πιο απλή:  δεν είχαν αρκετά χρήματα για να φύγουν. Το μελόδραμα και το ρομάντζο συντρίβονται στο ψυχρό τοίχο της πραγματικότητας.  Δυστυχώς είμαστε στο 2012 και όχι  στο 2001.

Είναι νωρίς το βράδυ και εφόσον υπάρχουν αμάξια εδώ, σίγουρα η Πανεπιστημίου δεν πρόκειται να είναι άδεια, για ερωτευμένα ζευγαράκια που να περπατάνε αγκαλιά δε, ούτε λόγος.

Αντίθετα, το πιθανότερο είναι ότι ο δρόμος  θα σφύζει από ζωή. Το δίχως άλλο θα είναι γεμάτος από Ι.Χ., ταξί, μα κυρίως από μηχανές Δ.Ι.Α.Σ που βρίσκονται σε περιπολία στα πλαίσια του νέου σχεδίου της κυβέρνησης με κωδικό όνομα «Ξένιος Ζευς», τραμπουκίζοντας ανήμπορους μετανάστες.  Η περιοχή γύρω από την Πανεπιστημίου δε, θα είναι ακόμη πιο ζωντανή, μιας και δεκάδες άστεγοι θα προσπαθούν να βολευτούν σε πεζοδρόμια και πλατείες, ενώ μετανάστες θα βρίσκουν καταφύγιο σε κάποιο εγκαταλελειμμένο κτίριο προκειμένου να μην γίνουν θύματα των άγριων ορέξεων των προαναφερθέντων «τηρητών της τάξης».

Τελικά, απ’ ότι φαίνεται την Αθήνα τον Δεκαπενταύγουστο μάλλον γεμάτη, παρά άδεια την λες.

Ίσως αυτό που φταίει είναι ότι είμαστε στο 2012 και όχι στο 2001.

Και το 2012, ο Ρένος Χαραλαμπίδης ήταν υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία.