Στο ίδιο έργο θεατές (η σημαία και ο σταυρός είναι ο φερετζές του φασίστα)

" Ήρθαμε να τιμήσουμε τη σημερινή εορτή", είχε δηλώσει
ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Γ. Γερμενής,
την μέρα του πανηγυριού της Παναγίας στη Ραφήνα. 

Τον τελευταίο καιρό όλο και πιο ευφάνταστοι, όλο και πιο δημιουργικοί συνδυασμοί της ελληνικής σημαίας και της μαύρης μπλούζας με αρχαιοελληνικού τύπου γράμματα κάνουν την εμφάνισή τους. Το γαλανόλευκο με το μαύρο απ' ότι φαίνεται πάει πολύ, σε κάθε στυλ, έτσι ώστε να θυμίζει όσο περισσότερο γίνεται Χρυσή Αυγή, αλλά αν το δεις πιο προσεκτικά να είναι κάποια ομάδα πυγμαχίας, κάποιο γυμναστήριο ή γενικότερα χώρος άθλησης που το σώμα γυμνάζεται και το μυαλό απονεκρώνεται.

Αν το σκεφτεί κανείς καλά, είναι τραγελαφικό το γεγονός ότι Χρυσαυγίτες και λογιών λογιών φασίστες μάχονται υπέρ της ελληνικής σημαίας, την ίδια στιγμή που αν ζούσαν 60 χρόνια πριν θα έκαναν τα πάντα ώστε να φροντίσουν να διαλυθεί οποιασδήποτε μορφής αντίσταση ενάντια στο Γερμανό κατακτητή, όπως ακριβώς έκαναν και οι πολιτικοί τους πρόγονοι (σ.σ: ταγματασφαλίτες και ναζί, για όποιον δεν πιάνει τα υποννοούμενα).

Το ίδιο παράλογο είναι και η υπεράσπιση του δεύτερου σκέλους του πατρίς - θρησκεία - οικογένεια, ειδικά όταν βλέπεις δηλωμένους παγανιστές, δωδεκαθεϊστές ακόμη και σατανιστές να στέκονται μπροστά σε φανατισμένες γιαγιάδες και αιμοσταγείς παπάδες και να διαμαρύρονται με μένος ενάντια σε ένα έργο που "προσβάλλει τη θρησκεία" που πριν από κάποιους μήνες προσέβαλλαν οι ίδιοι. Ακόμη πιο παράλογο από την επίκληση του "χριστιανικού πνεύματος" την ίδια στιγμή της καταπάτησής του, είναι να έχεις και τον άλλο που έγραφε ύμνους στο σατανά (σ.σ. Γερμενής) να δηλώνει στις κάμερες ότι πήγε στη Ραφήνα προκειμένου να "τιμήσει" την Παναγία.

Και κάπου κάπου, σκέφτεσαι, μα πώς τα βλέπει όλα αυτά ο κόσμος και τα δέχεται; Πώς δεν πειράζει τον "πατριώτη" που νοσταλγοί του Χίτλερ δηλώνουν "πατριώτες"; Πώς δεν πειράζει τον χριστιανό που  άνθρωποι που λίγους μήνες απαρνιόντουσαν τον Χριστό, τώρα δηλώνουν υπέρμαχοί του και επιτίθενται σε αλλόδοξους, κάτι που ο ίδιος ο Χριστός μισούσε; Πώς δεν αναρωτιέται ο μαγαζάτορας, γιατί η Χρυσή Αυγή σπάει πάγκους μεταναστών την ίδια στιγμή που δέχεται την "ρύθμιση χρεών" κάποιων εκ των μεγαλύτερων 'επιχειρήσεων', των ΠΑΕ;

Αλλά ύστερα σκέφτεσαι και το άλλο. Σκέφτεσαι ότι κάθε μέρα, μετανάστες δέχονται επίθεση. Σκέφτεσαι την ίδια στιγμή που το ξέρουμε αυτό, καθόμαστε και συζητάμε σοβαρά για το κατά πόσο οι μετανάστες ευθύνονται για την ανεργία. Την ίδια ώρα, το ίδιο λεπτό, που γνωρίζουμε ότι ένας Πακιστανός μαχαιρώνεται κάπου στο κέντρο της Αθήνας, σκεπτόμαστε το πώς έχουν επηρρεάσει οι μετανάστες τη ζωή μας, λες και υπάρχει κάποια λογική ζυγαριά που μπορεί να εξισώσει το πλήθος των μεταναστών στην Ελλάδα με τον φόνο αθώων ανθρώπων. Σκέφτεσαι ότι η ανοχή και η απάθεια κάποιων από μας σε τέτοια περιστατικά είναι γεγονός.

Και ύστερα αναρωτιέσαι πιο πολύ. Αναρωτιέσαι πώς σε "μια δημοκρατική χώρα", που η "νομιμότητα" είναι η υπέρτατη αρετή, τέτοιες ρατσιστικές επιθέσεις δεν αναφέρονται καν στα ΜΜΕ, τη στιγμή που κάποτε θα έκαναν τον γύρο των καναλιών τουλάχιστον για μια εβδομάδα. Σκέφτεσαι τα βίντεο που έπαιζαν κάποτε συνεχόμενα στην TV από την συντονισμένη επίθεση Χρυσαυγιτών και μπάτσων σε αριστερούς και αναρχικούς κατά τη διάρκεια πορείας για τα Ίμια, σε αντίθεση με την τωρινή τους σιωπή μπροστά σε τέτοιες επιθέσεις. Σκέφτεσαι πως δεν γίνεται να έχουν ξεχαστεί όλα αυτά. Σκέφτεσαι πως μάλλον είσαι κομπάρσος σε ένα καλοστημένο θέατρο του παραλόγου.

Και ύστερα θυμάσαι. Θυμάσαι σκηνές από το έργο, σαν να το έχεις ξαναδεί. Θυμάσαι τα δημοσιεύματα στις εφημερίδες, όταν Αλβανοί ερχόντουσαν κατά συρροή στην Ελλάδα όπου προειδοποιούσαν τους Έλληνες για το πόσο "βρωμιάρηδες" και "εγκληματίες" είναι. Θυμάσαι την ερώτηση που πάντοτε φρόντιζε ένας σωστός δημοσιογράφος να κάνει, σε κάθε θύμα διάρρηξης: "Μήπως μιλούσε σπαστά ελληνικά;". Θυμάσαι  τις κορώνες του Χριστόδουλου και των οπαδών του περί υποχρεωτικής αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Θυμάσαι πόσα σκάνδαλα έχουν θαφτεί, και θυμάσαι ότι όσα βγήκαν στην επιφάνεια παίχτηκαν για καμιά βδομάδα στα ΜΜΕ και μετά "χάθηκαν από τη δημοσιότητα αιφνιδίως". Θυμάσαι το πόσο και πώς προβλήθηκαν περιστατικά όπως αυτό με τη Marfin, εκείνη την απεργία του Μαΐου. Τα θυμάσαι όλα αυτά και καταλαβαίνεις πως το έργο είναι πολύ καλά προβαρισμένο.


Καταλαβαίνεις πως όλη η Ελλάδα είναι ένα τεράστιο Χυτήριο. Και τόσες δεκαετίες, γίνονται πρόβες με σκοπό να ανέβει ξανά και ξανά το ίδιο έργο, κάθε φορά πιο μεγάλο, πιο φτιασιδωμένο, πιο θεαματικό.

Πρόβες που καλλιεργούν τον φόβο, πρόβες που καλλιεργούν τον ρατσισμό, πρόβες που καλλιεργούν την ανοχή και την απάθεια. Πρόβες που αποπροσανατολίζουν, πρόβες που δικαιολογούν την φτώχεια και την πείνα των εργαζομένων και συνάμα την κερδοφορία των πλουσίων.

Πρόβες που σκοπό έχουν να καταλήξουν σε μια ολοένα και μεγαλύτερη παράσταση.
 Και τώρα, αυτή η παράσταση παίζεται. Οι πρωταγωνιστές, βγάζουν δειλά - δειλά τις μάσκες τους, σφίγγουν ο ένας το χέρι του άλλου, και τα δίνουν όλα πάνω στο σανίδι, προσπαθώντας απεγνωσμένα να πείσουν το κοινό.

Θα είναι άραγε, η τελευταία τους παράσταση;

Είσαι εσύ

Κάποιος που δεν ξέρω ποιος είναι, μα μοιάζει λίγο σε όλους μας. 

Φίλε, σύντροφε, συναγωνιστή ή απλώς άγνωστε αναγνώστη που έτυχε να μπεις εδώ:

Αν και μπορεί να μη γνωριζόμαστε, ή και να μη γνωριστούμε ποτέ θέλω να σου ζητήσω μια χάρη. Θέλω, την επόμενη φορά που θα ακούσεις για οποιοδήποτε περιστατικό σύλληψης, κρατικής ή φασιστικής βίας και καταστολής πριν πεις "δεν τον ξέρω, δεν με ενδιαφέρει, δεν με νοιάζει, στ'αρχίδια μου" και αποστασιοποιηθείς, να σκεφτείς καλά:

Ο μετανάστης που πυροβολήθηκε από φασίστες και ύστερα στάλθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης τις προάλλες στην Κόρινθο  θα μπορούσες να ήσουν εσύ.

Ο αντιφασίστας που βασάνισαν με το τάζερ και ύστερα συνέλλαβαν θα μπορούσες να ήσουν εσύ.

Ένας από τους εργαζομένους στα ναυπηγεία, στη ΓΕΝΟΠ, στο Δρομοκαΐτειο που συνέλλαβαν την προηγούμενη βδομάδα επειδή τόλμησαν να διεκδικήσουν τα δεδουλευμένα τους θα μπορούσες να ήσουν εσύ.

Η κοπέλα που ένας ΜΑΤατζής χρησιμοποίησε ως ανθρώπινη ασπίδα ενάντια στις πέτρες των διαδηλωτών θα μπορούσες να ήσουν εσύ.

Ένας από τους τέσσερις που συνέλαβαν στην Πάτρα και τους κατηγορούν για κακουργήματα χωρίς να φταίνε θα μπορούσες να ήσουν εσύ.

Ο δημοσιογράφος/μπλόγκερ που ο Παναγιώταρος έβρισε και προπηλάκισε επειδή "έτσι γουστάρει" θα μπορούσες να ήσουν εσύ.

Ο δημιουργός της σελίδας "γέρων Παστίτσιος"  ή οποιασδήποτε σατυρικής σελίδας που σχετίζεται με τη θρησκεία θα μπορούσες να ήσουν εσύ.

Ένας από τους ηθοποιούς του έργου Corpus Cristi που δεν άφησαν να παίξει την παράστασή του και τον αποκάλεσαν "πουστράκι" θα μπορούσες να ήσουν εσύ.


Και μετά από όλα αυτά, πριν πεις "όχι, δεν μπορεί να ήμουν εγώ" σκέψου ότι όλοι οι παραπάνω, κάποια στιγμή στη ζωή τους μπορεί να είχαν σκεφτεί το ίδιο. Και όμως, "έγιναν αυτοί".
Σήκω λοιπόν από τη βολική γούβα του καναπέ σου και δράσε.

Και θυμίσου τα παρακάτω παραποιημένα γνωστά λόγια: "Η κρατική - φασιστική καταστολή πρώτα έρχεται για τους 'άλλους', και μετά για όλους".

Του Μελιγαλά ο πάτος είναι ευθεία εμπρός

What he said.

Τον τελευταίο καιρό όλο και περισσότεροι γίνονται αυτοί που κάνουν λόγο για την περίφημη "θεωρία των άκρων". Όλο και περισσότεροι γίνονται αυτοί που σε κάθε τραμπούκικη κίνηση εντυπωσιασμού από μεριάς της Χρυσής Αυγής (βλ. επιθέσεις σε μετανάστες μικροπωλητές) βγαίνουν και μιλάνε για το πώς η αριστερά με τις "βίαιες" ενέργειές της οδήγησε στην κοινωνική νομιμοποίηση των φασιστικών πρακτικών. Οι άλλοτε υπερασπιστές του δημοκρατικού καθεστώτος (Μανδραβέληδες, Πρετεντέρηδες και λοιποί αξιόλογοι δημοσιογράφοι) βρίσκουν τη Χρυσή Αυγή ως ευκαιρία να αντικρύσουμε τον "εαυτό μας στον καθρέφτη", ως αφορμή για να βελτιωθεί ο δημόσιος τομέας, ή ως μια απάντηση στην "μακροχρόνια παραβατικότητα της αριστεράς".

Οι δημοκρατικές αντικειμενικές εφημερίδες (Βήμα, Καθημερινή, Πελοπόννησος, Δράση) , στολίζουν με επευφημίες τις δράσεις και της Χρυσής Αυγής, χαρακτηρίζοντάς την μέχρι και "Χρυσή Ευκαιρία", και όλα αυτά στα πλαίσια της "ελευθερίας του λόγου" και της "αντικειμενικότητας της δημοσιογραφίας", υποθέτω. Κάθε άρθρο προς τη Χρυσή Αυγή γίνεται ένα υπέροχο όπλο εναντίον της αριστεράς και των "πρακτικών" της.

Η απάντηση σε όλες αυτές τις προσομοιώσεις, σε όλες τις συγκρίσεις Χρυσής Αυγής/αριστεράς, σε όλες τις προτάσεις του τύπου "η Χρυσή Αυγή θα δώσει λύση στα προβλήματα της δημοκρατίας" είναι πολύ απλή και το μόνο που απαιτεί από κάποιον είναι βασική γνώση της ιστορίας.

Πριν από μια βδομάδα περίπου, ήταν η "εθνική επέτειος" της εκτέλεσης "πατριωτών" στην πηγάδα του Μελιγαλά, ένα γεγονός που χρόνια παρουσιάζεται ως "έγκλημα των κομμουνιστών", "έγκλημα" το οποίο είναι διαχρονικό όπλο στα χέρια των απανταχού φασιστών ή "δημοκρατών" εναντίον της αριστεράς. Η αλήθεια βέβαια απέχει πολύ από τη συγκεκριμένη "οπτική". (Περισσότερες λεπτομέρειες μπορείτε να βρείτε εδώ)

Το ποιοί ήταν οι κομμουνιστές τα χρόνια της κατοχής, το γνωρίζουν καλύτερα αυτοί οι οποίοι αντιστάθηκαν στις ναζιστικές δυνάμεις του Χίτλερ. Το ΕΑΜ ολόκληρο είχε οργανωθεί από κομμουνιστές. Οι κομμουνιστές, αυτοί που σήμερα αντιμετωπίζονται ως το "αντίπαλο δέος των φασιστών", ως κάτι τρίτο και ξέχωρο από τους απλούς φιλήσυχους πολίτες ήταν η πρωτοπορία της αντίστασης ενάντια στη ναζιστική κατοχή (το πόσο κακή ήταν η κατοχή και ο Χίτλερ δεν πιστεύω να το αμφισβητεί κανείς) . Για να μη μιλήσουμε για το πλήθος τους ή την υποστήριξή τους από το λαό.

Βέβαια, στα χρόνια της κατοχής δεν ήταν όλα ρόδινα. Δεν ήταν όλοι κομμουνιστές, δεν κάναν όλοι αντίσταση. Υπήρχε και μια μερίδα κόσμου που συγκρότησε τα "Τάγματα Ασφαλείας". Οι διαβόητοι "ταγματασφαλίτες".

Και αυτούς τους "ταγματασφαλίτες", οι παρευρισκόμενοι προ μία βδομάδας στον Μελιγαλά "σωτήρες" της "δημοκρατίας", "αντίστοιχοι των ακροαριστερών" Χρυσαυγίτες τίμησαν, φωνάζοντας " Τιμή στους χίτες και στους ταγματασφαλίτες".

Το ποιοί είναι οι ταγματασφαλίτες μπορεί  να το δει ο καθένας στο κείμενο που ακολουθεί το οποίο αφιερωνέται εξαιρετικά σε φασίστες, εθνικιστές, ακροδεξιούς, και "δημοκράτες που θεωρούν την αριστερά αντίστοιχη ή και γενεσιουργό αιτία του φασισμού" (δημοσιογράφους ή μη):

Με τις υγείες σας.

Φτηνή ζωή (16 Αυγούστου στην Αθήνα)

16 Αυγούστου. Περπατάω μόνος στη Γενναίου Κολοκοτρώνη. Στο νοητικό background ακούγεται το κομμάτι που παίζει στην εισαγωγή των Φτηνών Τσιγάρων. 

Φτηνή απομίμηση του Xαραλαμπίδη δηλαδή.

Μέσα μου, σκέφτομαι πόσο θέλω να ερωτευτώ ξανά καθώς και να μη δω κανέναν μπάτσο στο δρόμο ώσπου να φτάσω σπίτι, μιας και η θέα ενός μπάτσου στην ήσυχη γειτονιά μου θα διέλυε ολοσχερώς τις τελευταίες μου ψευδαισθήσεις περί πτώσης της χούντας το 1974.

Είναι περίεργη ταινία τα Φτηνά Τσιγάρα. Σε κάνει να θέλεις να ερωτευτείς. Να ερωτευτείς πραγματικά, ουσιαστικά. 
Είναι περίεργο που οι άνθρωποι δεν ερωτεύονται πια. Ο Ένγκελς είχε πει ότι ο  έρωτας είναι αποκλειστικό προνόμιο του προλεταριάτου. Ίσως αυτό που φταίει, είναι ότι ένα μεγάλο κομμάτι των  πραγματικών προλετάριων έχει εμποτιστεί με την μικροαστική νοοτροπία. Ίσως αυτό που φταίει  είναι ότι πλέον είμαστε στο 2012 και όχι στο 2001.

Κάπου κάπου, κάνω στην άκρη για να περάσει κάποιο από τα λιγοστά αμάξια που έχουν  απομείνει στην  Αθήνα.  Αμάξια που αν και λιγοστά, είναι περισσότερα από κάθε χρονιά. Βλέπω τους οδηγούς, τους ελάχιστους πεζούς στα πεζοδρόμια. Είναι όλοι μόνοι τους. Παρατηρώ τα σκυθρωπά βλέμματά τους. Τί να σκέφτονται άραγε; Για ποιο λόγο παρέμειναν Αθήνα; Ήταν κάποιος έρωτας, κάποιος χωρισμός, ένα ξαφνικό ατυχές συμβάν, ή μήπως δεν έβρισκαν εισητήριο για να φύγουν;  Η ηλίθια σκέψη κρατάει στο μυαλό μου κάποια κλάσματα δευτερολέπτου. Η απάντηση είναι μάλλον πολύ πιο απλή:  δεν είχαν αρκετά χρήματα για να φύγουν. Το μελόδραμα και το ρομάντζο συντρίβονται στο ψυχρό τοίχο της πραγματικότητας.  Δυστυχώς είμαστε στο 2012 και όχι  στο 2001.

Είναι νωρίς το βράδυ και εφόσον υπάρχουν αμάξια εδώ, σίγουρα η Πανεπιστημίου δεν πρόκειται να είναι άδεια, για ερωτευμένα ζευγαράκια που να περπατάνε αγκαλιά δε, ούτε λόγος.

Αντίθετα, το πιθανότερο είναι ότι ο δρόμος  θα σφύζει από ζωή. Το δίχως άλλο θα είναι γεμάτος από Ι.Χ., ταξί, μα κυρίως από μηχανές Δ.Ι.Α.Σ που βρίσκονται σε περιπολία στα πλαίσια του νέου σχεδίου της κυβέρνησης με κωδικό όνομα «Ξένιος Ζευς», τραμπουκίζοντας ανήμπορους μετανάστες.  Η περιοχή γύρω από την Πανεπιστημίου δε, θα είναι ακόμη πιο ζωντανή, μιας και δεκάδες άστεγοι θα προσπαθούν να βολευτούν σε πεζοδρόμια και πλατείες, ενώ μετανάστες θα βρίσκουν καταφύγιο σε κάποιο εγκαταλελειμμένο κτίριο προκειμένου να μην γίνουν θύματα των άγριων ορέξεων των προαναφερθέντων «τηρητών της τάξης».

Τελικά, απ’ ότι φαίνεται την Αθήνα τον Δεκαπενταύγουστο μάλλον γεμάτη, παρά άδεια την λες.

Ίσως αυτό που φταίει είναι ότι είμαστε στο 2012 και όχι στο 2001.

Και το 2012, ο Ρένος Χαραλαμπίδης ήταν υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία. 

Περί αντικειμενικότητας, ουδετερότητας (και λοιπών επικίνδυνων πραγμάτων σε καιρό κρίσης)

 Με λίγα λόγια:

η μη - προπαγάνδα είναι προπαγάνδα. Για την ακρίβεια, είναι η προπαγάνδα της μη - προπαγάνδας. Όπως ακριβώς και η απουσία πολιτικής στάσης, είναι πολιτική στάση (η πολιτική στάση της απουσίας).

Και μετά από αυτή τη βαθυστόχαστη σκέψη, ας πάψουμε να δίνουμε στην έννοια της προπαγάνδας αννητικό χαρακτήρα, ας απωλέσουμε το φερετζέ της "αντικειμενικότητας" που κάποιοι μας έχουν επιβάλλει να φοράμε και ας συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι σε αυτή τη ζωή, τίποτα δεν είναι αντικειμενικό και τα πάντα έχουν πολιτική χροιά, όπως και πολιτική σκοπιμότητα. 

Οι λέξεις, οι πράξεις, οι θέσεις, οι στάσεις ήταν, είναι και θα είναι βαθύτατα πολιτικές, ό,τι και αν μας λένε, ό,τι και αν λέμε εμείς οι ίδιοι. 

Με αυτή την καινούρια γνώση που μόλις μας μεταλαμπαδεύτηκε πρέπει να πορευτούμε όλοι από δω και πέρα, γνωρίζοντας πλέον το βάρος των βημάτων μας και των πράξεών μας. Για να μην λέμε μετά "δεν ήξερα, δεν έφταιξα, δεν ευθύνομαι".

Καληνύχτα. 

29 Ιούνη (όχι στο φόβο, ναι στην αλληλεγγύη)

Σύνταγμα, 29/6/2011

Αυτές οι δύο φωτογραφίες έχουν τραβηχτεί ένα χρόνο πριν κατά τη διάρκεια της ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου. Έχουν τραβηχτεί τότε, που εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωναν μπροστά από τη Βουλή. Έχουν τραβηχτεί τότε που όλοι αυτοί οι χιλιάδες αψήφισαν την "πολιτική νομιμότητα" της κυβέρνησης, αρνήθηκαν τους άδικους θεσμούς του κράτους, και δεν φοβήθηκαν την καταστολή και την τρομοκρατία. Έχουν τραβηχτεί τότε που όλοι οι αυτοί οι χιλιάδες έκαναν ένα απλό μα σημαντικό πράγμα: πίστεψαν ότι έχουν δίκιο και πάλεψαν για να το διεκδικήσουν. 


Αυτές οι δύο φωτογραφίες απεικονίζουν δύο από τα πιο σημαντικά "κληροδοτήματα" του Ιούνη. 
Το πρώτο είναι το "σπάσιμο του φόβου". Το βροντερό "όχι" στο κράτος και τα Μ.Α.Τ. Το ότι όλοι μαζί, ενωμένοι, μπορούμε να αντισταθούμε ενάντια σε χημικά, ενάντια στις χειροβομβίδες κρότους λάμψης, ενάντια στο ξύλο και στην τρομοκρατία. Ότι όλοι μαζί μπορούμε να νικήσουμε το κράτος και την αστυνομία.

Το δεύτερο είναι η αλληλεγγύη. Ή καλύτερα, η αλληλεγγύη και η αυτοοργάνωση. Μόνοι μας, χωρίς να περιμένουμε τη βοήθεια κανενός θεσμικού παράγοντα (η οποία και δεν πρόκειται να έρθει άλλωστε) μπορούμε να οργανωθούμε. Μπορούμε να αλληλοβοηθούμε, να αλληλοϋποστηριχτούμε για να μπορέσουμε να κάνουμε τον οποιοδήποτε αγώνα να πετύχει.


Για μένα αυτά είναι τα σημαντικά κληροδοτήματα του Ιούνη. Αλληλεγγύη, αυτοοργάνωση, ελπίδα.


Στο διαδίκτυο βλέπω ότι η 29η Ιουνίου του 2011 αντιμετωπίζεται νοσταλγικά, σαν μια επέτειος, μακρινή και ξεχασμένη. Για μένα αυτό είναι λάθος. Η 29η Ιουνίου δεν ε'ιναι μια επέτειος, η 29η Ιουνίου ήταν ένας αγώνας. Οι παραπάνω εικόνες δεν είναι εικόνες επετείου αλλά εικόνες αγώνα από το παρόν και το μέλλον μας.

Στο σήμερα, το ευτυχές γεγονός είναι ότι, παρά τα πρόσφατα απογοητευτικά αποτελέσματα των εκλογών, οι άνθρωποι που ήταν στο Σύνταγμα στις 29 Ιούνη, ήταν εκεί και στις 19 & 20 Οκτώβρη, και στις 12 Φλεβάρη. Και βρίσκονται ακόμη κάπου εκεί έξω. Και όταν χρειαστεί, θα ξαναβρεθούν, όλοι μαζί, στο Σύνταγμα.

Και αν είναι να αντιμετωπίζουμε τις 29 Ιούνη σαν γιορτή, τότε το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να πιούμε στην υγειά των αγώνων που έρχονται.

Στην υγειά, λοιπόν, των αγώνων.

Υ.Γ: Οι φωτογραφίες έχουν τραβηχτεί από τον "πιτσιρίκο" και μπορείτε να τις βρείτε εδώ.

Ανακοίνωση της Κ.Ε του ΚΚΕ για τα αποτελέσματα των εκλογών

(ΠΡΟΣΟΧΗ: ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ)

Αποκλειστική είδηση, κατευθείαν από το "Σπίτι του Λαού"
στον λαό τον ίδιο.

Κατά τη διάρκεια πολυήμερων εξαντλητικών  συσκέψεων  η Κ.Ε του ΚΚΕ αναζήτησε τις ευθύνες για το μειωμένο εκλογικό ποσοστό του ΚΚΕ.

Οι συσκέψεις κράτησαν πολύ, καθώς οι ευθύνες είχαν κρυφτεί καλά. Μετά από πολύ προσπάθεια, βρέθηκαν στα συνήθη σημεία καθώς και αλλού.

"Η προεκλογική επίθεση στο ΚΚΕ ήταν άνευ προηγουμένου" τόνισε η Γ.Γ. του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος, κ. Αλέκα Παπαρήγα.

"Υπάρχουν σοβαρές υποψίες ότι αυτή τη φορά οι ΕΛ συμμάχησαν με δυνάμεις του παγκόσμιου και διαπλανητικού ιμπεριαλισμού ώστε το μοναδικό όρθιο, πραγματικό  κομμουνιστικό κόμμα να καμφθεί και να εκφυλιστεί όπως όλα τα άλλα. 
Ο προεκλογικός πόλεμος ενάντια στο ΚΚΕ ήταν μέρος του σχεδίου της Νέας Τάξης Πραγμάτων ώστε να υποδουλωθεί ο λαός, όχι μόνο στην Ελλάδα, μα και σε όλο τον κόσμο", δήλωσε η κυρία Παπαρήγα, ενώ τόνισε ότι στον Περισσό πλέον είναι βέβαιοι πως "ο Τσίπρας είναι ρομπότ, και τις εντολές του τις λαμβάνει κατευθείαν από τον Λευκό Οίκο".

Στο τέλος της ανακοίνωσης καταγγέλεται η προσπάθεια παραπλάνησης αγνών και αγαθών κομμουνιστών - ψηφοφόρων του ΚΚΕ με sites τα οποία φέρονται να ανήκουν στην κεντρική επιτροπή του Κόμματος, όπως το KKE Generator.

"Ήταν και αυτό το δίχως άλλο, μέρος της πανσυμπαντικής διαδικτυακής επίθεσης που ασκείται στο ΚΚΕ τον τελευταίο καιρό", λέει η Κ.Ε. ενώ δεν παρέλειψε να προσθέσει ότι "η πυγμή και η δύναμη του ΚΚΕ φαίνονται από το γεγονός ότι οι γερμανικές εφημερίδες Bild και Financial Times επέλεξαν να επιτεθούν στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α που είναι εύκολος στόχος, γιατί ήξεραν ότι δεν μπορούσαν να τα βάλουν με το πραγματικά επικίνδυνο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος".

Από τις εκλογές προέκυψε και ένα θετικό, σύμφωνα με τον Περισσό:

"Τουλάχιστον ο λαός, αν και δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμη τον ταξικό του ρόλο, δεν τσίμπησε στις αυταπάτες, δεν σαγηνεύτηκε από τις φαινομενικά πανέμορφες μα ουσιαστικά καταστροφικές σειρήνες του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.".


Η Κ.Ε. του ΚΚΕ εκτιμά ότι το ΚΚΕ έκανε λάθη κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου ("και μόνο τότε", αναφέρει χαρακτηριστικά) όπως το να χρησιμοποιήσει το σύνθημα "Διόρθωσε την ψήφο σου".

"Απ' ότι φαίνεται, ο λαός μπερδεύτηκε και νόμισε ότι τον συμβουλέψαμε να ψηφίσει ΣΥ.ΡΙΖ.Α αντί για ΚΚΕ" δήλωσε μπροστά στις κάμερες η κυρία Παπαρήγα, και κάλεσε τον κόσμο "να ξαναδιορθώσει πραγματικά την ψήφο  του, να ψηφίσει ΚΚΕ δηλαδή, στις επόμενες εκλογές", ξεχνώντας ότι η κυβέρνηση βγήκε και δεν πρόκειται να προκυρηχθούν άμεσα νέες εκλογές.

Τέλος, στην ανακοίνωσή της, η κεντρική επιτροπή του κομμουνιστικού κόμματος, τονίζει τη σημασία της ενδυνάμωσης του ΚΚΕ, "τώρα περισσότερο από ποτέ", καθώς και την επίκαιρη αναγκαιότητα της ύπαρξης ενός δυνατού Κ.Κ.Ε "για να αγωνίζεται για το λαό, ακόμη και χωρίς αυτόν".